Patrzyłem na fotografię tak długo, aż twarz dziewięcioletniego chłopca zaczęła wydawać mi się twarzą obcego dziecka. Wiedziałem, że to ja. Rozpoznawałem kurtkę, którą nosiłem tamtej zimy, pieprzyk przy lewej brwi, nawet zegarek z zielonym paskiem, który dostałem na święta. Nie pamiętałem jednak szpitala. Bandaża. Marty. Niczego z 14 lutego 1997 roku.
— Co mi zrobiliście? — zapytałem.
Ryszard pokręcił głową.
— Nic.
— Nie pamiętam własnej siostry.
— Pamiętałeś ją.
Ojciec usiadł ciężko.
— Przez kilka miesięcy po tamtej nocy pytałeś o nią codziennie. Potem coraz rzadziej. Teresa zabrała wszystkie zdjęcia, ubrania, rzeczy Marty. Powtarzaliśmy, że miałeś koszmary po wypadku. Z czasem sam zacząłeś w to wierzyć.
Anna pobladła.
— Wymazaliście ją z naszego domu.
— Próbowaliśmy chronić dzieci.
— Nie nazywaj tego ochroną — powiedziałem.
Ryszard przyjął te słowa bez sprzeciwu.
— Masz rację.
To mnie rozgniewało jeszcze bardziej.
— Więc powiedz prawdę. Dlaczego Marta trafiła do szpitala?
Ojciec spojrzał na zdjęcie Andrzeja Maja.
— Tego wieczoru Andrzej był u nas.
Nazwisko sprawiło, że w garażu zrobiło się jakby chłodniej.
Ryszard znał Maja od młodości. Dopiero teraz przypomniałem sobie niewyraźne obrazy mężczyzny pojawiającego się czasem w naszym domu. Fortepian. Śmiech matki. Papierosy palone z ojcem na tarasie.
— Marta go nie lubiła — ciągnął Ryszard. — Kilka tygodni wcześniej zaczęła mówić Teresie, że Andrzej zachowuje się wobec niej agresywnie, kiedy zostają sami. Nie potraktowaliśmy tego wystarczająco poważnie.
— Co zrobił tamtej nocy?
Ryszard zacisnął szczękę.
— Pokłócili się na górze. Usłyszałem krzyk. Kiedy wbiegłem, Marta była przy ścianie, a Andrzej trzymał ją za ramiona. Ty stałeś w drzwiach.
Nagle poczułem zapach.
Tytoń.
Mokry płaszcz.
I coś metalicznego.
Wspomnienie pojawiło się tak szybko, że musiałem oprzeć dłoń o stół.
Czerwone drzwi.
Mężczyzna krzyczący: „Nie wtrącaj się”.
Dziewczęcy płacz.
— Michał? — Anna dotknęła mojego ramienia.
— Pamiętam drzwi.
Ryszard zamarł.
— Jakie?
— Czerwone.
Ojciec zamknął oczy.
— Pokój Marty.
Przez całe dzieciństwo mówiono mi, że był schowkiem.
— Co stało się potem?
— Rzuciłeś się na Andrzeja. Miałeś dziewięć lat. Uderzył cię, przewróciłeś się na rozbite szkło. Marta próbowała cię zasłonić. Andrzej chwycił ją ponownie. Ja go odciągnąłem.
— A obrażenia Marty?
— Część powstała wtedy. Część wcześniej.
To ostatnie zdanie zawisło między nami.
— Wiedziałeś wcześniej?
Ryszard spuścił głowę.
— Podejrzewałem.
Anna zaczęła płakać.
— I nadal wpuszczałeś go do domu?
— Byłem tchórzem.
Nie było w tym zdaniu żadnej obrony.
— Dlaczego policja niczego nie zrobiła?
— Marta odmówiła rozmowy. Teresa chciała natychmiast zabrać ją do Elżbiety. Andrzej przekonał mnie, że jeśli sprawa wyjdzie na jaw, wszyscy zostaniemy wciągnięci w skandal. A ja... zgodziłem się milczeć.
Zrobiło mi się niedobrze.
— Chroniłeś jego.
— Tak.
— A potem dwadzieścia dziewięć lat później krzywdziłeś Zosię, żeby ukryć dowody dotyczące tego samego człowieka.
Ryszard podniósł wzrok.
— I za to nie oczekuję przebaczenia.
Wyjąłem telefon.
— To wszystko trafi do policji.
— Powinno.
Tym razem nie próbował mnie zatrzymać.
