Przez prawie dwadzieścia lat nauczyłem się żyć z tym, że pewnych pytań dotyczących matki Hanny nigdy już nie zadam. Katarzyna zmarła, kiedy Hanna była jeszcze młoda, a ja wychowywałem córkę, próbując zachować dla niej najlepsze wspomnienia o kobiecie, którą kochałem. Teraz patrzyłem na fotografię przedstawiającą Katarzynę stojącą obok Bożeny i po raz pierwszy poczułem nie żal, lecz niepokój.
— Tato? — Hanna powtórzyła ciszej. — Skąd mama znała Bożenę?
Powiększyłem zdjęcie. Obie kobiety mogły mieć około dwudziestu kilku lat. Katarzyna uśmiechała się do obiektywu. Bożena stała obok niej z ręką opartą na jej ramieniu. Za nimi widniał szyld niewielkiej firmy.
Rozpoznałem nazwę.
„Bennett & Wysocka — Usługi Księgowe”.
— To firma twojej matki — powiedziałem.
Jakub zmarszczył brwi.
— Katarzyna prowadziła biuro rachunkowe?
Skinąłem głową.
— Z przyjaciółką, Ewą Wysocką. Jeszcze zanim Hanna się urodziła.
Hanna patrzyła na mnie z niedowierzaniem.
— Nigdy mi o tym nie mówiłeś.
— Bo firma przestała istnieć, kiedy miałaś dwa lata. Twoja mama potem pracowała gdzie indziej. Nie sądziłem, że to ma znaczenie.
Teraz miało.
Wójcik zrobił kopię fotografii i poprosił techników o sprawdzenie metadanych. Zdjęcie było jednak skanem starej odbitki. Nie dało się ustalić, kiedy Karolina weszła w jego posiadanie.
— Czy pamięta pan nazwisko Bożeny z tamtych czasów? — zapytał mnie.
— Nie. Katarzyna nigdy o niej nie wspominała. Przynajmniej nie pod tym nazwiskiem.
— Bożena mogła wtedy nosić inne nazwisko.
To było oczywiste, a jednak poczułem, jak jakiś stary fragment wspomnienia zaczyna wracać.
Kilka miesięcy przed zamknięciem firmy Katarzyna zachowywała się inaczej. Częściej zostawała w pracy. Raz wróciła do domu zapłakana. Kiedy zapytałem, co się stało, powiedziała tylko, że „zaufała niewłaściwej osobie”.
Wtedy byłem młodym oficerem. Przygotowywałem się do kolejnego wyjazdu. Mieliśmy małe dziecko, kredyt i za mało czasu.
Nie naciskałem.
Teraz nienawidziłem siebie za to, że nie zapytałem.
— Muszę znaleźć Ewę Wysocką — powiedziałem.
Wójcik uniósł dłoń.
— Najpierw policja.
Znalezienie jej zajęło kilka godzin.
Ewa miała siedemdziesiąt dwa lata i mieszkała pod Warszawą. Kiedy policjant powiedział przez telefon nazwisko Bożeny, po drugiej stronie zapadła długa cisza.
Potem Ewa powiedziała:
— Wiedziałam, że kiedyś wróci.
Spotkaliśmy się następnego dnia w obecności Wójcika. Hanna pozostała w szpitalu, ale zgodziła się, żebym pojechał.
Ewa wyglądała na drobną, elegancką kobietę o bardzo uważnym spojrzeniu. Kiedy mnie zobaczyła, objęła mnie bez słowa.
— Michał. Tak mi przykro.
— Znałaś Bożenę?
— Wtedy nazywała się Bożena Krawczyk.
Wpuściła nas do domu.
Na stole czekała stara teczka.
— Trzymałam to trzydzieści lat — powiedziała. — Katarzyna kazała mi spalić dokumenty. Nie zrobiłam tego.
Wójcik natychmiast poprosił, żeby niczego nie dotykać.
Ewa zaczęła opowiadać.
Bożena pracowała w ich biurze przez niespełna rok jako pomoc księgowa. Początkowo była wzorowym pracownikiem. Potem Katarzyna zauważyła niewielkie niezgodności na rachunkach klientów.
Najpierw kilkaset złotych.
Później tysiące.
— Katarzyna odkryła, że Bożena przekierowywała niewielkie kwoty na konta pośrednie — powiedziała Ewa. — Robiła to tak, żeby wyglądało jak błędy księgowe.
— Zgłosiłyście policji?
Ewa spuściła wzrok.
— Katarzyna chciała. Ale Bożena przyszła do niej i błagała. Powiedziała, że ma małego syna, że jej mąż odszedł, że jeśli trafi do więzienia, dziecko zostanie samo.
Jakub.
Nagle zrozumiałem.
Katarzyna jej współczuła.
— Oddała pieniądze? — zapytał Wójcik.
— Część. Potem zniknęła.
— A firma?
