Paweł patrzył na Michała tak, jakby pierwszy raz zobaczył człowieka, którego nazwisko od dwóch dni pojawiało się we wszystkich jego problemach.
— Jakie fałszywe pełnomocnictwo?
Michał zamknął za sobą drzwi kancelarii.
— To, którego numer znajduje się na dokumentach dotyczących udziału Marty.
Krystyna natychmiast się odezwała.
— Nie masz prawa nas oskarżać.
— Nikogo jeszcze nie oskarżyłem.
Położył niebieską teczkę na stole.
— Powiedziałem tylko, że dokument nie istnieje w rejestrze.
Wrona poprawił mankiet koszuli.
— W takim razie to zapewne błąd techniczny.
Notariusz spojrzał na niego.
— Numer pełnomocnictwa nie jest błędem technicznym.
W pomieszczeniu zapanowała cisza.
Paweł wziął dokument ze stołu.
Czytał go szybko.
Coraz szybciej.
— Krystyna?
Ciotka nie patrzyła na niego.
— Dokumenty przygotowywała firma doradcza.
— Pytałem cię, czy wszystko jest legalne.
— I było.
— Było?
Paweł uderzył palcem w stronę.
— Marta nigdy tego nie podpisała.
Krystyna odwróciła się do mnie.
— Sama twierdzi, że nie podpisała.
— Byłam wtedy w Portugalii — powiedziałam.
— Można podpisać dokument wcześniej.
— W takim razie pokaż oryginał.
Krystyna zamilkła.
Michał otworzył teczkę.
— Właśnie dlatego tu jestem.
Wyjął kilka kartek.
— Wczoraj poprosiłem o sprawdzenie wszystkich czynności notarialnych dokonanych w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy z użyciem danych Marty.
Krystyna pobladła.
— Nie mogłeś dostać takich informacji.
— Mogłem dostać potwierdzenie, czy wskazany akt istnieje.
Przesunął dokument w stronę notariusza.
— Nie istnieje.
Paweł powoli usiadł.
— To skąd wzięły się papiery?
Nikt nie odpowiedział.
Wtedy Michał wyjął następną kartkę.
— Jest coś ciekawszego.
Spojrzał na Wronę.
— Numer rzekomego pełnomocnictwa został utworzony według schematu kancelarii, której dane były publicznie dostępne sześć lat temu.
Wrona wzruszył ramionami.
— Nie rozumiem, co to ma wspólnego ze mną.
— Bezpośrednio nic.
Michał przeniósł wzrok na Krystynę.
— Ale ktoś musiał znać stare dokumenty Jana.
Ciotka zesztywniała.
Michał kontynuował:
— Ktoś, kto wiedział, jak wyglądały akty sporządzane dla rodziny.
Mama siedziała obok mnie.
Widziałam, jak ściska dłonie.
— Krystyna — powiedziała cicho. — Powiedz prawdę.
— Nie ma żadnej „prawdy”, Tereso.
— Byłaś u mnie w domu.
Krystyna spojrzała na nią.
— Co?
Mama podniosła głowę.
— Trzy miesiące po śmierci Jana.
Poczułam, jak serce przyspiesza.
— Szukałaś dokumentów w jego gabinecie.
Krystyna pobladła.
— Pomagałam ci porządkować rzeczy.
— Nie.
Mama mówiła coraz pewniej.
— Powiedziałaś, że chcesz znaleźć polisę ubezpieczeniową.
Krystyna otworzyła usta.
— A potem zniknęła jedna z teczek Jana.
Paweł spojrzał na nią.
— O czym ona mówi?
Krystyna zerwała się z krzesła.
— To absurd.
— Usiądź — powiedział notariusz.
— Nie możesz mnie zatrzymać.
— Nie zatrzymuję pani. Ale skoro istnieje podejrzenie wykorzystania nieautentycznego dokumentu w czynności dotyczącej nieruchomości, muszę sporządzić odpowiednią notatkę.
Wrona odsunął krzesło.
— W takim razie moje uczestnictwo nie jest już potrzebne.
Michał odwrócił się do niego.
— Przeciwnie.
— Słucham?
— Firma Vesta Consulting wystawiła fakturę za przygotowanie dokumentacji właścicielskiej.
Wrona spojrzał na mnie.
