Przeczytałam adnotację trzy razy. Za każdym razem znaczenie pozostawało takie samo. „Jakub został wprowadzony do jej życia”. Nie „poznał Lenę”. Nie „związał się z Leną”. Mój ojciec, człowiek obsesyjnie precyzyjny w doborze słów, napisał „wprowadzony”.
Nagle przypomniałam sobie dzień, w którym poznałam Jakuba. Konferencja poświęcona przestępstwom gospodarczym. Miałam występować w panelu dotyczącym fałszywych spółek. Jakub usiadł obok mnie podczas przerwy, bo — jak twierdził — pomylił sale. Rozlał kawę na własne notatki, zażartował, że właśnie zniszczył jedyną rzecz, która miała sprawić, by wyglądał inteligentnie, i rozśmieszył mnie po tygodniach pracy bez odpoczynku.
Przez lata opowiadaliśmy tę historię jako przypadek.
Teraz poczułam mdłości.
— Chcę jeszcze raz rozmawiać z Jakubem — powiedziałam.
— Lena, jest po pierwszej w nocy — odparła Zofia.
— Tym lepiej. Będzie zbyt zmęczony, żeby pamiętać wszystkie kłamstwa.
Nowicki spojrzał na mnie z czymś przypominającym dawny szacunek, którym darzył mnie, kiedy pracowałam jeszcze jako prawniczka.
— Najpierw pokój 306 — powiedział. — Jeśli Daniel zostawił tam coś ważnego, powinniśmy to zabezpieczyć.
Nie mogłam opuścić szpitala, więc pojechali funkcjonariusze. Hotel znajdował się niedaleko dworca. Pokój został wynajęty trzy dni wcześniej na nazwisko Daniel Krawiec.
Nie było w nim Daniela.
Znaleziono za to laptop, torbę z ubraniami i mały metalowy pojemnik. Policja połączyła się z nami przez wideorozmowę podczas przeszukania.
— Nie dotykajcie laptopa bez informatyka — powiedziałam odruchowo.
Zofia spojrzała na mnie.
— Wróciłaś.
— Dokąd?
— Do siebie.
Nie odpowiedziałam.
Funkcjonariusz otworzył metalowy pojemnik. W środku znajdowały się stare listy, fotografie i pendrive. Na jednej fotografii była Anna.
Starsza niż na zdjęciu ojca.
Żywa.
Obok niej stał dorosły Daniel.
Data na odwrocie: osiem miesięcy wcześniej.
— Ona żyje — wyszeptałam.
Następny dokument był jeszcze ważniejszy. Wynik badania DNA wykonany w prywatnym laboratorium w Pradze. Prawdopodobieństwo ojcostwa Marka Zielińskiego: 99,98 procent.
Daniel naprawdę był synem Marka.
A więc przyrodnim bratem Jakuba.
— Jest adres? — zapytałam.
— Laboratorium. Nic więcej.
Potem funkcjonariusz znalazł list.
Nie był adresowany do mnie.
„Danielu, jeśli coś mi się stanie, nie szukaj zemsty. Oddaj dowody Lenie Wysockiej. Jej ojciec był jedynym człowiekiem, który próbował nas wtedy ochronić. Małgorzata przez lata wierzyła, że zniszczyłam oryginalną księgę przelewów. Nie zniszczyłam jej”.
Pod spodem:
„Księga znajduje się tam, gdzie wszystko się zaczęło”.
— Firma ojca — powiedziałam.
Nowicki pokręcił głową.
— Pierwsza siedziba została sprzedana dziesięć lat temu.
— Co tam teraz jest?
Sprawdził.
Jego twarz zmieniła się.
— Magazyn.
Spojrzałam na niego.
— Jaki adres?
Podał.
Ten sam, przy którym znaleziono samochód Tomasza.
Policjanci natychmiast wrócili na miejsce.
Tymczasem zgodzono się na moją rozmowę z Jakubem. Tym razem odbyła się przez szybę w pokoju przesłuchań, przez wideopołączenie na tablecie. Kiedy pojawił się na ekranie, wyglądał, jakby postarzał się o dziesięć lat.
— Nasze pierwsze spotkanie — powiedziałam bez wstępu. — Było przypadkowe?
Jakub długo milczał.
To wystarczyło.
— Odpowiedz.
— Nie.
Jedno słowo.
A jednak bolało niemal tak samo jak oparzenia.
— Małgorzata wysłała cię na konferencję?
— Tak.
— Wiedziałeś, kim jestem?
— Tak.
— Po co?
— Miałem cię poznać.
— To wiem. Pytam po co.
Przetarł twarz dłońmi.
— Matka powiedziała, że twój ojciec jest winien naszej rodzinie pieniądze. Że jeśli zdobędę twoje zaufanie, będziemy mogli znaleźć dokumenty potwierdzające roszczenie.
— Więc zacząłeś się ze mną spotykać.
— Tak.
— A potem się ze mną ożeniłeś.
— To już nie było częścią planu.
Zaśmiałam się krótko.
— Jak wygodne.
— Lena, naprawdę się w tobie zakochałem.
— Miłość nie wygląda jak przejmowanie czyjegoś telefonu. Nie wygląda jak izolowanie go od przyjaciół. I zdecydowanie nie wygląda jak stanie obok, kiedy twoja matka oblewa go olejem.
Jakub spuścił głowę.
— Wiem.
Po raz pierwszy nie próbował się usprawiedliwiać.
— Kiedy dowiedziałeś się, że ślub wygasił roszczenia twojej matki?
