Pochowałam męża i córkę sama. Trzy dni później rodzina przyszła po 160 tysięcy złotych

Wiadomość Pawła była tak krótka, że przeczytałam ją trzy razy.

**Samochód jest już u mnie. Zrób tylko to, na co się umawialiśmy. Jutro Marek ma przestać być naszym problemem.**

Nie było w niej miejsca na przypadek.

Nie było nieporozumienia.

Nie było rodzinnego usprawiedliwienia, którym mama mogłaby przykryć to, co zrobił jej ukochany syn.

Usiadła ciężko na krześle.

— Może chodziło o coś innego.

Spojrzałam na nią.

— O co?

Nie odpowiedziała.

— O rozmowę? O dług? O firmę? — mówiłam coraz ciszej. — Jakim cudem każda wersja, którą próbujecie wymyślić, kończy się przy samochodzie Marka?

Mama opuściła głowę.

Po raz pierwszy nie broniła Pawła.

Mecenas Zieliński odebrał kolejny telefon i odszedł pod okno.

Rozmowa trwała krótko.

— Pawła właśnie zatrzymano — powiedział po chwili.

Mama poderwała głowę.

— Za co?

— Na razie w związku z podejrzeniem udziału w celowym uszkodzeniu pojazdu oraz fałszowaniem dokumentów. Śledczy wystąpili również o zatrzymanie Romana Wysockiego.

Mama zaczęła płakać.

Patrzyłam na nią i próbowałam odnaleźć w sobie córkę, która kiedyś pobiegłaby ją pocieszyć.

Nie znalazłam jej.

— Wiedziałaś, że Paweł miał problemy — powiedziałam.

— Tak.

— Wiedziałaś o Wysockim.

Skinęła głową.

— Wiedziałaś o fałszywym poręczeniu.

— Dopiero później.

— A jednak po śmierci Marka przyszłaś do mojego domu po kolejne sto sześćdziesiąt tysięcy.

Mama zacisnęła dłonie.

— Paweł powiedział, że jeśli szybko nie zdobędzie pieniędzy, wszystko się zawali.

— Więc uznałaś, że pieniądze z polisy po moim mężu są najprostszym rozwiązaniem.

Milczała.

— Czy dlatego nie wróciliście na pogrzeb?

Pytanie wyrwało mi się, zanim zdążyłam je zatrzymać.

Mama podniosła wzrok.

I wtedy zobaczyłam coś, czego wcześniej nie dostrzegłam.

Nie wstyd.

Strach.

— Mamo.

Zieliński również to zauważył.

— Dlaczego naprawdę nie wróciliście?

— Powiedziałam ci. Bilety były drogie.

— Kłamiesz.

— Ewa...

— Pochowałam Marka i Maję sama. A wy byliście na plaży. Czy Paweł powiedział wam, żebyście zostali za granicą?

Jej twarz pobladła.

To była odpowiedź.

— Powiedział, że policja może zadawać pytania — wyszeptała. — Że najlepiej będzie, jeśli przez kilka dni nie będziemy się mieszać.

Zrobiło mi się niedobrze.

— I posłuchaliście go.

— Nie wiedziałam, co zrobił!

— Ale wiedziałaś wystarczająco dużo, żeby trzymać się z daleka.

Mama rozpłakała się jeszcze mocniej.

Tym razem nie czekałam.

Zadzwoniłam do funkcjonariusza prowadzącego sprawę.

Godzinę później mama składała zeznania.

Opowiedziała o spotkaniach Pawła z Wysockim.

O przelewach przechodzących przez jej konto.

O tym, że Paweł tydzień przed wypadkiem był w panice.

I o telefonie, który wykonał już po śmierci Marka.

To właśnie ostatni szczegół sprawił, że policjant natychmiast przerwał jej wypowiedź.

— Co dokładnie powiedział pani syn?

Mama patrzyła na stół.

— Że wszystko poszło nie tak.

Poczułam, jak ściska mnie w klatce piersiowej.

— Co miało pójść nie tak?

— Nie wyjaśnił.