Wiedział już, skąd Michał ma tę informację.
— Doradztwo nie oznacza sporządzania dokumentów notarialnych.
— Oczywiście.
— Więc proszę nie sugerować czegoś, czego pan nie może udowodnić.
— Nie sugeruję.
Michał wyciągnął kolejną kartkę.
— Pytam tylko, dlaczego trzy dni po wystawieniu faktury Vesta Consulting przelała piętnaście tysięcy złotych na prywatne konto Krystyny Nowak.
Wszystko ucichło.
Krystyna wyglądała, jakby nagle zabrakło jej powietrza.
Paweł wstał.
— Co?
— To nie ma związku — powiedziała szybko.
— Dostałaś pieniądze od nich?
— Za konsultacje.
— Jakie konsultacje?
— Pomagałam uporządkować dokumentację.
Paweł zrobił krok w jej stronę.
— Powiedziałaś mi, że robisz to dla rodziny.
— Robiłam.
— Za piętnaście tysięcy?
W jej oczach pojawiła się złość.
— Myślisz, że poświęcałam miesiące za darmo?
Paweł zaśmiał się krótko.
— Miesiące?
To słowo zawisło w powietrzu.
Krystyna zrozumiała swój błąd.
Za późno.
— Czyli zaczęłaś to planować wcześniej — powiedziałam.
— Niczego nie planowałam.
— Spółka Pawła istnieje od siedmiu miesięcy.
Spojrzałam na nią.
— A ty powiedziałaś właśnie, że pracowałaś nad dokumentacją od miesięcy.
Wrona westchnął.
— To zaczyna być niepoważne.
Odwrócił się w stronę drzwi.
Paweł zastąpił mu drogę.
— Nie.
Wrona spojrzał na niego chłodno.
— Proszę się odsunąć.
— Wiedziałeś?
— O czym?
— Że dokument Marty może być fałszywy.
— Nie.
— Krystyna pracowała z twoją firmą.
— Pani Krystyna przekazywała informacje rodzinne i administracyjne.
— Za piętnaście tysięcy.
— To była legalna usługa.
Paweł wskazał dokumenty.
— A to?
— Pańska odpowiedzialność.
Twarz mojego brata zmieniła się.
— Moja?
— Pan dostarczył dokumentację dotyczącą praw do nieruchomości.
— Krystyna ją przygotowała!
— To pan był klientem.
Krystyna odezwała się ostro:
— Aleksander.
Wrona nawet na nią nie spojrzał.
— Jeśli ktokolwiek wykorzystał nieważny dokument, Vesta również została wprowadzona w błąd.
I wtedy zrozumiałam.
Wrona właśnie odcinał się od nich.
Plan przestał być dla niego opłacalny.
Paweł też to zrozumiał.
— Ty draniu.
— Proszę uważać na słowa.
— Wiedziałeś, że mogę stracić wszystko.
— Warunki umowy były jasne.
— Mówiłeś, że po sprzedaży zostanie mi pół miliona.
— Przy spełnieniu warunków.
— Jakich warunków?
— Skutecznego nabycia praw do nieruchomości.
Paweł spojrzał na mnie.
A potem na mamę.
W jego twarzy nie było już triumfu.
Tylko strach.
— Ile naprawdę jest warta restauracja? — zapytałam.
Wrona milczał.
— Ile?
— Sama restauracja nie jest kluczowa.
To zdanie sprawiło, że Michał uniósł głowę.
— Więc co jest?
Wrona odwrócił wzrok.
Paweł odpowiedział za niego.
— Działka.
— Jaka działka?
— Restauracja, ogród i ziemia Krystyny razem.
Krystyna zamknęła oczy.
Mama spojrzała na siostrę.
— Co oni chcieli tam zrobić?
Paweł usiadł.
Wyglądał, jakby nagle postarzał się o dziesięć lat.
— Hotel.
— Wiedziałam — powiedziałam.
— Nie taki jak myślisz.
— A jaki?
— Duży.
Wyciągnął telefon.
Przez chwilę czegoś szukał.
Potem położył ekran na stole.
Wizualizacja.
Nowoczesny kompleks.
Kilka budynków.
Parking podziemny.
Basen.
Na miejscu ogrodu „Pod Lipą” znajdowało się przeszklone lobby.
