Ścisnęłam telefon mocniej i spojrzałam na Marka. Stał zaledwie dwa kroki ode mnie, więc nie miałam żadnych szans udawać, że nie usłyszałam słów Ewy.
— Co wydarzyło się tamtej nocy? — zapytałam.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Kasia, jesteś sama?
— Nie.
Marek wyciągnął rękę.
— Włącz głośnik.
Pokręciłam głową. Nie dlatego, że chciałam coś przed nim ukrywać. Po prostu przez osiem lat Ewa była częścią przeszłości, którą świadomie zamknęłam. Jeśli miała ją teraz otworzyć, chciałam najpierw wiedzieć, co znajdowało się za tymi drzwiami.
— Powiedz mi, czym było sto dwadzieścia tysięcy — zażądałam.
Usłyszałam jej urywany oddech.
— Edward mi zapłacił.
Marek znieruchomiał.
— Za co?
— Za informacje.
Poczułam mdłości.
Nagle zobaczyłam Ewę sprzed dziewięciu lat: siedzącą ze mną w kawiarni, gdy pokazywałam jej pozytywny test ciążowy. Pamiętałam jej łzy szczęścia. Uścisk. To ona przekonywała mnie, żebym przygotowała dla Marka romantyczną kolację.
— To ty powiedziałaś Edwardowi, że jestem w ciąży.
— Tak.
Jedno słowo wystarczyło, żeby osiem lat wspomnień zmieniło znaczenie.
— Dlaczego?
— Miałam długi.
Zamknęłam oczy.
— Sprzedałaś informację o moim dziecku?
— Myślałam, że chce tylko wiedzieć, czy to prawda. Powiedział, że martwi się o Marka. Dał mi pieniądze dopiero później.
— Sto dwadzieścia tysięcy złotych za troskę?
Ewa zaczęła płakać.
— Nie wiedziałam, co planuje.
Marek wyrwał mi telefon.
— Co planował mój ojciec?
— Marek...
— Odpowiedz.
— Chciał rozdzielić was przed narodzinami dziecka.
Marek spojrzał na mnie.
— Wiedziałaś o badaniach?
— Nie na początku.
— A później?
Kolejna cisza była odpowiedzią.
— Ewa — powiedziałam. — Co wydarzyło się tamtej nocy?
Jej głos stał się niemal szeptem.
— Wieczorem, kiedy miałaś powiedzieć Markowi o ciąży, Edward zadzwonił do mnie. Powiedział, że wszystko jest załatwione. Że Marek dostał wyniki i kiedy usłyszy o ciąży, sam wyciągnie odpowiednie wnioski.
Przypomniałam sobie tamtą kolację. Świece. Małe pudełeczko z dziecięcymi bucikami. Marka wracającego późno, już wściekłego, zanim zdążyłam powiedzieć choć jedno zdanie.
— Dlaczego nigdy mnie nie ostrzegłaś?
— Bałam się.
— Wszyscy się baliście — powiedziałam gorzko. — I jakoś zawsze to ja ponosiłam konsekwencje.
Oddałam telefon Markowi i wyszłam na korytarz. Potrzebowałam powietrza.
Przy schodach siedział Kuba.
Serce mi zamarło.
— Jak długo tu jesteś?
Wzruszył ramionami.
— Trochę.
Usiadłam obok niego.
— Słyszałeś?
— Że ktoś oszukał tatę.
Pierwszy raz nazwał Marka tatą bez ironii.
— Tak.
— To znaczy, że on jednak nas chciał?
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Dzieci oczekują prostych odpowiedzi, a dorośli najczęściej komplikują świat właśnie dlatego, że takich odpowiedzi nie ma.
— To znaczy, że uwierzył w kłamstwo. Ale również, że nie sprawdził prawdy.
Kuba milczał.
— Czy mogę go lubić?
Poczułam ucisk w gardle.
— Możesz czuć do niego wszystko, co czujesz. Nie musisz wybierać tego ze względu na mnie.
Przytulił mnie, po czym wrócił do rodzeństwa.
Kiedy weszłam ponownie do pokoju, rozmowa telefoniczna trwała nadal.
