Moje Córki Bliźniaczki Ruszyły Do Ołtarza — Wtedy Pan Młody, Miliarder, Znieruchomiał, Jakby Zobaczył Duchy

Przez dłuższą chwilę żadne z nas się nie odezwało. Zdanie na ekranie wyglądało niewinnie, niemal banalnie, ale czułam, jak osiem lat mojego życia przesuwa się pod stopami niczym pękająca tafla lodu. „Nie szukaj mnie. To, co było między nami, było błędem.” Nigdy tego nie napisałam. Nigdy nawet tak nie myślałam.

Daniel przeczytał wiadomość jeszcze raz, po czym otworzył archiwum własnej skrzynki.

— Dostałem ją — powiedział cicho. — Pamiętam.

Spojrzałam na niego.

— I dlatego przestałeś mnie szukać?

— Nie od razu.

W jego głosie było coś, czego wcześniej nie słyszałam. Wstyd.

Przesunął laptop w moją stronę. W archiwum znajdowały się kolejne wiadomości sprzed ośmiu lat. Jego odpowiedzi.

„Rachela, porozmawiaj ze mną.”

„Jeśli zrobiłem coś, czego nie potrafisz mi wybaczyć, przynajmniej pozwól mi to usłyszeć od ciebie.”

„Nie będę cię ścigał. Ale proszę, daj mi znać, że jesteś bezpieczna.”

Ostatnia wiadomość została wysłana prawie miesiąc po moim odejściu.

Zacisnęłam dłonie.

— Nigdy żadnej nie dostałam.

Daniel zamknął oczy.

— Teraz wiem dlaczego.

Sprawdził ustawienia mojego starego konta. Wszystkie wiadomości wysyłane przez niego były automatycznie przekierowywane do folderu administracyjnego, a następnie usuwane z mojej skrzynki.

— Amanda miała dostęp przez trzy tygodnie — powiedział. — Potem uprawnienia zostały cofnięte.

— Sama mogła to zrobić?

Daniel pokręcił głową.

— Nie. Osiem lat temu była specjalistką w moim biurze. Mogła zmienić część ustawień, ale nie mogła ukryć śladów w systemie ani uzyskać dostępu do poufnych danych medycznych.

Oboje pomyśleliśmy o tym samym człowieku.

Marek.

Daniel wstał tak gwałtownie, że krzesło odsunęło się po podłodze.

— Tym razem do niego zadzwonię.

Nie zatrzymałam go.

Marek odebrał po drugim sygnale.

— Daniel? Jestem na spotkaniu.

— Wyjdź.

Zapadła krótka cisza.

— Słucham?

— Wyjdź ze spotkania i odpowiedz mi na jedno pytanie. Znałeś Rachelę Majewską?

Spojrzałam na Daniela. Po drugiej stronie nie było odpowiedzi przez kilka sekund.

Wystarczająco długo.

— To nazwisko sprzed wielu lat — powiedział w końcu Marek.

— Nie pytałem, z którego roku. Pytałem, czy ją znałeś.

— Pracowała w firmie.

— Byłeś w jej mieszkaniu?

Cisza.

Daniel zacisnął palce na telefonie.

— Byłeś?

— Daniel, nie rozmawiajmy o tym przez telefon.

— Dlaczego?

— Bo najwyraźniej nie jesteś sam.

Daniel spojrzał na mnie.

Skóra na moich ramionach pokryła się gęsią skórką.

— Skąd wiesz?

Marek westchnął.

— Spotkajmy się wieczorem. U mnie. Przyjedź sam.

Połączenie zostało przerwane.

— Nie pojedziesz sam — powiedziałam natychmiast.

— Pojadę.

— Daniel...

— Rachela, jeśli mój brat miał coś wspólnego z tym, że przez siedem lat nie wiedziałem o własnych córkach, chcę usłyszeć to, patrząc mu w twarz.

Nie mogłam mu odmówić.

Ale zanim wyszliśmy z sali, zrobiłam coś, czego Daniel się nie spodziewał. Poprosiłam go o sprawdzenie jeszcze jednej rzeczy.

— Listy uczestników programu charytatywnego.

— Po co?

— Chcę wiedzieć, kiedy Basia i Marysia zostały zgłoszone.

Daniel zalogował się do systemu fundacji współpracującej z organizatorami ślubu. Po kilku minutach znaleźliśmy formularz. Dziewczynki rzeczywiście figurowały w programie, ponieważ ich szkoła brała udział w projekcie wspierającym dzieci z rodzin samotnych rodziców.