Poczułam ból tak fizyczny, jakby ktoś mnie uderzył.
Dwie jabłonie ojca zniknęły.
Taras zniknął.
Restauracja zniknęła.
Została tylko nazwa projektu:
„Lipa Residence & Spa”.
— Chciałeś to zrobić? — zapytałam.
Paweł nie patrzył mi w oczy.
— Restauracja miała zostać częścią kompleksu.
— Na wizualizacji jej nie ma.
— Miała powstać nowa.
— To nie byłaby „Pod Lipą”.
— Marta, ten projekt był wart miliony.
— Więc ile miałeś dostać?
Cisza.
— Paweł.
— Osiemset tysięcy.
Mama przyłożyła dłoń do ust.
Za jedenaście lat mojej pracy.
Za firmę ojca.
Za jej mieszkanie.
Za działkę Krystyny.
Paweł miał dostać osiemset tysięcy.
— I dlatego podrobiłeś mój podpis?
— Nie podrobiłem go!
Powiedział to tak gwałtownie, że wszyscy zamilkli.
Spojrzałam na niego.
— Co?
— Nie robiłem żadnego podpisu.
— Ale użyłeś dokumentu.
— Krystyna powiedziała, że masz stare pełnomocnictwo.
Wszystkie oczy skierowały się na nią.
Krystyna cofnęła się o krok.
— To nie było tak.
— Dokładnie tak mówiłaś — ciągnął Paweł. — Że znalazłaś pełnomocnictwo z czasów, kiedy Marta robiła remont restauracji.
Zamarłam.
Rzeczywiście.
Osiem lat wcześniej dałam ojcu ograniczone pełnomocnictwo.
Dotyczyło wyłącznie remontu kuchni i podpisania umowy z wykonawcą.
Wygasło po trzech miesiącach.
— Miałaś tamten dokument? — zapytałam.
Krystyna nie odpowiedziała.
Michał zrobił to za nią.
— I teraz wiemy, skąd wzięła wzór podpisu.
Krystyna spojrzała na niego z nienawiścią.
Paweł cofnął się od niej.
— Powiedziałaś mi, że Marta już kiedyś zgodziła się na takie pełnomocnictwo.
— Chciałeś restauracji.
— Ale nie chciałem iść do więzienia!
W pokoju zapanowała martwa cisza.
Mama zaczęła płakać.
Michał zamknął teczkę.
— Od tego momentu radziłbym wszystkim bardzo uważać na każde kolejne słowo.
Paweł usiadł.
Przesunął dłonią po twarzy.
— Co teraz?
— Teraz niczego nie podpisujecie — powiedział Michał.
Spojrzał na notariusza.
— A sprawa dokumentu zostanie zgłoszona.
Krystyna poderwała głowę.
— Nie.
Nikt się nie odezwał.
— Teresa.
Spojrzała na mamę.
— Jeśli to zgłosicie, stracę działkę.
Mama patrzyła na nią długo.
— To ty zastawiłaś moją przyszłość, żeby uratować swoją.
Krystyna zaczęła płakać.
— Jan też mnie skrzywdził.
— Pożyczył ci czterysta dwadzieścia tysięcy.
— Bo wiedział, że nie miałam wyjścia.
— I nie oddałaś mu ani złotówki.
Krystyna spuściła wzrok.
Wtedy Wrona podszedł do stołu.
— Skoro dzisiejsza czynność nie może zostać przeprowadzona, uznaję negocjacje za zakończone.
Zwrócił się do Pawła.
— Formalne wezwanie do zapłaty otrzyma pan jeszcze dzisiaj.
Paweł pobladł.
— Aleksander.
— Umowa jest jasna.
— Daj mi tydzień.
— Nie.
— Trzy dni.
— Termin już minął.
Wrona ruszył do wyjścia.
Zatrzymałam go.
— Co z mieszkaniem mamy?
Spojrzał na mnie.
— Nie rozmawiam o zobowiązaniach osób trzecich.
— Czy zamierza pan uruchomić zabezpieczenie?
— Moja firma będzie dochodzić swoich praw.
I wyszedł.
Paweł rzucił się za nim.
— Wrona!
Drzwi zatrzasnęły się.
Przez kilka sekund słyszeliśmy jego kroki na korytarzu.
