Przez kilka sekund nikt się nie odezwał. Słowa funkcjonariusza zawisły w gabinecie jak wyrok, którego nikt nie chciał wypowiedzieć na głos.
— Biologicznego ojca? — powtórzyłam.
Policjant jeszcze raz spojrzał na dokument.
— Tak wynika z tego oświadczenia. Ale proszę pamiętać, że sam dokument nie jest jeszcze dowodem rozstrzygającym o pokrewieństwie. Musimy zweryfikować jego autentyczność.
Moje palce zacisnęły się na krawędzi biurka.
— Jak nazywa się ten człowiek?
Funkcjonariusz zawahał się.
Ojciec odpowiedział za niego.
— Michał Radecki.
To nazwisko nic mi nie mówiło. A jednak sposób, w jaki Andrzej je wypowiedział, sprawił, że poczułam dziwny chłód.
— Kim on był?
Andrzej milczał.
— Kim on był dla mamy?
Matka usiadła ciężko na fotelu. Jej twarz była blada, a makijaż rozmazany od łez.
— To nie było tak, jak myślisz — wyszeptała.
— Nie wiem nawet, co mam myśleć.
— Michał był przyjacielem twojego ojca — powiedziała.
Spojrzałam na Andrzeja.
— Przyjacielem?
— Wspólnikiem — poprawił cicho.
Julian podniósł głowę.
— Wspólnikiem?
Ojciec nie odpowiedział.
Wtedy funkcjonariusz wyjął z teczki kolejny dokument. Była to stara umowa spółki, częściowo pożółkła na brzegach. Przewrócił kilka stron i wskazał konkretny zapis.
— Nazwisko Michała Radeckiego pojawia się tutaj jako współwłaściciela firmy. Co ciekawe, kilka miesięcy po narodzinach Alicji jego udziały zostały przekazane panu Wysockiemu.
Poczułam, że serce zaczyna mi bić szybciej.
— Dlaczego?
Ojciec spojrzał na mnie.
— Bo odszedł.
— Dokąd?
— Nie wiem.
Julian parsknął gorzko.
— Tato, przestań.
Andrzej odwrócił się w jego stronę.
— Nie masz pojęcia, o czym mówisz.
— Wiem więcej, niż myślisz.
Julian wyjął telefon. Przez chwilę przewijał ekran, a potem podszedł do mnie.
— Pamiętasz, kiedy kilka miesięcy temu poprosiłaś mnie o pomoc przy sprawdzeniu tych przelewów?
Skinęłam głową.
— Powiedziałeś, że niczego nie znalazłeś.
— Skłamałem.
Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.
— Dlaczego?
— Bo wtedy znalazłem coś innego.
Podał mi telefon.
Na ekranie znajdował się skan starej wiadomości e-mail. Nadawcą był Michał Radecki. Data wskazywała na rok, w którym się urodziłam.
Przeczytałam pierwsze zdanie.
**„Andrzeju, nie będę dłużej milczał w sprawie Alicji.”**
Zamarłam.
Przewinęłam dalej.
Wiadomość była krótka, ale każde kolejne słowo odbierało mi oddech. Michał pisał, że nie zamierza pozwolić, aby „dziecko zostało wykorzystane do zabezpieczenia interesów firmy”. Wspominał o pieniądzach, dokumentach i czymś, co określił jako „naszą umowę”.
— Co to znaczy „naszą umowę”? — zapytałam.
Matka zaczęła płakać jeszcze mocniej.
Ojciec odwrócił wzrok.
— Chcę odpowiedzi — powiedziałam.
Cisza.
— Chcę odpowiedzi teraz.
Andrzej podszedł do okna. Przez chwilę patrzył na ogród, jakby liczył, że znajdzie tam drogę ucieczki.
— Michał wiedział, że jesteś jego córką — powiedział w końcu.
Świat jakby zatrzymał się w miejscu.
— Co?
— Wiedział.
Spojrzałam na matkę.
— Ty też?