— Powiedz jej — mówiła Ewa. — Powiedz Kasi o szpitalu.
Zatrzymałam się.
— Jakim szpitalu?
Marek patrzył na telefon.
— Ewa?
— Dwa tygodnie po waszym rozstaniu Kasia trafiła do szpitala.
— Wiem — odpowiedział Marek nagle.
Spojrzałam na niego.
— Skąd?
Zbladł.
— Dostałem wiadomość.
Przez osiem lat byłam przekonana, że nie wiedział.
Tamtej nocy zaczęłam krwawić. Lekarze bali się, że stracę ciążę. Leżałam sama na oddziale, trzymając rękę na brzuchu i błagając czworo maleńkich serc, żeby nie przestawały bić.
— Kto ci powiedział?
— Ojciec.
Świat zatrzymał się po raz kolejny.
— I nie przyszedłeś?
— Powiedział, że trafiłaś do szpitala po... zabiegu.
Nie musiał kończyć.
Zrobiło mi się zimno.
Edward przekonał własnego syna nie tylko, że dziecko nie było jego. Przekonał go również, że ciąża już nie istnieje.
— Marek — odezwała się Ewa. — Twój ojciec wtedy skłamał.
— To już wiem.
— Nie. Nie rozumiesz. Ja pojechałam wtedy do szpitala.
Pamiętałam. Ewa pojawiła się z kwiatami i siedziała przy moim łóżku przez dwie godziny.
— Edward kazał mi sprawdzić, czy ciąża nadal trwa — ciągnęła. — Kiedy powiedziałam mu, że dzieci żyją, wpadł w szał.
— Dzieci? — Marek podniósł głowę. — Wiedział wtedy o czworaczkach?
— Tak.
Patrycja pojawiła się w drzwiach.
Najwyraźniej słuchała od kilku minut.
— Wyłącz telefon — powiedziała.
Marek spojrzał na nią.
— Dlaczego?
— Bo ona nie zna całej historii.
— Więc ty ją opowiedz.
Patrycja weszła do środka.
— Edward nie chciał tylko zakończyć waszego małżeństwa.
Ewa zaczęła mówić jednocześnie:
— Kasia, nie wierz jej. Ona była częścią planu.
Patrycja wyrwała Markowi telefon i zakończyła połączenie.
— Mamo!
— Chcesz prawdy? Dobrze.
Podeszła do starego biurka stojącego przy ścianie, otworzyła dolną szufladę i wyjęła niewielki klucz.
— Po śmierci Edwarda znalazłam rzeczy, których nigdy nie powinnam była zobaczyć.
Zaprowadziła nas do gabinetu. Za regałem znajdował się mały sejf, o którego istnieniu nawet Marek nie wiedział.
Patrycja otworzyła go.
W środku leżały trzy teczki.
Jedna nosiła nazwisko Marka.
Druga moje.
Na trzeciej napisano tylko: „DZIECI”.
Marek wyjął ją drżącymi rękami.
W środku były fotografie.
Moje dzieci przed przedszkolem. Kuba na rowerze. Zosia podczas szkolnego przedstawienia. Filip wychodzący z gabinetu dentystycznego. Oliwia trzymająca mnie za rękę przed naszym dawnym mieszkaniem.
Zdjęcia pochodziły z różnych lat.
Niektóre zrobiono długo po śmierci Edwarda.
— To niemożliwe — wyszeptałam.
Marek spojrzał na matkę.
— Ojciec nie mógł zrobić tych zdjęć.
Patrycja pokręciła głową.
— Nie zrobił.
Na dnie teczki znajdowała się koperta z datą sprzed zaledwie sześciu miesięcy.
Wyjęłam ze środka fotografię całej naszej piątki przed domem w Warszawie.
Na odwrocie ktoś napisał jedno zdanie:
„Marek nadal nie może dowiedzieć się, kim naprawdę są dzieci.”
Spojrzałam na Patrycję.
— Kto to wysłał?
Tym razem jej strach był prawdziwy.
— Nie wiem — odpowiedziała. — Ale ktoś obserwował was przez osiem lat.
No comments yet