Myśl o starym płaszczu była bardziej przerażająca niż wiadomość Grzegorza. Nie dlatego, że klucz mógł zniknąć. Chodziło o to, że przez osiem lat nikomu nie powiedziałam, gdzie go schowałam. Nawet Wolskiego wtedy okłamałam, twierdząc, że zgubiłam go podczas przeprowadzki. Jeżeli ktoś przeszukał dom właśnie po to, by znaleźć płaszcz, oznaczało to, że wiedział o mnie rzeczy, których wiedzieć nie powinien.
— Musimy sprawdzić dom jeszcze raz — powiedziałam.
Orłowska natychmiast zadzwoniła do funkcjonariuszy zabezpieczających posesję. Opisałam płaszcz: ciemnogranatowy, wełniany, z naderwaną podszewką przy lewej kieszeni. Przez kilka minut słyszałam tylko urywane odpowiedzi policjantki. Potem spojrzała na mnie.
— Znaleźli go.
Odetchnęłam.
— Klucz?
— Podszewka została rozcięta.
Poczułam lodowaty ucisk w piersi.
— Nie ma go?
— Nie ma.
Orłowska rozłączyła się. — Anna, co otwierała skrytka 317?
Przez chwilę nie odpowiadałam. Skrytki dowodowe w starym budynku prokuratury służyły do tymczasowego przechowywania materiałów, zanim trafiały do oficjalnego depozytu. Moja została wycofana kilka lat wcześniej podczas remontu.
— Teoretycznie nic — powiedziałam. — Ale jeśli Krawiec żyje, być może coś tam zostawił.
— Dlaczego akurat w pani skrytce?
To pytanie zabolało bardziej, niż powinno.
Przypomniałam sobie ostatnie spotkanie z Pawłem Krawcem. Siedział naprzeciwko mnie w małej sali przesłuchań, spocony mimo listopadowego chłodu. Powtarzał, że nie może powiedzieć wszystkiego, dopóki jego rodzina nie będzie bezpieczna.
Kiedy wychodził, zatrzymał się w drzwiach.
„Pani Anno, jeśli coś mi się stanie, proszę nie ufać osobie, która pierwsza każe pani zamknąć sprawę.”
Następnego dnia Wolski kazał ją zamknąć.
Nigdy nie połączyłam tych dwóch rzeczy.
— Krawiec próbował mnie ostrzec — powiedziałam.
Orłowska milczała.
— Chcę rozmawiać z Grzegorzem.
— Nie ma mowy.
— Jeśli zna adres i numer skrytki, wie więcej niż my.
— To człowiek, który przez lata panią krzywdził. Może panią manipulować.
— Robił to przez trzy lata. Wiem, jak brzmi, kiedy kłamie.
Dwie godziny później nie siedziałam naprzeciwko niego osobiście. Orłowska zgodziła się jedynie na zabezpieczoną rozmowę wideo z obecnością śledczych. Grzegorz pojawił się na ekranie w szarej koszuli. Bez drogiego zegarka i idealnie skrojonej marynarki wyglądał mniejszy.
Ale kiedy zobaczył mnie, uśmiechnął się.
Moje ciało zareagowało wcześniej niż umysł. Palce zacisnęły się na kocu.
— Aniu.
— Nie nazywaj mnie tak.
Uśmiech zniknął.
— Kto jest właścicielem Vistula Consulting?
— Nie wiem.
— Kłamiesz.
— Tym razem nie.
Patrzyłam na jego oczy. Znałam ten sposób mówienia. Kiedy kłamał, zwykle dodawał szczegóły, których nikt nie żądał. Teraz był przestraszony.
— Dlaczego mnie poślubiłeś?
Grzegorz spojrzał gdzieś poza kamerę.
— Miałem cię obserwować.
Słowa ze zdjęcia stały się rzeczywistością.
— Dla kogo?
— Dla Wolskiego.
Orłowska pochyliła się do mikrofonu.
— Dlaczego?
Grzegorz zaśmiał się krótko, ale tym razem nie było w tym rozbawienia.
— Myślicie, że Wolski był szefem?