— Proszę przypomnieć sobie każde słowo — powiedział funkcjonariusz.

Mama zacisnęła powieki.

— Powiedział: „Marek nie miał jechać z małą”.

W pokoju zapadła cisza.

Maja.

Moja córeczka.

Paweł już wcześniej powiedział przy mnie, że nie wiedział, iż pojedzie z Markiem.

Teraz wiedziałam, że nie był to przypadkowy lapsus.

— Czyli planowali coś przeciwko Markowi — wyszeptałam.

Nikt nie odpowiedział.

Nie musiał.

Wieczorem policja zatrzymała Romana Wysockiego na parkingu hotelu kilkadziesiąt kilometrów od miasta.

W jego samochodzie znaleziono gotówkę, drugi telefon i paszport.

Wyglądało na to, że próbował wyjechać.

Analiza jego telefonu przyniosła kolejne wiadomości.

Niektóre były zaszyfrowane.

Inne usunięte.

Jedną udało się odzyskać niemal w całości.

Wysocki napisał do Pawła w noc poprzedzającą wypadek:

**Jeżeli przewód puści zbyt szybko, będzie wyglądało podejrzanie. Ma stracić hamulce dopiero po kilku kilometrach.**

Kiedy funkcjonariusz przeczytał mi te słowa, musiałam oprzeć dłonie o stół.

Nie chciałam wyobrażać sobie ostatnich chwil Marka.

Nie chciałam myśleć o tym, czy zrozumiał, co się dzieje.

Czy próbował ratować Maję.

Czy ona się bała.

— Ewa — odezwał się Zieliński cicho. — Nie musi pani tego teraz słuchać.

— Muszę.

Jeśli oni potrafili to zrobić, ja potrafiłam usłyszeć prawdę.

Policja miała już motyw.

Marek odkrył oszustwa finansowe.

Znalazł fałszywe dokumenty.

Zagroził zgłoszeniem sprawy.

Paweł miał stracić firmę, a Wysocki znacznie więcej.

Ale nadal brakowało jednej odpowiedzi.

Dlaczego Marek, wiedząc, że ktoś ingerował w samochód, następnego ranka znowu nim pojechał?

Pytanie dręczyło mnie przez całą noc.

Odpowiedź pojawiła się następnego dnia.

Mechanik z warsztatu zadzwonił do policji.

Przypomniał sobie, że Marek po zostawieniu samochodu zabrał ze sobą tylko jeden komplet kluczy.

Drugi został w warsztacie.

Ten właśnie zestaw zniknął w nocy.

Kiedy samochód wrócił pod nasz dom przed świtem, Marek najwyraźniej uznał, że mechanik zakończył podstawową kontrolę i odstawił auto zgodnie z wcześniejszą rozmową.

Ktoś zadbał, żeby wszystko wyglądało normalnie.

A rano Maja poprosiła ojca, żeby zabrał ją ze sobą.

To nie ona miała być celem.

Była przypadkową ofiarą planu wymierzonego w Marka.

Myślałam, że nic nie może boleć bardziej.

Wtedy policjant położył przede mną odzyskany zapis z drugiego telefonu Wysockiego.

Była tam rozmowa przeprowadzona kilka godzin po wypadku.

Paweł napisał tylko:

**Maja też nie żyje. Co teraz?**

Odpowiedź Wysockiego brzmiała:

**Teraz potrzebujemy pieniędzy z polisy, zanim ktoś zacznie sprawdzać długi.**

Podniosłam głowę.

Sto sześćdziesiąt tysięcy.

Kwota, po którą moja rodzina przyszła do mnie trzy dni po pogrzebie.

I nagle zrozumiałam coś jeszcze gorszego.

Oni nie pojawili się po pieniądze dlatego, że byli chciwi.

Przynajmniej nie tylko dlatego.

Przyszli po dokładnie taką kwotę, jakiej potrzebowali, żeby zamknąć część finansowej dziury, zanim śledczy odkryją, dokąd prowadzą dokumenty Marka.

Ciąg dalszy — kliknij Część 8, aby czytać dalej.