Potem Paweł wrócił.
Był blady.
— Marta.
Pierwszy raz od początku całej historii moje imię zabrzmiało w jego ustach nie jak oskarżenie.
Jak prośba.
— Musisz mi pomóc.
Patrzyłam na niego.
— Dwa dni temu wyrzuciłeś mnie z restauracji.
— Wiem.
— Wczoraj groziłeś mieszkaniem mamy.
— Byłem spanikowany.
— Chciałeś, żebym zrzekła się wszystkiego.
— Nie wiedziałem o pełnomocnictwie.
— Ale wiedziałeś, że ja się na nic nie zgodziłam.
Nie odpowiedział.
— Wiedziałeś.
Paweł opuścił głowę.
— Tak.
To jedno słowo bolało bardziej niż wszystkie jego wcześniejsze kłamstwa.
Nie był całkowicie nieświadomy.
Może nie podrobił podpisu.
Ale świadomie wykorzystał dokument, o którym wiedział, że nigdy ze mną nie uzgodniono.
Michał położył dłoń na niebieskiej teczce.
— Marta, musimy wracać do kancelarii.
Paweł spojrzał na niego.
— Dlaczego?
— Bo teraz mamy wystarczająco dużo informacji, żeby zabezpieczyć restaurację.
— A moja spółka?
Michał spojrzał na niego bez emocji.
— To już twój problem.
Godzinę później siedziałam z mamą w kancelarii Michała.
Paweł został z własnym prawnikiem.
Krystyna wyszła sama.
Michał przygotowywał kolejne dokumenty, kiedy zadzwonił jego telefon.
Odebrał.
Słuchał przez kilkadziesiąt sekund.
Nagle wyprostował się.
— Proszę tego nie ruszać.
Spojrzałam na niego.
— Co się stało?
Rozłączył się.
— Dzwoniła kancelaria w Lublinie, w której twój ojciec zdeponował aneks.
Serce zabiło mi szybciej.
— Coś jest nie tak?
— Kiedy przeszukiwali depozyt, znaleźli jeszcze jedną zapieczętowaną kopertę.
— Dla kogo?
Michał patrzył na mnie.
— Dla Pawła.
Mama zamarła.
— Co jest w środku?
— Nie wiedzą.
— Możemy ją otworzyć?
— Tylko Paweł.
Poczułam niepokój.
— Tata przewidział również coś dla niego?
— Najwyraźniej tak.
Michał wziął płaszcz.
— Jedziemy po niego.
Dwie godziny później siedzieliśmy wszyscy troje w małej sali konferencyjnej lubelskiej kancelarii.
Paweł miał przed sobą kopertę.
Na niej widniało pismo ojca.
„Dla Pawła. Otworzyć, jeśli spróbuje przejąć Pod Lipą bez zgody Marty.”
Mój brat długo nie chciał jej dotknąć.
W końcu rozerwał papier.
W środku znajdował się list.
I klucz.
Mały, mosiężny.
Paweł przeczytał pierwsze zdanie.
Zbladł.
— Co napisał? — zapytała mama.
Nie odpowiedział.
Wyciągnęłam rękę.
— Paweł.
Podał mi list.
Przeczytałam.
„Synu,
jeśli dostałeś ten list, oznacza to, że zrobiłeś dokładnie to, czego najbardziej się bałem.
Ale zanim uznasz, że zostawiłem wszystko Marcie, a tobie nic, użyj klucza.
W bankowej skrytce numer 317 znajduje się rzecz, której nigdy ci nie pokazałem.
Kiedy ją zobaczysz, zrozumiesz, dlaczego restauracja nigdy nie miała być twoim ratunkiem.”
Spojrzałam na Pawła.
On patrzył na klucz.
A potem wyszeptał:
— Ojciec miał skrytkę bankową?
Michał pokręcił głową.
— Ja o niej nie wiedziałem.
Na odwrocie listu znajdowało się jeszcze jedno zdanie.
Przeczytałam je na głos.
— „I jeśli Marta nadal stoi obok ciebie, poproś ją, żeby weszła tam razem z tobą. Bo to, co znajdziecie, dotyczy was obojga.”
Ciąg dalszy — kliknij Część 8, aby czytać dalej.
No comments yet