— Jaki dokument?
Marek nie odpowiedział od razu.
Patrzył na potwierdzenie przelewu, jakby sześćdziesiąt tysięcy złotych wciąż leżało między nami na stole.
— Raport finansowy — powiedział w końcu. — Pełny.
— Czego dotyczący?
— Firmy Pawła.
Orłowski oparł dłonie o biurko.
— Jakiego rodzaju raport?
— Taki, który pokazywał, skąd naprawdę brały się jego problemy.
Poczułam, jak napięcie wraca mi do karku.
— Mówiłeś, że brał zaliczki od nowych klientów, żeby kończyć stare zlecenia.
— Tak.
— To nie wszystko?
Marek pokręcił głową.
— Nie.
Usiadłam.
— Więc mów.
Marek nabrał powietrza.
— Paweł wystawiał część faktur za prace, których firma nigdy nie wykonała.
W pokoju zrobiło się cicho.
— Fałszywe faktury?
— Niektóre. Inne dotyczyły prawdziwych zleceń, ale kwoty były zawyżane albo płatności przesuwano pomiędzy spółkami.
Orłowski zmarszczył brwi.
— W celu pozyskania finansowania?
— Między innymi.
— Kto mu to zorganizował?
Marek spojrzał na mnie.
— Czarnecki.
Nie byłam zaskoczona.
I właśnie to było najgorsze.
— Robert miał dostęp do dokumentów finansowych Pawła — ciągnął Marek. — Pomagał mu stworzyć obraz firmy, która wyglądała lepiej, niż wyglądała naprawdę.
— A potem zaczął go szantażować?
— Nie od razu.
— Co się wydarzyło?
— Kiedy sytuacja Pawła zaczęła się sypać, Robert zorientował się, że ma w ręku coś bardzo wartościowego.
— Dowody.
— Tak.
Marek przesunął potwierdzenie przelewu w moją stronę.
— Andrzej dowiedział się o wszystkim.
— Od ciebie?
— Częściowo. Resztę sam wyciągnął od Pawła.
Zamknęłam oczy.
Znów wyobraziłam sobie mojego męża w ostatnich tygodniach życia.
Chorego.
Zmęczonego.
I jednocześnie próbującego ratować dorosłego syna przed konsekwencjami jego własnych decyzji.
— Czarnecki zażądał pieniędzy?
— Tak.
— Sześćdziesięciu tysięcy?
— Na początek.
Otworzyłam oczy.
— Na początek?
Marek skinął głową.
— Chciał więcej.
Orłowski spojrzał na niego ostro.
— Ile?
— Początkowo sto pięćdziesiąt.
— I Andrzej zapłacił tylko sześćdziesiąt?
— Tak.
— Dlaczego?
Marek zacisnął usta.
— Bo potem zmienił zdanie.
Spojrzałam na niego.
— W czym?
— W ratowaniu Pawła za wszelką cenę.
To było pierwsze zdanie tego dnia, które dało mi coś przypominającego ulgę.
Niewielką.
Gorzką.
Ale jednak.
— Co zrobił?
— Powiedział Czarneckiemu, że więcej nie zapłaci.
— A raport?
— Zażądał kopii.
— Dostał?
— Tak.
— Gdzie jest?
Marek spojrzał na Orłowskiego.
Prawnik otworzył szafę.
Wyjął niewielkie metalowe pudełko.
Postawił je na biurku.
— Tutaj.
Zamarłam.
— Miał pan to przez sześć lat?
— Zgodnie z instrukcją Andrzeja.
Marek spuścił wzrok.
Orłowski otworzył pudełko.
W środku znajdował się pendrive i zaklejona koperta.
Na kopercie widniał napis:
„Tylko dla Heleny. Jeżeli Paweł wróci do Roberta.”
Serce uderzyło mi mocniej.
— Otwórzmy.
W środku była kartka.
Tym razem pismo Andrzeja było bardziej drżące.
„Heleno, jeśli czytasz to po latach, znaczy, że popełniłem błąd, wierząc, że Paweł wyciągnął wnioski.”
Przełknęłam ślinę.
„Zapłaciłem Robertowi raz. Nie dlatego, że uważałem Pawła za niewinnego. Zrobiłem to, bo bałem się, że więzienie zniszczy mu całe życie. To była moja słabość.”
Zamknęłam oczy.
Słabość.
Tak.
Nie miłość.
Nie ochrona.
Słabość.
Andrzej sam to w końcu zrozumiał.
Czytałam dalej.
„Potem odkryłem, że Paweł nie przestał. Próbował użyć twojego podpisu, żeby zabezpieczyć kolejne finansowanie. Wtedy zdecydowałem, że jeżeli kiedyś wróci do tych metod, nie wolno nam go już ratować.”
Dłonie zaczęły mi drżeć.
Na końcu były trzy słowa:
„Nie płać za niego.”
Odłożyłam list.
W pokoju panowała absolutna cisza.
— Co jest na pendrivie? — zapytałam.
Orłowski odpowiedział:
— Kopia raportu Czarneckiego. Korespondencja z Pawłem. Część dokumentów finansowych.
