Michał nie odpowiedział. Przez kilka długich sekund patrzył na Roberta, jakby czekał, aż brat się roześmieje, cofnie słowa albo przyzna, że to kolejna manipulacja. Nic takiego się nie wydarzyło. Robert stał przy zamkniętych drzwiach magazynu z opuszczonymi ramionami, a Anna obserwowała obu mężczyzn, czując, że właśnie przekroczyli granicę, za którą ich dotychczasowa historia przestawała mieć proste wyjaśnienia.
— Powtórz — powiedział w końcu Michał.
— Edward nie był twoim biologicznym ojcem.
Michał zrobił krok w stronę Roberta.
— Cztery lata temu odebrałeś mi możliwość poznania własnych dzieci. Teraz przychodzisz tutaj i próbujesz wmówić mi…
— Nie próbuję ci niczego wmówić.
Robert podszedł do biurka i wyciągnął rękę w stronę dokumentów. Michał natychmiast zastąpił mu drogę.
— Nie dotykaj ich.
Robert zatrzymał się.
— Właśnie dlatego nie chciałem, żebyś przyjeżdżał do 214. Nie dlatego, że bałem się o siebie.
— Tylko o co?
— O to, co zrobisz, kiedy poznasz całość.
Anna przerwała im chłodno:
— Zacznijmy od tego, co ma z tym wspólnego badanie moich dzieci.
Robert spojrzał na nią.
— Próbka Michała była już w prywatnym laboratorium.
— Dlaczego? — zapytał Michał.
— Rutynowe badania medyczne przed wyjazdem do Dubaju. Ojciec miał dostęp do wszystkiego. Kiedy ktoś zlecił badanie chłopców, porównano próbki.
— Ktoś? — Anna zmrużyła oczy. — Ciągle mówisz „ktoś”.
Robert odwrócił wzrok.
— Bo przez długi czas naprawdę nie wiedziałem kto.
— A teraz wiesz? — zapytał Michał.
Robert nie odpowiedział.
To wystarczyło.
Michał złapał go za marynarkę, ale niemal natychmiast puścił. Spojrzenie Anny przypomniało mu, że gniew nie da mu odpowiedzi.
— Mów.
Robert usiadł ciężko.
— Badanie potwierdziło, że jesteś ojcem bliźniaków. Prawdopodobieństwo przekraczało 99,9 procent.
Michał poczuł, jak coś ściska mu gardło.
Jakub i Antoni byli jego synami.
Nie „prawdopodobnie”. Nie „jeżeli Anna mówi prawdę”.
Jego.
Przed oczami zobaczył Jakuba wyciągającego do niego małą dłoń i Antoniego stojącego przy piekarni, gotowego zrezygnować z bułki, żeby matce wystarczyło pieniędzy.
Cztery lata.
Cztery urodziny każdego z nich. Pierwsze słowa. Pierwsze kroki. Choroby, noce bez snu, przedszkolne przedstawienia.
Nie było go przy żadnym z tych momentów.
— Michał — odezwała się cicho Anna.
Nie spojrzał na nią.
— Wiedziałaś na pewno?
— Nigdy nie miałam wątpliwości.
Skinął głową.
— Przepraszam.
Były to tylko dwa słowa i oboje wiedzieli, że nie wystarczą. Ale Anna po raz pierwszy tego wieczoru nie odpowiedziała chłodem.
Robert kontynuował:
— Problem pojawił się podczas kontroli laboratoryjnej. System automatycznie porównał profil Michała z wcześniejszymi próbkami członków rodziny Harrisonów. Edward robił badania genetyczne kilka lat wcześniej z powodu choroby serca.
Michał już rozumiał.
— Nie było zgodności.
— Nie takiej, jaka powinna być między ojcem i synem.
Michał odwrócił się od nich.
Przez całe życie próbował zdobyć uznanie Edwarda. Każdy kontrakt, każda inwestycja, każde ryzyko było w pewnym sensie próbą udowodnienia mu, że zasługuje na nazwisko Harrison.
Teraz nazwisko nagle stało się pytaniem.
— Wiedział? — zapytał.
— Wcześniej nie.
— A matka?
Robert zamilkł.
Matka Michała, Elżbieta Harrison, zmarła, gdy miał siedemnaście lat.
— Robert.
— Ojciec znalazł jej stare listy.
Robert otworzył jedną z teczek pozostawionych przez Edwarda. W środku znajdowała się fotografia młodej Elżbiety stojącej obok mężczyzny, którego twarz została częściowo oderwana.
Na odwrocie zapisano datę.
Rok przed narodzinami Michała.
— Kim on jest?
— Nie wiem — powiedział Robert. — Ojciec też długo nie wiedział.
