Numer sprawy znałam na pamięć, choć przez cztery lata robiłam wszystko, żeby o nim zapomnieć. WR-17/422. W prokuraturze takie oznaczenia były tylko ciągiem liter i cyfr. Dla mnie ten jeden numer oznaczał sześć miesięcy pracy, setki przelewów i pierwszą sprawę w karierze, przy której ktoś wyraźnie próbował sprawić, żebym przestała zadawać pytania.
— Skąd pani go zna? — zapytała Orłowska.
Patrzyłam na kartkę między jej palcami.
— Prowadziłam tę sprawę przed odejściem z prokuratury.
— Czego dotyczyła?
— Oficjalnie? Oszustw podatkowych kilku spółek budowlanych. Nieoficjalnie odkryłam przepływy pieniędzy między fundacjami, kancelariami i firmami należącymi do ludzi, którzy nigdy nie powinni prowadzić wspólnych interesów.
Orłowska usiadła przy łóżku.
— Grzegorz był jednym z nich?
— Nie.
To właśnie mnie niepokoiło.
Nazwisko Marciniak nie pojawiło się wtedy ani razu.
Przymknęłam oczy i wróciłam pamięcią do ostatnich tygodni przed zamknięciem śledztwa. Jeden z głównych księgowych miał zeznawać. Dzień przed przesłuchaniem zniknął. Dokumenty zabezpieczone w jednej ze spółek okazały się kopiami. Później mój przełożony, prokurator Andrzej Wolski, wezwał mnie do gabinetu.
„Anna, odpuszczamy.”
Zapytałam dlaczego.
„Bo nie każda zamknięta sprawa oznacza przegraną.”
Dwa tygodnie później poznałam Grzegorza na przyjęciu fundacji prawniczej.
Otworzyłam oczy.
— Muszę porozmawiać z Wolskim.
Orłowska zmarszczyła brwi. — Andrzejem Wolskim?
— Zna go pani?
Zawahała się.
— Nie osobiście. Ale nazwisko pojawiło się dziś w materiałach z pani tabletu.
Poczułam ucisk w żołądku.
— Gdzie?
Orłowska otworzyła zabezpieczony laptop. Jeden z plików zawierał zestawienie przelewów fundacji Grzegorza. Przewinęła ekran i zatrzymała się na płatności sprzed dziewięciu miesięcy.
Odbiorca: kancelaria AW Doradztwo.
Kwota: 240 000 złotych.
Tytuł: konsultacje prawne.
— Wolski od dwóch lat nie pracuje w prokuraturze — powiedziała. — Prowadzi kancelarię.
Milczałam.
Człowiek, któremu ufałam najbardziej w pracy, otrzymywał pieniądze od mojego męża.
— Chcę do niego zadzwonić.
— Nie.
— Dlaczego?
— Bo ktoś wszedł do pani domu, znał kod sejfu i wiedział, że Grzegorz został zatrzymany, zanim informacja mogła trafić do mediów. Nie wiemy, komu możemy ufać.
Miała rację. A jednak jedna rzecz nie dawała mi spokoju.
— Proszę otworzyć moje konto w chmurze.
Orłowska podała mi tablet.
Weszłam do katalogu, którego nie pokazałam wcześniej policji. Nazwałam go „Przepisy mamy”. W środku były kopie akt WR-17/422, które zachowałam wbrew procedurom, kiedy śledztwo zamknięto. Wiedziałam, że mogłam za to stracić pracę. Wtedy wydawało mi się to paranoją. Teraz być może właśnie te pliki mogły mnie uratować.
Otworzyłam arkusz przepływów finansowych.
I zamarłam.
— Co? — zapytała Orłowska.
Przesuwałam kolejne wiersze. Cztery lata wcześniej próbowałam ustalić właściciela jednej spółki, przez którą przechodziła większość pieniędzy. Struktura kończyła się w Luksemburgu i wtedy straciłam trop.
Nazwa spółki brzmiała Vistula Consulting.
Ta sama firma widniała na aneksie do mojej polisy.
— To niemożliwe.
Orłowska przysunęła krzesło.
— Grzegorz nie pojawił się w tamtej sprawie — powiedziałam. — Ale jego firma pojawiła się dzisiaj.
— Może wtedy jeszcze do niego nie należała.
— Albo nigdy nie należała.
W tej chwili drzwi otworzył doktor Radecki.
— Pani Marciniak, musi pani odpocząć. Wyniki tomografii są dobre, ale ma pani dwa pęknięte żebra i silne stłuczenia.
Spojrzał na Orłowską znacząco.
Policjantka wstała.
— Wrócę rano. Przy drzwiach zostanie funkcjonariusz.
Kiedy wyszła, Radecki poprawił kroplówkę.
— Bała się pani wcześniej zgłosić?
To pytanie było proste, ale odpowiedź nie.
— Na początku tak. Później już nie chodziło tylko o strach.
— Więc o co?
Spojrzałam w ciemne okno.
— Gdybym uciekła rok temu, Grzegorz dostałby kilka lat albo nawet mniej. Chciałam wiedzieć, ilu ludzi razem z nim powinno trafić przed sąd.
Radecki przez chwilę nic nie mówił.
— Tylko proszę pamiętać, że nie musi pani sama prowadzić tej sprawy.
Prawie się uśmiechnęłam.
— Przez ostatnie trzy lata byłam sama.
— Już pani nie jest.
Wyszedł kilka minut później.
Nie zasnęłam.
Około drugiej trzydzieści usłyszałam cichy dźwięk telefonu leżącego przy łóżku. Mój własny telefon został zabezpieczony jako dowód, więc urządzenie było szpitalne.
Jedna wiadomość.
Numer zastrzeżony.
„Jeśli chcesz wiedzieć, dlaczego naprawdę cię poślubił, zapytaj Wolskiego o 14 listopada.”
Serce przyspieszyło.
Czternasty listopada.
Dzień, w którym poznałam Grzegorza.
Nacisnęłam przycisk przywołania pielęgniarki, ale zanim ktokolwiek wszedł, ekran ponownie się rozświetlił.
Tym razem otrzymałam zdjęcie.
Zrobiono je cztery lata wcześniej podczas przyjęcia, na którym Grzegorz przedstawił mi się jako przypadkowo poznany przedsiębiorca. Stałam przy barze, nieświadoma aparatu.
Kilka metrów dalej Grzegorz rozmawiał z Andrzejem Wolskim.
Nie to jednak sprawiło, że zdrętwiałam.
Między nimi stał trzeci mężczyzna.
Rozpoznałam go jako księgowego, który zniknął dzień przed przesłuchaniem w sprawie WR-17/422.
Człowieka, którego policja od czterech lat uważała za martwego.
Pod zdjęciem znajdowało się jedno zdanie:
„Grzegorz miał cię obserwować przez trzy miesiące. Nigdy nie miał się z tobą żenić.”
No comments yet