Zabezpieczyliśmy pudełko bez dalszego przeglądania jego zawartości i skontaktowaliśmy się z prowadzącym sprawę funkcjonariuszem. Powiedziałem dokładnie, gdzie jesteśmy i co znaleźliśmy. Ryszard zgodził się zostać na miejscu.
Kiedy czekaliśmy, zadzwoniła Magdalena.
— Michał, Zosia coś sobie przypomniała.
Odszedłem kilka kroków.
— Co?
— Tego dnia, kiedy ostatni raz była w garażu, nie była sama z Ryszardem.
Spojrzałem na ojca.
— Z kim?
Usłyszałem w tle głos Zosi.
— Z panem Andrzejem.
Serce mi stanęło.
— Co robił?
— Kłócili się — powiedziała. — Pan Andrzej powiedział dziadkowi, że „Marta znowu zaczęła grzebać”. Potem zobaczyli mnie przy drzwiach.
— Co się wydarzyło?
— Dziadek wyprowadził mnie stamtąd. Mocno mnie złapał.
To pasowało do jego wersji.
Ale Zosia nie skończyła.
— Tato, pan Andrzej później przyszedł do mnie.
— Gdzie?
— Do szkoły muzycznej.
Zacisnąłem powieki.
— Co powiedział?
— Że dziadek jest chory i czasami robi złe rzeczy. Powiedział, żebym jeśli będę się bała, mówiła wszystko właśnie jemu.
Mechanizm stał się nagle przerażająco jasny.
Maj próbował ustawić Ryszarda jako jedyne zagrożenie.
— Czy dał ci coś?
Długa cisza.
— Czerwoną gumkę.
Spojrzałem na fotografię Leny.
— Kiedy?
— Tydzień przed recitalem. Powiedział, że należała kiedyś do bardzo odważnej dziewczynki.
Poczułem lodowaty chłód.
To Maj miał dostęp do identycznej gumki.
Ale nadal nie dowodziło to, że wszedł do naszego domu.
— Zosiu, czy powiedział coś jeszcze?
— Tak.
Jej głos stał się cichszy.
— Zapytał, czy babcia Teresa zostawiła mi jakieś kartki.
Ryszard usłyszał ostatnie zdanie. Jego twarz straciła kolor.
— On wie — wyszeptał.
— O czym?
— Że Teresa zostawiła dowody.
Policjanci przyjechali kilka minut później. Przekazałem im wszystko, łącznie z informacją o Maju. Nie próbowałem sam szukać odpowiedzi. Teraz najważniejsze było bezpieczeństwo Zosi i zabezpieczenie materiałów.
Kiedy jeden z funkcjonariuszy przeglądał czarny zeszyt, zatrzymał się na ostatnich stronach.
— Panie Wysocki, kto to jest „Ewa Nowak”?
Ryszard podniósł głowę.
— Nie wiem.
Policjant obrócił zeszyt.
Przy nazwisku widniała data sprzed zaledwie trzech miesięcy.
A obok adres.
Szkoła muzyczna Zosi.
Niżej Marta dopisała:
„Jeśli Andrzej nadal tam pracuje, znajdź Ewę. Ona wie, co wydarzyło się z Leną.”
Pod notatką znajdował się numer telefonu.
Wybrałem go dopiero za zgodą funkcjonariusza.
Po czterech sygnałach odebrała kobieta.
— Słucham?
— Nazywam się Michał Wysocki. Szukam Marty.
Cisza.
— Skąd ma pan ten numer?
— Z jej zeszytu.
Usłyszałem urywany oddech.
— Jest pan synem Ryszarda?
— Tak.
Kobieta zaczęła płakać.
— W takim razie niech pan posłucha bardzo uważnie. Marta żyje. Była u mnie trzy miesiące temu.
Serce zaczęło mi walić.
— Gdzie jest teraz?
— Nie wiem. Zniknęła po spotkaniu z Andrzejem.
— Jakim spotkaniu?
— Chciała zmusić go do przyznania się do tego, co zrobił Lenie.
Spojrzałem na Annę.
— Ma pani jakiś dowód?
Ewa długo milczała.
— Mam nagranie.
— Jakie?
— Rozmowy Marty z Andrzejem. Marta zostawiła mi kopię na wypadek, gdyby coś jej się stało.
Głos kobiety zadrżał.
— Panie Wysocki... na tym nagraniu Andrzej mówi, gdzie Lena była przez pierwsze trzy dni po zaginięciu.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, usłyszałem po drugiej stronie gwałtowny huk.
Potem Ewa krzyknęła:
— Ktoś jest pod drzwiami.
Połączenie się urwało.
No comments yet