Ale ktoś ręcznie oznaczył ich zgłoszenie jako „priorytetowe”.

Data: cztery miesiące wcześniej.

Ślub Daniela i Amandy ogłoszono publicznie dopiero dwa miesiące temu.

— Czyli ktoś wybrał moje córki, zanim ogłoszono ślub — powiedziałam.

Daniel pobladł.

Kliknął historię zgłoszenia. Pierwszego oznaczenia dokonano z konta fundacji Amandy. Później jednak plik został otwarty przez drugiego użytkownika.

Nazwisko było ukryte.

Daniel zadzwonił do dyrektora IT. Tym razem nie tłumaczył, dlaczego potrzebuje informacji. Po prostu zażądał przywrócenia danych.

Odpowiedź przyszła dwadzieścia minut później.

Adres IP prowadził do prywatnej rezydencji Marka Hartmana pod Konstancinem.

— On wiedział — wyszeptałam.

Daniel nic nie powiedział.

Wieczorem pojechaliśmy tam razem.

Marek mieszkał w nowoczesnym domu otoczonym sosnami i wysokim murem. Kiedy otworzył drzwi i zobaczył mnie obok Daniela, przez moment jego twarz straciła charakterystyczny spokój.

— Powiedziałem, żebyś przyjechał sam.

— Osiem lat temu też mówiłeś rzeczy, których nie miałeś prawa mówić — odpowiedział Daniel.

Marek spojrzał na mnie.

— Rachela.

— Nie udawaj, że jesteś zaskoczony.

Wpuścił nas do środka.

Nie zaprzeczał długo.

Kiedy Daniel położył wydruk historii systemowej na stole, Marek usiadł i przez chwilę masował skronie.

— Tak — powiedział w końcu. — Wiedziałem o ciąży.

Daniel zrobił krok w jego stronę.

— I groziłeś jej?

— Próbowałem zapobiec katastrofie.

— Moje dzieci nazywasz katastrofą?

— Nie dzieci.

Marek spojrzał na mnie, a potem ponownie na brata.

— To, co wtedy działo się wokół ciebie.

Daniel zmarszczył brwi.

— O czym mówisz?

— Myślisz, że chodziło o romans z pracownicą? O reputację? — Marek gorzko się roześmiał. — Daniel, ktoś próbował przejąć firmę. Mieli dostęp do twojego biura, kalendarza, prywatnych dokumentów. Rachela znalazła się w środku czegoś, czego nawet nie rozumiała.

— Więc sfałszowałeś dokumenty?

Marek spuścił wzrok.

— Tak.

To jedno słowo zabolało bardziej, niż się spodziewałam.

— A Amanda? — zapytałam.

Marek podniósł głowę.

— Amanda pomagała mi odciąć cię od Daniela.

Daniel wyglądał, jakby przestał oddychać.

— Kobieta, którą mam poślubić?

— Wtedy uważała, że cię chroni.

— A teraz?

Marek długo nie odpowiadał.

Potem podszedł do szafki i wyjął niewielki pendrive.

— Cztery miesiące temu dostałem anonimową przesyłkę — powiedział. — Było w niej zdjęcie Basi i Marysi oraz ten pendrive. Dlatego sprawdziłem zgłoszenie fundacji.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?

— Bo chciałem najpierw ustalić, kto je znalazł.

Daniel wziął urządzenie.

— Co jest na nim?

Marek spojrzał prosto na mnie.

— Nagranie z nocy, kiedy Rachela zniknęła.

Podłączyliśmy pendrive do laptopa.

Obraz był ziarnisty, czarno-biały. Kamera parkingowa przed moim dawnym blokiem. Data zgadzała się. Godzina 23:36.

Na ekranie pojawiłam się ja, ciągnąca walizkę.

Chwilę później do kadru wszedł mężczyzna.

Zatrzymał się kilka metrów ode mnie.

Daniel pochylił się nad ekranem.

— To nie jestem ja ani Marek.

Mężczyzna odwrócił twarz w stronę kamery.

Nie rozpoznałam go.

Ale Marek tak.

— Niemożliwe — wyszeptał.

— Kto to? — zapytałam.

Marek patrzył na ekran, jakby zobaczył człowieka, który nie powinien już istnieć.

— Adrian Sadowski.

Daniel znieruchomiał.

— Ojciec Amandy?

Marek pokręcił głową.

— Daniel... oficjalnie Adrian Sadowski zginął trzy dni przed tym nagraniem.