Osiem Lat Po Tym, Jak Porzucił Ciężarną Żonę, Zaprosił Ją Na Świąteczny Obiad, By Ją Upokorzyć — Wylądowała Helikopterem Z Czwórką Dzieci, A Jego Rodzina Zbladła, Gdy Poznała Prawdę

— Edward zatrudnił Ewę? — powtórzyłam.

Adrian skinął głową.

Przez moment miałam wrażenie, że wszystko wokół mnie odpływa. Ewa nie była przypadkową znajomą. Poznałyśmy się na kursie zawodowym prawie rok przed moim ślubem z Markiem. To ona pierwsza zaprosiła mnie na kawę, pocieszała po kłótniach z przyszłymi teściami, pomagała wybierać suknię ślubną. Wiedziała o mnie rzeczy, których nie wiedział prawie nikt.

— Po co? — zapytałam.

— Edward chciał wiedzieć, czy jesteś z Markiem dla pieniędzy.

Zaśmiałam się gorzko.

— Więc wynajął kobietę, żeby udawała moją przyjaciółkę?

— Na początku tak. Ewa miała obserwować cię przez kilka miesięcy i składać raporty. Problem w tym, że naprawdę cię polubiła.

Spojrzałam na dokument z jej podpisem.

— Tak bardzo, że wzięła sto dwadzieścia tysięcy.

— To było później. Kiedy próbowała się wycofać, Edward przypomniał jej, że przez miesiące otrzymywała od niego pieniądze. Zagroził, że pokaże ci raporty.

Nie czułam współczucia. Jeszcze nie.

Marek wskazał akt notarialny.

— A dwadzieścia siedem milionów?

Adrian spojrzał na Patrycję.

— To jej część historii.

Patrycja opadła na fotel.

— Po śmierci Edwarda znalazłam dokumenty dotyczące funduszu. Wiedziałam już, że dzieci się urodziły. Wiedziałam też, że jeżeli zostaną oficjalnie uznane za potomków Marka, przejmą czterdzieści procent holdingu po osiągnięciu odpowiedniego wieku.

— Więc postanowiłaś je okraść — powiedział Marek.

— Nie.

— Jak inaczej nazwać dwadzieścia siedem milionów?

— Pieniądze nie trafiły do mnie.

Adrian uniósł brwi.

— Podpis jest twój.

— Bo mnie zmuszono.

— Przez kogo? — zapytałam.

Patrycja spojrzała na Adriana.

— Przez niego.

Marek odwrócił się gwałtownie.

Adrian nawet nie drgnął.

— Wiedziałem, że to powiesz.

— Adrian pojawił się kilka tygodni po pogrzebie Edwarda — ciągnęła Patrycja. — Powiedział, że testament nie może zostać ujawniony. Zagroził, że jeśli odmówię, Marek dowie się wszystkiego w sposób, który zniszczy firmę i rodzinę.

— Kłamiesz — powiedział Adrian.

— Naprawdę?

Patrycja wstała i podeszła do sejfu. Wyjęła jeszcze jedną kopertę.

— Dlatego zachowałam to.

W środku znajdowała się kartka z kilkoma zdaniami oraz numerem konta. Marek przeczytał ją pierwszy.

„Podpiszesz dokumenty. Fundusz pozostanie pod kontrolą. Chłopak nie może poznać prawdy.”

Na dole widniała litera „A”.

— To nie jest mój charakter pisma — powiedział Adrian.

— Oczywiście, że tak powiesz.

Poczułam narastające zmęczenie. Każda odpowiedź prowadziła do kolejnego oskarżenia.

— Dość — powiedziałam. — Nie będziemy ustalać prawdy na podstawie tego, kto głośniej oskarży drugą osobę.

Wyjęłam telefon.

— Dokumenty mają numery rachunków. Przelewy zostawiają ślady. Spółki zostawiają ślady. Notariusze prowadzą archiwa. Jutro moi prawnicy sprawdzą wszystko.

Adrian spojrzał na mnie z czymś przypominającym aprobatę.

— Właśnie dlatego Edward ostatecznie ci zaufał.

Patrycja prychnęła.

— Nie romantyzuj go. Edward rozpoczął cały ten koszmar.

— I próbował go zakończyć.

Marek stał pomiędzy nimi, jakby po raz pierwszy widział swoją rodzinę bez dekoracji, nazwiska i pieniędzy.

Nagle z góry dobiegły kroki.

Filip pojawił się na schodach.

— Mamo, Oliwia płacze.

Natychmiast poszłam na górę.

Oliwia siedziała na łóżku z kolanami przyciągniętymi do klatki piersiowej.

— Chcę wracać do domu.

Usiadłam obok niej.

— Wrócimy rano.

— Nie podoba mi się tutaj.

— Wiem.

— I nie chcę tych pieniędzy.

Zamarłam.

— Jakich pieniędzy?

— Słyszeliśmy.

Spojrzałam na uchylone drzwi łączące pokoje. Kuba, Filip i Zosia stali za nimi.

