— Oddzwoń — powiedziałam natychmiast.
Zofia nacisnęła ikonę połączenia. Jeden sygnał. Drugi. Potem automatyczna informacja, że numer jest niedostępny. Spróbowała ponownie, ale rezultat był ten sam.
— Policja może namierzyć telefon? — zapytałam.
Funkcjonariusz już rozmawiał przez radio. Po chwili odwrócił się do mnie.
— Jeśli urządzenie było aktywne wystarczająco długo, spróbujemy ustalić ostatnią lokalizację.
— On powiedział „znaleźli nas”. Kogo miał na myśli?
— Tego właśnie musimy się dowiedzieć.
Ale ja miałam już podejrzenie. Małgorzata znajdowała się pod kontrolą policji. Jakub również. Jeśli Tomasza ktoś śledził, oznaczało to, że w sprawę zaangażowana była jeszcze jedna osoba.
Spojrzałam na dokument dotyczący Daniela. Marek Zieliński. Ojciec Jakuba. Mężczyzna, który według rodzinnej historii zmarł siedem lat wcześniej po krótkiej chorobie. Jeśli Daniel był jego synem, był przyrodnim bratem Jakuba. Małgorzata musiała wiedzieć o Annie albo przynajmniej podejrzewać prawdę. Nagle jej obsesja na punkcie funduszu przestawała wyglądać jak zwykła chciwość. Fundusz przechowywał nie tylko pieniądze. Przechowywał dowód historii, którą próbowała zakopać.
— Chcę porozmawiać z Jakubem — powiedziałam.
Zofia natychmiast pokręciła głową.
— Lena, nie.
— On powiedział, że jego matka nie powiedziała mu wszystkiego. Chcę wiedzieć, co powiedziała.
Policjant przez chwilę się zastanawiał. Ostatecznie zgodził się pod warunkiem, że rozmowa odbędzie się w obecności funkcjonariuszy.
Jakuba przyprowadzono kilkanaście minut później. Tym razem wyglądał inaczej. Nie próbował już grać zatroskanego męża. Usiadł kilka metrów od mojego łóżka i długo patrzył na opatrunki.
— Tomasz żyje — powiedziałam.
Jakub zamknął oczy.
To wystarczyło.
— Wiedziałeś.
— Podejrzewałem.
— Od kiedy?
— Od około dwóch miesięcy.
— I nic mi nie powiedziałeś?
Zaśmiał się gorzko.
— Od miesięcy prawie ze sobą nie rozmawialiśmy.
— Ponieważ zrobiłeś wszystko, żeby odciąć mnie od świata.
Nie zaprzeczył.
— Dlaczego chciałeś mojego podpisu?
Jakub spojrzał na policjantów.
— Matka powiedziała, że jeśli przejmiemy kontrolę nad funduszem, będziemy mogli zabezpieczyć rodzinę, zanim Tomasz wróci z roszczeniami.
— „Zabezpieczyć rodzinę”. Ładne określenie kradzieży.
— Myślałem, że fundusz został zbudowany częściowo z pieniędzy mojego ojca.
— Więc postanowiłeś mnie zastraszyć?
— Nie planowałem tego, co zrobiła matka.
— Ale podałeś jej garnek.
Twarz Jakuba napięła się.
— Chciała odstawić go ze stołu. Nie wiedziałem, że—
— Przestań.
Pierwszy raz powiedziałam to bez gniewu.
— Nagranie pokaże wszystko. Nie musisz już tworzyć wersji dla mnie.
Spuścił wzrok.
— Daniel — powiedziałam.
Jakub gwałtownie podniósł głowę.
— Co z nim?
— Wiesz, kim jest?
Milczał.
— Jest synem Anny Krawiec i Marka Zielińskiego.
Kolor odpłynął mu z twarzy.
Nie wiedział.
— To niemożliwe.
— Mój ojciec zostawił dokument.
Jakub przez kilka sekund patrzył w podłogę.
— Więc dlatego.
— Co?
— Telefon ojca.
Serce zabiło mi mocniej.
— Jaki telefon?
Jakub zaczął mówić wolniej.
Po śmierci Marka Małgorzata zabrała większość jego rzeczy. Stary telefon trzymała zamknięty w szufladzie. Dwa miesiące wcześniej Jakub przypadkiem znalazł go podczas remontu jej pokoju. Bateria była uszkodzona, ale udało mu się odzyskać kopię danych.
— Były wiadomości do kobiety zapisanej jako „A.K.” — powiedział. — Sprzed wielu lat. Ojciec pisał, że „Daniel musi być bezpieczny”. Myślałem, że chodzi o jakąś sprawę biznesową.
— Masz kopię?
— Na moim telefonie.
Przypomniałam sobie słowa Tomasza: nie pozwól policji oddać Jakubowi telefonu.
— Co jeszcze było w wiadomościach?
— Jedna rzecz, której nie rozumiałem. Ojciec pisał do A.K., żeby nigdy nie kontaktowała się z Małgorzatą. A potem pojawiła się wiadomość od niej: „Twoja żona wie”.
— Kiedy?
— Sierpień 2009.
Miesiąc przed zniknięciem Anny.
Zofia pobladła.
— Co było później?
— Nic. Wiadomości się urwały.
