Przez sekundę wpatrywałem się w ekran telefonu, jakbym samym patrzeniem mógł przywrócić połączenie.
— Ewa?
Cisza.
Wybrałem numer ponownie. Jeden sygnał. Drugi. Potem automatyczna sekretarka.
— Co się stało? — zapytała Anna.
Nie odpowiedziałem jej. Odwróciłem się do policjanta stojącego przy stole.
— Kobieta, z którą rozmawiałem, powiedziała, że ktoś jest pod jej drzwiami. Połączenie zostało przerwane.
Funkcjonariusz natychmiast poprosił o numer i adres zapisany w zeszycie. Nie pozwolił mi jechać tam samemu. Tym razem nie protestowałem. Zbyt długo wszyscy w tej rodzinie próbowali rozwiązywać rzeczy po cichu i na własną rękę. Właśnie dzięki temu tajemnica mogła przetrwać niemal trzydzieści lat.
Czekanie było najgorsze.
Siedziałem z Anną w samochodzie przed domem ojca, kiedy po kilkunastu minutach zadzwoniła Magdalena.
— Jak Zosia?
— Zasnęła. Michał, ona boi się, że zrobiła coś złego.
Zamknąłem oczy.
— Powiedz jej, że zrobiła dokładnie to, co powinna. Powiedziała prawdę.
— Sam jej to powiesz.
Po raz pierwszy od wielu godzin usłyszałem w głosie żony coś więcej niż strach. Stanowczość.
— I jeszcze jedno — dodała. — Znalazłam coś na tablecie Zosi.
— Co?
— Wiadomości.
Poczułem napięcie.
— Od kogo?
— Konto nazywa się „Nauczyciel A”. Pierwsza wiadomość jest z marca.
Magdalena przeczytała mi kilka zdań. Nadawca pytał Zosię, czy dziadek nadal się złości, czy mówiła rodzicom o garażu i czy pamięta, gdzie Teresa trzymała „stare papiery”.
— Nie odpowiadała? — zapytałem.
— Na początku nie. Potem napisała tylko, żeby dał jej spokój.
— Zrób zdjęcia ekranu i niczego nie kasuj.
— Już powiedziałam policji.
Byłem z niej dumny, ale nie miałem czasu tego powiedzieć, bo podszedł do mnie funkcjonariusz.
Ewa Nowak została odnaleziona.
Żyła.
Ktoś próbował wejść do jej mieszkania, ale uciekł, kiedy sąsiad wyszedł na korytarz. Ewa była przerażona, lecz bezpieczna. Policjanci zabezpieczyli pendrive, o którym mówiła.
Kilka godzin później siedzieliśmy w komisariacie. Ryszard składał osobne zeznania dotyczące Zosi, Marty i Andrzeja. Anna była ze mną. Magdalena została z córką.
Nie dostałem nagrania do ręki. Pozwolono mi jednak wysłuchać fragmentu, ponieważ mój głos i nazwiska członków rodziny pojawiały się w rozmowie, a sprawa zaczynała łączyć się z tym, co spotkało Zosię.
Najpierw odezwała się kobieta.
Marta.
Moja siostra.
Pierwszy raz w życiu świadomie słyszałem jej głos.
— Pamiętasz Lenę? — pytała.
Potem Andrzej.
Starszy, spokojny głos. Ten sam, którym podczas recitalu dziękował rodzicom za przybycie.
— Oczywiście.
— Powiedz, gdzie ją zabrałeś.
— Marta, znowu zaczynasz.
— Mam zdjęcia.
Długa cisza.
— Powiedz.
Usłyszeliśmy przesunięcie krzesła.
— Do starego domu muzycznego nad jeziorem.
Anna ścisnęła moją rękę.
Marta mówiła dalej:
— Była tam trzy dni.
— Tak.
— Dlaczego?
— Miała zaczekać, aż wszystko się uspokoi.
— Dziewięcioletnie dziecko „miało zaczekać”?
W głosie Marty pojawiła się wściekłość.
— Co zrobiłeś później?
Nastąpiła cisza tak długa, że przez chwilę myślałem, iż nagranie się skończyło.
Wreszcie Andrzej odpowiedział:
— Nie zrobiłem jej tego, o co mnie oskarżasz.
— Więc gdzie jest?
— Nie wiem.
Marta zaśmiała się gorzko.
— Kłamiesz tak samo jak w 1997.
Nagranie urwało się.