— Jeden z klientów odkrył braki. Choć Katarzyna nie ukradła ani grosza, reputacja biura została zniszczona. Zamknęłyśmy działalność.
Poczułem gniew.
Bożena nie tylko znała moją żonę.
Zniszczyła coś, co Katarzyna budowała latami.
— Dlaczego nigdy mi nie powiedziała?
Ewa spojrzała na mnie ze smutkiem.
— Bo wtedy byłeś na misji. Katarzyna nie chciała, żebyś wracał z jej powodu.
To brzmiało dokładnie jak ona.
Dokładnie jak Hanna.
Wójcik wskazał teczkę.
— Co jest w środku?
— Kopie przelewów. Notatki Katarzyny. I list.
— Jaki list?
Ewa spojrzała na mnie.
— Do ciebie.
Zamarłem.
— Katarzyna napisała go po odejściu Bożeny. Nigdy ci go nie dała.
— Dlaczego ty go masz?
— Zostawiła go razem z dokumentami. Powiedziała, że jeśli Bożena kiedykolwiek wróci do naszego życia, mam ci go przekazać.
Wójcik zabezpieczył teczkę, ale pozwolił mi przeczytać list po wykonaniu kopii.
Pismo Katarzyny rozpoznałem natychmiast.
„Michał, jeśli to czytasz, oznacza to, że pomyliłam się, wierząc, że Bożena odejdzie na zawsze”.
Musiałem przerwać.
Potem czytałem dalej.
Katarzyna opisała kradzieże. Groźby. Próby manipulowania klientami.
Jedno zdanie było podkreślone.
„Bożena nie boi się konsekwencji. Ona boi się tylko utraty kontroli”.
Na końcu znajdowało się coś jeszcze.
„Jeżeli kiedykolwiek zbliży się do Hanny, nie zakładaj, że to przypadek”.
Poczułem, jak serce zaczyna mi walić.
Katarzyna napisała ten list, kiedy Hanna miała dwa lata.
Skąd mogła wiedzieć, że Bożena może kiedyś zainteresować się moją córką?
Odwróciłem kartkę.
Na odwrocie znajdowało się jedno nazwisko.
Robert Majewski.
Pod nim Katarzyna dopisała:
„To nie Bożena jest początkiem tej historii”.
Spojrzałem na Wójcika.
— Majewski znał moją żonę.
Policjant skinął powoli głową.
— Najwyraźniej znacznie wcześniej, niż sądziliśmy.
Kiedy wróciłem do szpitala, Hanna wysłuchała wszystkiego w ciszy. Jakub siedział kilka metrów dalej. Nie próbował bronić matki.
— Więc ona wiedziała, kim jestem, kiedy Jakub mnie jej przedstawił — powiedziała Hanna.
— Prawdopodobnie.
— I nic nie powiedziała.
Jakub pokręcił głową.
— Mnie też nie.
Wtedy Hanna przypomniała sobie coś.
— Pierwszy raz spotkałam Bożenę w restauracji. Jakub poszedł do toalety. Zostałyśmy same. Ona zapytała mnie o nazwisko panieńskie mamy.
Spojrzałem na nią.
— Co odpowiedziała?
— Nic. Po prostu się uśmiechnęła.
Telefon Wójcika zadzwonił.
Odebrał, wyszedł na korytarz, a po chwili wrócił z twarzą pozbawioną emocji.
— Znaleźli Karolinę.
Jakub poderwał się.
— Gdzie?
— Na dworcu autobusowym w Radomiu. Sama. Przyszła do patrolu i poprosiła o ochronę.
— A Bożena?
— Nie ma jej z nią.
— Co powiedziała Karolina?
Wójcik spojrzał najpierw na Jakuba, potem na Hannę.
— Powiedziała, że chce zeznawać. Twierdzi, że jej matka i Robert Majewski planowali przejęcie pieniędzy od miesięcy.
— To już wiemy — powiedziałem.
— Nie tylko pieniędzy.
Wójcik zawahał się.
— Karolina twierdzi, że kredyt był jedynie częścią planu. Według niej Bożena potrzebowała dokumentacji o rzekomej niestabilności Hanny z zupełnie innego powodu.
Hanna przycisnęła Oskara mocniej do piersi.
— Jakiego?
Wójcik odpowiedział cicho:
— Chciała doprowadzić do tego, żeby Jakub dostał wyłączną opiekę nad Oskarem.
Jakub pobladł.
— Po co?
— Bo wtedy zamierzała ujawnić dokument, o którego istnieniu podobno wie tylko ona i Majewski.
— Jaki dokument?
Wójcik spojrzał na mnie.
— Karolina nie zna jego treści. Słyszała tylko, jak matka powiedziała Majewskiemu jedno zdanie.
— Jakie?
— „Kiedy Bennett zobaczy podpis Katarzyny, odda wszystko, żeby Hanna nigdy nie dowiedziała się prawdy”.
No comments yet