— A telefon?
— Policja go ma.
Funkcjonariusz potwierdził.
— Zabezpieczyliśmy urządzenie pana Zielińskiego przy zatrzymaniu.
— Nie chodzi o jego telefon — powiedziałam. — Chodzi o stary telefon Marka. Gdzie jest?
Jakub spojrzał na mnie.
— W domu. W sejfie matki.
Policjant natychmiast wyszedł.
Jakub został.
Patrzyłam na niego i próbowałam pogodzić mężczyznę siedzącego przede mną z człowiekiem, którego kiedyś poślubiłam. Przez lata tłumaczyłam jego kontrolę troską. Potem zaczęłam rozumieć, że była to przemoc. Teraz odkrywałam coś jeszcze gorszego: Jakub sam wszedł w historię swojej matki i zamiast z niej wyjść, wybrał pieniądze.
— Dlaczego? — zapytałam.
— Co?
— Miałeś wszystko. Dom. Życie, którego większość ludzi mogłaby ci zazdrościć. Dlaczego było ci mało?
Długo nie odpowiadał.
— Bo przez całe dzieciństwo słyszałem, że twój ojciec zniszczył mojego — powiedział w końcu. — Matka mówiła, że Wysoccy zabrali nam wszystko. Kiedy zobaczyłem dokumenty funduszu, uwierzyłem jej.
— I dlatego postanowiłeś zrobić ze mną to samo.
Nie odpowiedział.
Funkcjonariusze wyprowadzili go chwilę później.
Pół godziny później przyszła wiadomość od ekipy przeszukującej dom.
Sejf Małgorzaty był pusty.
Starego telefonu Marka nie znaleziono.
Za to w szufladzie pod sejfem znaleźli coś innego.
Kopię paszportu Anny Krawiec.
Wydanego w 2011 roku.
Dwa lata po jej rzekomym zniknięciu.
— Czyli Anna żyła — powiedziała Zofia.
— Przynajmniej wtedy.
Paszport zawierał adres korespondencyjny w Czechach. Policja rozpoczęła sprawdzanie danych, a ja poczułam pierwszą od godzin odrobinę nadziei. Jeśli Anna żyła, mogła odpowiedzieć na pytania, które przez siedemnaście lat niszczyły dwie rodziny.
Telefon funkcjonariusza zadzwonił.
Tym razem jego reakcja była natychmiastowa.
— Mamy lokalizację telefonu Tomasza.
— Gdzie?
— Parking przy opuszczonym magazynie około dwudziestu kilometrów stąd.
— Daniel?
— Nie wiemy.
Policjanci ruszyli na miejsce.
Czekanie było torturą. Minęło czterdzieści minut. Potem pięćdziesiąt.
W końcu zadzwonili.
Telefon Tomasza znaleziono w samochodzie. Drzwi były otwarte. W środku nie było nikogo.
Nie było śladów, które pozwalałyby stwierdzić, co się wydarzyło.
Ale na siedzeniu pasażera znajdowała się koperta z moim imieniem.
Tomasz musiał zostawić ją celowo.
Policja przywiozła ją do szpitala po północy. W środku był tylko klucz hotelowy i kartka.
„Pokój 306. Daniel wie, gdzie jest Anna. Nie pozwól Małgorzacie dowiedzieć się pierwszej”.
Na odwrocie znajdowało się jeszcze jedno zdanie.
„I Leno — sprawdź datę swojego ślubu”.
Zmarszczyłam brwi.
Jakub i ja pobraliśmy się 14 czerwca.
Nie rozumiałam.
Nowicki siedzący obok nagle wyciągnął telefon.
— Poczekaj.
Otworzył dokumenty funduszu i odnalazł aneks dotyczący Małgorzaty.
Potem pokazał mi datę.
14 czerwca.
Dokładnie dzień naszego ślubu, tylko siedem lat wcześniej.
— Co wydarzyło się tego dnia? — zapytała Zofia.
Przewinęłam dokument niżej.
Pod datą znajdował się zapis, którego wcześniej nie zauważyliśmy:
„W przypadku zawarcia małżeństwa pomiędzy główną beneficjentką a bezpośrednim potomkiem Marka Zielińskiego wszystkie warunkowe roszczenia rodziny Zielińskich wygasają nieodwołalnie”.
Zrobiło mi się zimno.
Mój ślub z Jakubem nie przybliżał Małgorzaty do pieniędzy.
Odbierał jej do nich ostatnie legalne prawo.
A jednak to właśnie ona od pierwszego dnia najbardziej nalegała, żebyśmy się pobrali.
Zofia spojrzała na mnie.
— Jeśli wiedziała o tym zapisie, dlaczego chciała waszego małżeństwa?
Odwróciłam ostatnią stronę aneksu.
Na marginesie znajdowała się krótka adnotacja mojego ojca:
„Małgorzata zaakceptowała warunek. W zamian zażądała, aby Lena nigdy nie dowiedziała się, dlaczego Jakub został wprowadzony do jej życia”.
Poczułam, jak żołądek zaciska mi się w lodowaty węzeł.
Jakub nie spotkał mnie przypadkiem.
Ktoś zaplanował nasze pierwsze spotkanie na długo przed tym, zanim się w nim zakochałam.
No comments yet