— Jest dalsza część? — zapytałem.
Policjant skinął głową.
— Tak, ale musimy najpierw zweryfikować materiał.
— Ona żyła po tych trzech dniach?
— Z nagrania tego nie wiemy.
To było ważne. Nie mogliśmy dopowiadać sobie najgorszego tylko dlatego, że Maj przez lata kłamał.
Późnym popołudniem dostałem pozwolenie na krótką rozmowę z Ewą. Była nadal w obecności policji.
— Marta powiedziała pani, dlaczego wróciła po tylu latach?
— Przez Zosię.
Zamarłem.
— Znała moją córkę?
— Nie osobiście. Teresa przed śmiercią skontaktowała się z Martą. Powiedziała jej, że ma wnuczkę i boi się, że przeszłość może kiedyś wrócić.
— Dlaczego Marta czekała trzy lata?
— Nie czekała. Obserwowała Andrzeja. Szukała dowodów.
— A trzy miesiące temu?
Ewa zawahała się.
— Zobaczyła Zosię przy szkole muzycznej.
Poczułem chłód.
— I co?
— Andrzej stał obok niej.
Wszystko nagle nabrało sensu. Marta wróciła nie dlatego, że chciała rozliczyć przeszłość. Wróciła, bo zobaczyła historię, która mogła zacząć się powtarzać.
— Gdzie jest Marta?
— Ostatni raz widziałam ją trzy dni po nagraniu. Powiedziała, że znalazła coś w starym domu nad jeziorem.
— Co?
— Nie powiedziała. Tylko że to zmienia wszystko w sprawie Leny.
— I potem zniknęła?
— Tak.
Przypomniałem sobie anonimowe wiadomości, które dostawałem od recitalu.
— Ewa, czy to pani wysłała mi zdjęcie Leny?
— Nie.
— A wiadomość o dacie 14 lutego?
— Nie znam pana numeru.
Spojrzałem na policjanta.
Jeśli nie Ewa, pozostawało pytanie, kto od początku prowadził mnie przez ślady pozostawione przez Teresę.
Wieczorem wróciłem do Magdaleny i Zosi. Córka siedziała na kanapie pod kocem. Kiedy mnie zobaczyła, odłożyła książkę.
— Znalazłeś panią z telefonu?
— Tak. Jest bezpieczna.
Zosia odetchnęła.
Usiadłem obok niej.
— Kochanie, muszę cię o coś zapytać. Czy ktoś oprócz pana Andrzeja pisał do ciebie o babci albo Lenie?
Jej twarz się zmieniła.
— Była jedna pani.
— Jaka pani?
— Nie znam jej imienia.
— Gdzie ją spotkałaś?
— Przed szkołą muzyczną. Dawno temu. Dała mi kopertę, ale powiedziała, żebym otworzyła ją tylko wtedy, gdy dziadek zacznie się bać.
Magdalena i ja spojrzeliśmy na siebie.
— Masz ją?
Zosia skinęła głową.
Poszła do plecaka i wyjęła cienką białą kopertę, wsuniętą za podszewkę.
Na froncie widniało tylko moje imię.
Michał.
Rozdarłem papier.
W środku znajdował się mały klucz oraz zdjęcie dorosłej kobiety stojącej przed starym drewnianym domem nad jeziorem.
Odwróciłem fotografię.
„Jeśli do tego doszło, Andrzej już wie, że wróciłam. Nie szukaj mnie sam. Klucz otwiera piwnicę domu muzycznego. To, co tam znalazłam, może wyjaśnić zaginięcie Leny.”
Podpis:
„Marta”.
Zosia przyglądała się zdjęciu.
— To ta pani.
Serce zaczęło mi walić.
— Jesteś pewna?
— Tak.
— Kiedy dała ci kopertę?
Zosia pomyślała.
— Trzy dni temu.
Spojrzałem ponownie na fotografię.
Ewa twierdziła, że Marta zniknęła trzy miesiące wcześniej.
Tymczasem moja córka widziała ją trzy dni temu.
Telefon zawibrował.
Nieznany numer.
„Nie jedź nad jezioro. Andrzej już tam jest.”
Po chwili przyszła druga wiadomość.
Tym razem zawierała fotografię wykonaną zaledwie kilka minut wcześniej.
Przed starym domem muzycznym stał samochód Andrzeja Maja.
A w oknie na piętrze, za brudną szybą, widoczna była sylwetka kobiety.
No comments yet