— Wystarczająca?
— Do czego?
— Żeby udowodnić, że Paweł znał sposób działania Czarneckiego sześć lat temu.
Prawnik zastanowił się.
— Bardzo możliwe.
— A fałszerstwa dzisiaj?
— Tego nadal trzeba połączyć.
Marek odezwał się cicho:
— Może nie musimy.
Spojrzałam na niego.
— Co masz na myśli?
— Jeśli Czarnecki nadal współpracuje z Pawłem, będzie chciał pieniędzy.
— Skąd ta pewność?
— Bo sześć lat temu też nie pomagał mu z lojalności.
Orłowski zrozumiał pierwszy.
— Chcesz, żebyśmy poczekali, aż spróbuje się skontaktować.
Marek skinął głową.
Nie musieliśmy długo czekać.
O godzinie 10:17 zadzwonił mój telefon.
Nieznany numer.
Odebrałam.
— Pani Helena Wysocka?
Męski głos.
Spokojny.
Profesjonalny.
— Tak.
— Robert Czarnecki.
Marek natychmiast spojrzał na Orłowskiego.
Włączyłam głośnik.
— Czego pan chce?
— Myślę, że możemy sobie nawzajem oszczędzić dużo niepotrzebnych problemów.
Prawie się uśmiechnęłam.
— Jakich?
— Rodzinnych.
— Nie wiedziałam, że zajmuje się pan terapią rodzin.
— Zajmuję się rozwiązywaniem trudnych sytuacji.
— Jak sześć lat temu?
Cisza.
Krótka.
— Marek jest z panią?
Nie odpowiedziałam.
Robert mówił dalej.
— Pani syn jest pod dużą presją.
— Sam ją stworzył.
— To zależy od punktu widzenia.
— Fałszywe dokumenty zwykle mają dość jednoznaczny punkt widzenia.
Orłowski uniósł palec, żebym nie mówiła za dużo.
Robert jednak nie wydawał się zaniepokojony.
— Pani Heleno, mam propozycję.
— Słucham.
— Paweł wycofa wniosek dotyczący pani zdolności do zarządzania majątkiem.
Zamarłam.
— W zamian?
— Pani podpisze oświadczenie, że nie kwestionuje dokumentów dotyczących Andrzeja.
Orłowski natychmiast pokręcił głową.
— I?
— I przekaże pani synowi część środków, które zostały dziś uruchomione.
To było potwierdzenie.
Wiedzieli o funduszu.
— Jaką część?
— Czterysta tysięcy złotych.
Marek zacisnął pięści.
— A jeśli odmówię?
Robert westchnął.
— Wtedy zacznie się długa sprawa.
— Grozi mi pan?
— Informuję panią.
— O czym?
— Że pani syn ma dokumenty, świadków i opinię medyczną.
Roześmiałam się.
— Tę, której lekarka nigdy nie wystawiła?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Dłuższa niż poprzednio.
— Powinna pani uważać, komu ufa — powiedział Robert.
— Pan też.
Rozłączyłam się.
Orłowski natychmiast zapisał godzinę połączenia.
— Popełnił błąd.
— Jaki?
— Przyznał pośrednio, że zna uruchomienie funduszu.
Marek dodał:
— I że wie o wniosku Pawła.
Spojrzałam na pendrive.
— To wystarczy?
— Nie jeszcze.
Wtedy zadzwonił telefon Orłowskiego.
Doktor Jankowska.
Odebrał.
Słuchał przez kilkanaście sekund.
Potem jego twarz zmieniła się całkowicie.
— Proszę wysłać to natychmiast.
Rozłączył się.
— Co?
— Policja przyjęła jej zawiadomienie.
— I?
— Sprawdzili metadane dokumentu, który miał być jej opinią.
Poczułam napięcie.
— Co znaleźli?
Orłowski spojrzał na mnie.
— Plik został utworzony na komputerze zarejestrowanym na firmę Roberta Czarneckiego.
Nikt się nie odezwał.
W końcu mieliśmy połączenie.
Nie przypuszczenie.
Nie historię.
Dowód.
Ale Orłowski jeszcze nie skończył.
— Jest coś więcej.
— Co?
— Ten sam komputer był użyty do przygotowania dokumentu z rzekomym podpisem Andrzeja.
Marek zamknął oczy.
Ja nie.
Patrzyłam prosto przed siebie.
Po sześciu latach wszystko wreszcie zaczynało się domykać.
Fałszywa opinia.
Fałszywy podpis.
Fałszywe pełnomocnictwo.
Jedno źródło.
Robert Czarnecki.
Telefon znów zawibrował.
Wiadomość od Pawła.
„Mamo, proszę. Spotkajmy się sami. Bez prawników. Bez Marka. Powiem ci wszystko.”
Przeczytałam ją dwa razy.
Potem przyszła druga.
„Robert nie miał działać w ten sposób.”
I wtedy wiedziałam już jedno.
Paweł właśnie przestał zaprzeczać.
**Ciąg dalszy — kliknij Część 9, aby czytać dalej.**
No comments yet