Oczywiście słyszeli. Dorośli zawsze sądzą, że dzieci nie słuchają, kiedy właśnie wtedy słuchają najdokładniej.

— Posłuchajcie mnie — powiedziałam. — Żadne pieniądze niczego między nami nie zmieniają.

Kuba spuścił wzrok.

— A Marek?

Tym razem nie powiedział „tata”.

— Co z nim?

— Czy teraz będzie musiał być naszym tatą przez te pieniądze?

Poczułam ból w piersi.

— Nie. Nikt nie będzie musiał robić niczego przez pieniądze.

W drzwiach stał Marek.

Nie wiedziałam, jak długo słuchał.

Podszedł powoli, ale zatrzymał się kilka kroków od dzieci.

— Mogę coś powiedzieć?

Kuba wzruszył ramionami.

Marek przykucnął.

— Nie wiem jeszcze, czy zasługuję, żebyście nazywali mnie tatą. I nie będę was o to prosił. Ale pieniądze nie mają z tym nic wspólnego. Gdybym jutro stracił całą firmę, nadal chciałbym was poznać.

Oliwia spojrzała na niego.

— Wszystkich?

Na twarzy Marka pojawił się pierwszy prawdziwy uśmiech tego dnia.

— Obawiam się, że dostałem was tylko w komplecie.

Zosia zachichotała.

Napięcie na chwilę zelżało.

Potem Kuba zapytał:

— Umiesz jeździć na nartach?

— Lepiej niż wasza mama.

— To kłamstwo — powiedziałam.

Dzieci się roześmiały.

Patrzyłam na Marka i po raz pierwszy od ośmiu lat zobaczyłam nie mężczyznę, który mnie porzucił, lecz człowieka stojącego przed konsekwencjami najgorszej decyzji swojego życia.

Nie oznaczało to przebaczenia.

Ale oznaczało, że prawda nie była już czarno-biała.

Kiedy dzieci ponownie zasnęły, zeszliśmy na dół.

Adriana nie było.

— Gdzie jest? — zapytałam.

Patrycja wskazała drzwi.

— Wyszedł.

Na stole pozostawił kopertę.

W środku znajdował się klucz oraz adres skrytki bankowej w Warszawie.

Marek przeczytał krótką notatkę.

„Jeżeli chcecie wiedzieć, kto zabierał pieniądze, otwórzcie skrytkę. Nie ufajcie nikomu, kto podpisał dokument z 14 stycznia.”

Spojrzałam na akt notarialny.

Data: 14 stycznia.

Patrycja.

Ewa.

I podpis notariusza.

Marek nagle zmarszczył brwi.

— Znam to nazwisko.

— Kogo?

Wskazał notariusza.

— Tomasz Wysocki.

Nazwisko uderzyło mnie natychmiast.

— Wysocki?

— Brat doktora Wysockiego.

Następnego ranka pogoda się poprawiła. Dzieci zostały z Dorotą i ochroniarzami w moim warszawskim apartamencie, a ja z Markiem pojechałam do banku.

Skrytka znajdowała się w prywatnej części sejfowej. Klucz Adriana pasował.

Wewnątrz nie było pieniędzy.

Były dokumenty, stary telefon oraz mały dyktafon.

Marek nacisnął przycisk odtwarzania.

Najpierw usłyszeliśmy szum.

Potem głos Edwarda.

„Jeżeli tego słuchasz, prawdopodobnie nie żyję. To, co zrobiłem Kasi i Markowi, było niewybaczalne. Ale ktoś wykorzystał mój plan, żeby przejąć fundusz. To nie Adrian.”

Marek zacisnął dłoń na krawędzi stołu.

Nagranie trwało dalej.

„Wysocki zmienił wyniki na moje polecenie. Jego brat przygotował dokumenty. Ale pieniądze miały wrócić do dzieci. Kiedy odkryłem, że są wyprowadzane, zrozumiałem, że ktoś z rodziny współpracuje z nimi za moimi plecami.”

Spojrzałam na Marka.

Edward zaczerpnął oddech w nagraniu.

„Jeśli moje wnuki żyją, znajdźcie Ewę. Ona wie, kto naprawdę kontroluje rachunki.”

Nagranie nagle się urwało.

Marek przewinął.

Nic.

Wtedy stary telefon leżący w skrytce zawibrował.

Oboje odskoczyliśmy.

Telefon, który powinien być martwy od lat, właśnie otrzymał wiadomość.

Na ekranie pojawiły się cztery słowa:

„Za późno. Mam Ewę.”

Pod spodem znajdowało się zdjęcie wykonane tego samego ranka.

Ewa siedziała przy stole w nieznanym pokoju.

A za nią stała osoba, której twarzy nie było widać.

Na nadgarstku tej osoby dostrzegłam jednak charakterystyczny srebrny zegarek.

Dokładnie taki sam, jaki poprzedniego wieczoru miał na ręce Adrian.