Nazwisko Karoliny na ostatniej stronie notesu sprawiło, że przez chwilę zapomniałam nawet o bólu. Trzysta dwanaście tysięcy złotych. Patrzyłam na tę liczbę, a w pamięci pojawiały mi się wszystkie rozmowy z synową z ostatniego roku. Jej narzekania na rosnące ceny. Opowieści o tym, że firma Michała ledwo utrzymuje rodzinę. Dyskretne sugestie, że dzieci potrzebują lepszej szkoły, że samochód staje się niebezpieczny, że remont kuchni „może jeszcze poczekać”. Wszystko to działo się w czasie, kiedy każdego miesiąca wysyłałam im 24 tysiące złotych, przekonana, że pomagam rodzinie przejść przez trudny okres.
— Jesteś pewna, że to jej konto? — zapytałam Ewę.
— Sprawdzałam dwa razy. Konto zostało założone osiem miesięcy temu. Tylko Karolina jest jego właścicielką.
Paweł przeglądał dokumenty.
— Regularne przelewy?
— Nie. Różne kwoty. Czasami piętnaście tysięcy, czasami czterdzieści. Największy miał siedemdziesiąt dwa tysiące.
— Opisy?
Ewa pokręciła głową.
— „Zwrot”, „rozliczenie”, „zaliczka”. Nic konkretnego.
Zacisnęłam palce na kocu.
— Skąd pochodziły pieniądze?
Ewa spojrzała najpierw na Pawła, potem na mnie.
— Część z rachunku firmy. Ale przynajmniej osiemdziesiąt tysięcy można powiązać bezpośrednio z pieniędzmi pobranymi z pani rachunku.
To wystarczyło.
Paweł zadzwonił do znajomego specjalizującego się w sprawach gospodarczych i umówił spotkanie na następny dzień. Poradził też Ewie, żeby wszystkie materiały skopiowała i nie kontaktowała się z Michałem. Ja natomiast zrobiłam coś, czego mój syn najwyraźniej się nie spodziewał.
Napisałam mu wiadomość.
„Dobrze. Porozmawiamy po twoim powrocie.”
Nic więcej.
Odpowiedział niemal natychmiast.
„Dziękuję. Wiedziałem, że się dogadamy.”
Patrzyłam na te słowa długo.
On naprawdę uważał, że nadal może mnie przekonać.
Wieczorem lekarz poinformował mnie, że jeśli wyniki pozostaną dobre, za dwa dni będę mogła wrócić do domu. Prywatna pielęgniarka, pani Teresa, miała już przygotowany pokój na parterze, sprzęt rehabilitacyjny i plan opieki. Jeszcze kilka dni wcześniej wydanie kilkunastu tysięcy złotych na własną opiekę wydawałoby mi się ekstrawagancją. Teraz po raz pierwszy zrozumiałam absurd tej myśli. Bez wahania finansowałam cudze życie, a kiedy chodziło o mnie samą, zastanawiałam się nad każdą złotówką.
Następnego ranka Paweł wrócił z wiadomościami z banku.
— Kredyt nie został uruchomiony.
Odetchnęłam.
— Czyli dom jest bezpieczny?
— Na razie. Bank zablokował procedurę po naszym zgłoszeniu. Ale potwierdzili coś jeszcze. Dokument z pani podpisem dostarczył osobiście Michał.
Nie byłam już zaskoczona. Bolało mnie tylko to, jak szybko przestawałam być zaskakiwana kolejnymi rzeczami.
— Zgłaszamy to?
— Tak. Ale chciałbym najpierw ustalić zakres szkód. Jeśli mamy do czynienia z większym schematem, dobrze będzie przedstawić całość.
Po południu dostałam telefon od wnuczki.
Zosia miała siedemnaście lat. Była jedyną osobą z domu Michała, która od czasu mojego wypadku zapytała, czy bardzo mnie boli.
— Babciu?
Jej głos był cichy.
— Jestem.
— Tata powiedział, że przez ciebie musieliśmy wrócić z lotniska.
Zamknęłam oczy.
— Tak powiedział?
— Powiedział, że zrobiłaś coś z pieniędzmi i teraz możemy stracić dom.
To mnie zatrzymało.
— Jaki dom?
— Nasz.
— Zosiu, wasz dom jest zagrożony?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Myślałam, że wiesz.
Usiadłabym gwałtownie, gdyby pozwalało mi na to ciało.
— Co miałabym wiedzieć?
— Kilka tygodni temu przyszedł jakiś człowiek. Tata kazał nam iść na górę, ale słyszałam, jak się kłócili. Ten człowiek mówił coś o zaległych ratach.
Poczułam, jak układanka robi się jeszcze bardziej niepokojąca.