Zakryła twarz dłońmi.
— Tak.
Poczułam pieczenie pod powiekami, ale nie pozwoliłam łzom spaść.
— Przez całe życie wiedzieliście?
Matka pokiwała głową.
— Andrzej zgodził się wychować cię jak własną córkę.
— Zgodził się?
Odwróciłam się do ojca.
— Więc dlatego przez całe życie robiłeś wszystko, żebym czuła się gorsza od Juliana?
— Nie.
— Więc dlaczego?
Andrzej milczał.
— Powiedz jej — odezwał się Julian.
Ojciec zacisnął pięści.
— Michał zniknął, kiedy firma zaczęła mieć problemy. Zostawił zobowiązania. Dokumenty. Wszystko.
— I dlatego mnie nienawidziłeś?
— Nie nienawidziłem cię.
— Uderzyłeś mnie dzisiaj przed setkami ludzi.
Nie odpowiedział.
— Odebrałeś mi pieniądze. Zniszczyłeś moją historię. Przez cztery lata pozwalałeś mi wierzyć, że jestem bezwartościowa. A teraz mówisz, że mnie nie nienawidziłeś?
Jego twarz stwardniała.
— Chciałem, żebyś była silna.
Zaśmiałam się przez łzy.
— Nie. Chciałeś, żebym nigdy nie zadała właściwego pytania.
Jeden z policjantów podniósł głowę znad dokumentów.
— Jakiego pytania?
Spojrzałam na ojca.
— Gdzie jest Michał Radecki?
Andrzej nic nie powiedział.
I właśnie wtedy Julian zrobił coś, czego nikt się nie spodziewał. Wyjął z kieszeni małą pamięć USB.
— Mam jego adres.
Ojciec gwałtownie odwrócił głowę.
— Skąd?
— Z twojego komputera.
— Julian!
— Znalazłem go trzy miesiące temu.
Podał pamięć policjantowi.
— Jest tam kopia przelewów, wiadomości i jeden plik, którego nie potrafiłem otworzyć. Nazwa brzmi „Alicja_2004”.
Policjant wziął urządzenie.
— Gdzie mieszka ten człowiek?
Julian spojrzał na mnie.
— Nie mieszka.
— Co?
— Nie znalazłem aktualnego adresu. Ale znalazłem ostatnią transakcję.
Wyjął telefon i otworzył zapis.
— Ostatni przelew od Michała Radeckiego został wykonany osiemnaście lat temu.
Spojrzałam na ekran.
Przelew był niewielki. Odbiorcą nie był Andrzej. Nie była nim również matka.
Odbiorcą byłam ja.
— To niemożliwe — wyszeptałam.
Julian pokręcił głową.
— Pieniądze były przeznaczone dla ciebie. Ale nigdy ich nie dostałaś.
— Kto je odebrał?
Julian spojrzał na ojca.
Andrzej zbladł.
Policjant szybko przejął telefon i powiększył dane transakcji.
— Pani Wysocka… ten rachunek został zamknięty kilka dni po wykonaniu przelewu.
— Na czyje nazwisko?
Funkcjonariusz przez moment nic nie mówił.
Potem odpowiedział:
— Na nazwisko Alicji Wysockiej.
Poczułam, że nogi odmawiają mi posłuszeństwa.
— Ale ja nigdy nie miałam tego konta.
— Właśnie dlatego — powiedział policjant — będziemy musieli sprawdzić, kto je założył.
W tym momencie telefon ojca, leżący na biurku, zawibrował.
Wszyscy spojrzeliśmy w jego stronę.
Na ekranie pojawiła się wiadomość z nieznanego numeru.
Ojciec nawet nie próbował jej otworzyć.
Ja zrobiłam to pierwsza.
Jedno zdanie.
**„Andrzeju, minęło dwadzieścia dwa lata. Jeśli Alicja już wie, czas powiedzieć jej, gdzie naprawdę była w noc, kiedy zniknąłem.”**
No comments yet