Ośmiolatka oddała portfel miliardera. Gdy zobaczył zawiadomienie o eksmisji, kazał zamknąć wszystkie drzwi

Nataniel Grabowski wpatrywał się w różowe zawiadomienie o eksmisji, jakby trzymał w rękach akt zgonu.

„Różyczko” — powiedział powoli. „Kto dał to twojej mamie?”

Mocniej przycisnęłam plecak do siebie. „Właściciel mieszkania. Powiedział, że mamy trzy dni.”

Nataniel wziął zawiadomienie drżącymi palcami. Przesunął wzrokiem po adresie, a potem zatrzymał się na nazwisku mojej mamy.

**Elena Kowalska.**

Wstrzymał oddech.

Wokół nas marmurowe lobby zupełnie ucichło.

„Gdzie teraz jest twoja mama?”

„W pracy” — wyszeptałam. „Sprząta sale w szpitalu.”

Nataniel gwałtownie odwrócił się do swojego asystenta. „Dzwoń do działu prawnego. Wyciągnijcie wszystkie dokumenty dotyczące nieruchomości przy ulicy Wileńskiej. Natychmiast.”

Recepcjonistka, która jeszcze przed chwilą mi groziła, nagle zaczęła wyglądać na zdenerwowaną.

Nie rozumiałam dlaczego.

Nataniel przykucnął, żeby znaleźć się na wysokości moich oczu.

„Różyczko, czy twoja mama kiedykolwiek wspominała o kimś, kto nazywał się Jan Grabowski?”

Pokręciłam głową.

Jego twarz stężała.

„Mój młodszy brat zaginął dwanaście lat temu” — powiedział cicho. „Trzy tygodnie przed zaginięciem powiedział mi, że zakochał się w kobiecie o imieniu Elena.”

Ścisnęło mnie w żołądku.

Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć, jeden z prawników Nataniela pospiesznie przeszedł przez lobby z tabletem w dłoni.

„Panie Grabowski, coś znaleźliśmy.”

Nataniel wstał.

Prawnik ściszył głos, ale słyszałam każde słowo.

„Budynek, w którym mieszka Różyczka, został kupiony przez spółkę fasadową dwanaście lat temu.”

Nataniel zmrużył oczy.

„Do kogo należała?”

Prawnik przełknął ślinę.

„Do Jana Grabowskiego.”

Miałam wrażenie, że cały świat nagle przechylił się pod moimi stopami.

Nataniel ponownie na mnie spojrzał, ale tym razem w jego oczach nie było podejrzliwości.

Był strach.

Wtedy prawnik mówił dalej.

„Jest coś jeszcze. Krótko przed zaginięciem Jan przekazał nieruchomość do funduszu powierniczego.”

„Dla kogo?”

Prawnik odwrócił tablet w jego stronę.

Nataniel wpatrywał się w ekran.

Zakrył dłonią usta.

Podeszłam bliżej.

„Co tam jest napisane?”

Spojrzał na mnie, a w jego oczach zbierały się łzy.

„Beneficjentką jest dziewczynka o imieniu Róża Elena Kowalska.”

Serce przestało mi bić.

„To ja.”

Nataniel powoli skinął głową.

Ale zanim ktokolwiek zdążył powiedzieć choć jedno słowo więcej, zamknięte drzwi wejściowe nagle zatrzęsły się gwałtownie.

Jakiś mężczyzna stojący na zewnątrz walił pięściami w szybę.

Kiedy Nataniel zobaczył jego twarz, wyszeptał coś, co sprawiło, że wszyscy ochroniarze natychmiast sięgnęli po krótkofalówki.

„To niemożliwe.”

Wpatrywałam się w nieznajomego.

Głos Nataniela załamał się.

„Mój brat nie żyje od dwunastu lat.”

Mężczyzna za szybą uniósł rękę i wskazał prosto na mnie.

**Ciąg dalszy — kliknij Część 3, aby czytać dalej.**