— Dopiero sześć miesięcy temu.
Dokładnie wtedy zaczęły się dokumenty.
— I dlatego chciałeś przenieść fundusz.
— Matka powiedziała, że istnieje sposób na odwrócenie skutków aneksu, jeśli dobrowolnie przekażesz kontrolę.
— A jeśli odmówię?
Milczał.
— Jakub.
Spojrzał na mnie.
— Miała plan B.
W pokoju zrobiło się cicho.
— Jaki?
— Ubezwłasnowolnienie.
Poczułam zimno.
Wszystkie komentarze o mojej „niestabilności”. Odbieranie telefonów. Opowiadanie znajomym, że mam problemy emocjonalne. To nie była tylko kontrola.
Budowali historię.
— Chciała wykazać, że nie jestem zdolna zarządzać funduszem.
— Tak.
— A ty jej pomagałeś.
— Na początku myślałem, że to tylko zabezpieczenie prawne.
— Przez trzy lata?
Nie odpowiedział.
— Czy dzisiejszy „wypadek” też miał w tym pomóc?
Jakub gwałtownie pokręcił głową.
— Nie. Przysięgam. Mieliśmy tylko zmusić cię do podpisania dokumentów.
„Tylko”.
To słowo powiedziało mi wszystko.
— Dlaczego Małgorzata zgodziła się na moje małżeństwo z tobą, skoro wiedziała, że straci roszczenie?
Jakub wyglądał na zaskoczonego.
— Co?
Pokazałam mu aneks.
Czytał przez chwilę.
Jego twarz pobladła.
— Nigdy tego nie widziałem.
I tym razem mu uwierzyłam.
Małgorzata wykorzystała także własnego syna.
— Jest coś jeszcze — powiedział Jakub nagle. — Tydzień temu słyszałem jej rozmowę. Powiedziała komuś, że jeśli „chłopak pojawi się z księgą”, wszystko się skończy.
— Daniel.
— Prawdopodobnie.
— Z kim rozmawiała?
— Nie wiem. Ale powiedziała imię.
Nachyliłam się.
— Jakie?
— „Andrzej”.
Nowicki, stojący obok łóżka, zamarł.
Spojrzałam na niego.
— Znasz kogoś o tym imieniu?
Przez moment nie odpowiadał.
— Andrzej Pawlak był dyrektorem finansowym firmy twojego ojca w 2009 roku.
Pamiętałam go. Uprzejmy, spokojny mężczyzna, który przychodził na nasze rodzinne święta.
— Gdzie jest teraz?
Nowicki sprawdził telefon.
— Prowadzi firmę ochroniarską.
W tej samej chwili zadzwonił policjant znajdujący się przy magazynie.
Zofia włączyła głośnik.
— Znaleźliśmy Tomasza.
Serce stanęło mi na sekundę.
— Żyje?
— Tak. Jest osłabiony, ale przytomny. Daniel też tu jest.
Zamknęłam oczy.
— A Anna?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Nie ma jej tutaj. Ale znaleźliśmy księgę, o której mówił list.
— Co w niej jest?
— Wygląda na rejestr przelewów z 2009 roku. Będziemy potrzebowali biegłego, ale jedno nazwisko pojawia się przy większości autoryzacji.
Nie musiałam pytać.
— Andrzej Pawlak?
— Tak.
Spojrzałam na Nowickiego.
To Andrzej zatwierdzał przelewy. Tomasz był tylko człowiekiem, którego użyto jako osłony.
Ale policjant jeszcze nie skończył.
— Znaleźliśmy też telefon Daniela. Jest na nim wiadomość wysłana dziś wieczorem przez Annę.
Serce zaczęło walić mi w piersi.
— Co napisała?
Funkcjonariusz przeczytał:
— „Nie przyjeżdżaj po mnie. Pawlak pracuje z Małgorzatą od początku. Jeśli dowiedzą się, że Lena ma księgę, spróbują zniszczyć ostatni dowód”.
— Jaki ostatni dowód?
— Jest następna wiadomość.
Usłyszałam szelest.
— „Dowód nie znajduje się w funduszu. Jest w domu Leny”.
Spojrzałam na Zofię.
Dom był zabezpieczony przez policję.
— Co dokładnie?
Policjant przeczytał ostatnie zdanie.
„Jej ojciec ukrył go w jedynym miejscu, którego Małgorzata nigdy nie mogła przeszukać bez zgody Leny”.
Przez chwilę nie rozumiałam.
Potem przypomniałam sobie coś, co ojciec powiedział podczas przekazywania mi domu.
„Cokolwiek się stanie, gabinet jest twój. Nigdy nie oddawaj nikomu klucza”.
Jakub zabrał mi właśnie ten klucz, kiedy leżałam nieprzytomna.
— Gabinet — powiedziałam.
Nowicki pokręcił głową.
— Policja już go przeszukała.
— Szukali dokumentów.
Spojrzałam na niego.
— Ojciec nie ukrywał dokumentu.
Przypomniałam sobie stare biurko, którego nigdy nie pozwalał wymienić. Ciężkie, dębowe, z metalową tabliczką po wewnętrznej stronie.
— Ukrył nośnik w biurku.
Telefon policjanta znów zadzwonił.
Tym razem wiadomość przyszła z ekipy pilnującej domu.
Alarm przeciwpożarowy właśnie się uruchomił.
A kamera przy bocznym wejściu zarejestrowała mężczyznę w uniformie firmy ochroniarskiej Andrzeja Pawlaka wchodzącego do środka trzy minuty wcześniej.
No comments yet