— Odpowiedz.
— Miałem sprawdzić, czy Anna zachowała kopie akt Krawca. Trzy miesiące. Tyle dostałem.
— A potem?
Spojrzał na mnie.
— Potem zrobiłem coś, czego nie planowali.
— Ożeniłeś się ze mną.
— Tak.
Poczułam mdłości.
— Dlaczego?
Przez chwilę wydawało mi się, że odpowie „bo cię kochałem”. Byłoby to najbardziej obrzydliwe zdanie, jakie mógłby wypowiedzieć.
Powiedział coś gorszego.
— Bo dopóki byłaś moją żoną, nie mogli cię usunąć bez mojego pozwolenia.
W pokoju zapadła cisza.
— Kto?
Grzegorz przesunął się bliżej kamery.
— Ludzie, których znalazłaś w sprawie WR-17/422, byli tylko pośrednikami. Krawiec odkrył system. Fundacje, zamówienia publiczne, firmy-słupy. Pieniądze przechodziły przez dziesiątki rachunków. Ale najważniejsze nie były pieniądze.
— Więc co?
— Nazwiska.
— Czyje?
Grzegorz otworzył usta.
Obraz zamarł.
Połączenie zgasło.
Orłowska zerwała się z krzesła.
— Co się stało?
Funkcjonariusz przy komputerze próbował przywrócić transmisję.
Telefon Orłowskiej zadzwonił.
Słuchała przez kilka sekund.
— Kto wydał zgodę? — powiedziała ostro. — Nie, nikt go nie przenosi!
Spojrzała na mnie.
— Ktoś wprowadził do systemu nakaz przewiezienia Grzegorza na przesłuchanie do prokuratury.
— Wolski?
— Nie. Nakaz jest podpisany nazwiskiem obecnego prokuratora okręgowego.
— Prawdziwy?
— Prokurator twierdzi, że nigdy go nie podpisał.
Grzegorz miał zostać zabrany przez ludzi, którzy potrafili wystawić fałszywy nakaz wewnątrz policyjnego systemu.
— Zatrzymajcie transport.
— Już próbują.
Kilka minut ciągnęło się jak godzina.
W końcu Orłowska dostała kolejne połączenie.
Samochód transportowy znaleziono trzy kilometry od komendy. Pusty.
Grzegorza nie było.
Dwóch funkcjonariuszy eskortujących odnaleziono zamkniętych w magazynie. Byli przytomni. Nikomu nic poważnego się nie stało.
Ktoś zabrał mojego męża.
Przez chwilę nie wiedziałam, czy czuję strach, czy ulgę.
Potem tablet zabrzęczał.
Nowa wiadomość przyszła z konta Grzegorza.
Było to zdjęcie starego metalowego klucza leżącego na dłoni.
Klucza do skrytki 317.
Pod nim znajdował się adres z warszawskiej Pragi i jedno zdanie:
„Masz godzinę. Przyjedź sama, jeśli chcesz zobaczyć Pawła Krawca żywego.”
Spojrzałam na godzinę.
03:47.
Orłowska zobaczyła wiadomość.
— Nigdzie pani nie jedzie.
Podniosłam na nią wzrok.
— Oni właśnie zabrali człowieka z policyjnego transportu, używając fałszywego dokumentu. Wiedzą, co robi policja, zanim policja zdąży to zrobić.
— Tym bardziej nie pojedzie pani sama.
Patrzyłam na zdjęcie klucza.
I wtedy zauważyłam szczegół, którego Orłowska nie mogła rozpoznać.
Na metalowej główce widniała niewielka czerwona kropka.
Zrobiłam ją lakierem do paznokci osiem lat wcześniej.
To naprawdę był mój klucz.
Ale adres nie był mi obcy.
Nagle przypomniałam sobie, gdzie widziałam go po raz pierwszy.
Znajdował się na odwrocie wizytówki, którą Paweł Krawiec wsunął mi do akt podczas naszego ostatniego spotkania.
A pod adresem napisał wtedy dwa słowa:
„Tylko Anna.”
No comments yet