— Zosia, posłuchaj mnie. Nie chcę, żebyś się w to mieszała. Powiedz tylko jedno. Czy rodzice ostatnio często się kłócili?
— Prawie codziennie.
— O pieniądze?
— Chyba tak.
Zawahała się.
— Ale mama mówiła, że niedługo wszystko się skończy.
— Co miała na myśli?
— Nie wiem.
W tle usłyszałam głos Karoliny.
— Zosia! Z kim rozmawiasz?
Połączenie zostało przerwane.
Kilka minut później zadzwonił Michał.
Tym razem odebrałam.
— Mamo, nie wciągaj dzieci.
— To Zosia zadzwoniła do mnie.
— Jest zdenerwowana.
— Dlaczego powiedziałeś jej, że przeze mnie możecie stracić dom?
Cisza.
— To skomplikowane.
— W takim razie wyjaśnij.
— Porozmawiamy jutro.
— Powiedz mi teraz, Michał. Czy wasz dom jest obciążony?
Usłyszałam jego oddech.
— Mamy problemy z płynnością.
— To nie była odpowiedź.
— Tak. Mamy zaległości.
— Ile?
— Mamo...
— Ile?
— Około dwustu tysięcy.
Zamknęłam oczy.
Jeszcze kilka miesięcy wcześniej natychmiast zaproponowałabym pomoc.
Teraz zapytałam:
— A gdzie jest 312 tysięcy?
Cisza po drugiej stronie zmieniła się natychmiast.
Nie była już zirytowana.
Była przerażona.
— Skąd znasz tę kwotę?
Nie odpowiedziałam.
— Mamo, kto z tobą rozmawiał?
— Do zobaczenia jutro.
Rozłączyłam się.
Nie minęło pięć minut, kiedy zadzwoniła Ewa.
Płakała.
— Pani Halino, muszę pani coś powiedzieć. Pomyliłam się.
— W czym?
— W sprawie konta Karoliny. Myślałam, że te pieniądze nadal tam są.
— Nie ma ich?
— Konto zostało opróżnione wczoraj rano.
Spojrzałam na Pawła.
— Dokąd poszły?
— Właśnie sprawdzam dokumenty, które skopiowałam. Jest przelew zagraniczny. Prawie cała kwota.
— Dokąd?
Ewa przez moment milczała.
— Do Austrii. Ale to nie wszystko. Znalazłam drugi przelew wykonany trzy miesiące wcześniej z tego samego konta.
— Na ile?
— Sto pięćdziesiąt tysięcy.
— Do kogo?
Usłyszałam szelest papieru.
— Do człowieka nazwiskiem Tomasz Wysocki.
Nazwisko nic mi nie mówiło.
— Kto to jest?
— Nie wiem. Ale sprawdziłam stare dokumenty kadrowe Karoliny. Wysocka to jej panieńskie nazwisko.
Serce zaczęło mi bić szybciej.
— Więc krewny?
— Prawdopodobnie. Tylko że jest jeszcze coś dziwniejszego.
Ewa zrobiła krótką pauzę.
— Tomasz Wysocki figuruje również w dokumentach jednej ze spółek, którym MK Development od miesięcy płaci ogromne faktury za usługi konsultingowe.
Paweł podszedł bliżej telefonu.
— Jak nazywa się ta spółka?
— Vistula Projekt.
Paweł znieruchomiał.
— Proszę powtórzyć.
— Vistula Projekt.
Zobaczyłam, jak twarz mojego prawnika nagle się zmienia.
— Znasz tę nazwę? — zapytałam.
Nie odpowiedział od razu.
Podszedł do okna, jakby potrzebował chwili, żeby uporządkować myśli.
— Halino, pamiętasz sprzedaż firmy transportowej Andrzeja po jego śmierci?
— Oczywiście.
— Vistula Projekt była jednym z podmiotów zainteresowanych zakupem waszego magazynu. Wycofali się dzień przed podpisaniem umowy.
— To było prawie piętnaście lat temu.
Paweł odwrócił się do mnie.
— Wiem.
— Więc jaki ma to związek z Michałem?
— Tego jeszcze nie wiem.
Wtedy Ewa odezwała się ponownie.
— Ja chyba wiem.
W jej głosie nie było już płaczu. Był strach.
— Znalazłam właśnie umowę założycielską Vistula Projekt. Spółka została utworzona piętnaście lat temu przez Tomasza Wysockiego i jeszcze jedną osobę.
— Kogo? — zapytałam.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Andrzeja Nowickiego.
Świat wokół mnie nagle zamarł.
Tak nazywał się mój mąż.
Mężczyzna, którego pochowałam siedemnaście lat temu.
No comments yet