Anna wzięła fotografię.
— Dlaczego to miałoby mieć związek z Koroną?
Robert spojrzał na nią.
— Bo trzy tygodnie po odkryciu wyniku DNA Edward zaczął sprawdzać przeszłość Elżbiety. I odkrył, że biologiczny ojciec Michała był związany z gruntami, na których później powstała pierwsza część projektu Korona.
Michał powoli odwrócił się.
— Niemożliwe.
— Też tak myślałem.
Robert wyjął kolejny dokument.
Był to akt własności działki sprzed ponad trzydziestu lat. Pierwotnego właściciela oznaczono nazwiskiem, którego Michał nigdy wcześniej nie widział.
Ale niżej znajdowała się adnotacja dotycząca spadkobiercy.
Dokument został zakwestionowany tuż przed przejęciem gruntów przez Harrison Development.
— Co ojciec zrobił? — zapytał Michał.
— Zaczął podejrzewać, że Korona od początku została zbudowana na majątku, który prawnie mógł należeć do ciebie.
Anna spojrzała na Michała.
— Czyli firma twojej rodziny mogła zarobić miliardy na ziemi należącej do twojego biologicznego ojca?
— Gorzej — odpowiedział Robert.
Wyjął kartkę z księgi udziałowców Northbridge Consulting.
— Pamiętacie zamazane nazwisko?
Położył obok drugi dokument.
Tym razem nazwisko było widoczne.
„Aleksander Wolski”.
Michał przeczytał je kilka razy.
— Kim jest?
Robert spojrzał mu prosto w oczy.
— Człowiekiem, którego Edward uważał za twojego biologicznego ojca.
W magazynie zrobiło się zupełnie cicho.
Anna pierwsza dostrzegła coś jeszcze.
— Powiedziałeś „uważał”.
Robert skinął głową.
— Bo Edward nigdy nie zdążył tego potwierdzić.
— Aleksander żyje? — zapytał Michał.
Robert zawahał się.
— Oficjalnie nie. Zginął dwadzieścia dziewięć lat temu w wypadku samochodowym.
Michał spojrzał na dokumenty.
— Więc kto przez wszystkie te lata pobierał pieniądze przez Northbridge?
Robert nie odpowiedział.
Telefon Michała zawibrował.
Dyrektor finansowy.
Michał odebrał.
— Panie Harrison, przepraszam, że dzwonię tak późno, ale mamy problem. Po pańskiej decyzji o zamrożeniu transakcji sprawdziliśmy Northbridge.
— I?
— Dziś wieczorem ktoś próbował przelać z niej sto osiemdziesiąt milionów złotych na konto w Szwajcarii.
Michał spojrzał na Roberta.
— Zatrzymaliście przelew?
— Tak. Ale jest coś jeszcze. Autoryzacja została wykonana przy użyciu danych człowieka, który według oficjalnych rejestrów nie żyje od prawie trzydziestu lat.
Michał już wiedział, jakie nazwisko usłyszy.
— Aleksander Wolski?
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Skąd pan wie?
Michał rozłączył się.
Robert pobladł.
Anna ścisnęła fotografię Elżbiety.
— Jeśli Wolski nie żyje, ktoś używa jego nazwiska.
— Albo nigdy nie umarł — powiedział Michał.
W tej samej chwili rozległo się pukanie do metalowych drzwi.
Trzy spokojne uderzenia.
Robert zerwał się z krzesła.
— Nikomu nie mówiłem, że tu jestem.
Michał podszedł do drzwi.
— Kto tam?
Przez kilka sekund panowała cisza.
Potem odezwał się starszy męski głos.
— Powiedz Annie, żeby spojrzała na bliznę pod prawym uchem Antoniego.
Anna zesztywniała.
Antoni rzeczywiście miał tam niewielką bliznę po zabiegu wykonanym krótko po narodzinach.
— Skąd pan o tym wie? — zapytała.
Mężczyzna po drugiej stronie nie odpowiedział od razu.
— Bo byłem w szpitalu w noc, kiedy urodzili się chłopcy.
Michał spojrzał na Roberta.
Ten wyglądał, jakby zobaczył ducha.
— Otwórz — wyszeptał.
— Znasz go?
Robert ledwo skinął głową.
— Jeśli to naprawdę on… wszystko, co powiedziałem wam o śmierci Aleksandra Wolskiego, jest kłamstwem.
Michał powoli otworzył drzwi.
Na korytarzu stał siwowłosy mężczyzna w ciemnym płaszczu. Miał około sześćdziesięciu lat. W ręku trzymał drugą połowę fotografii znalezionej w dokumentach Edwarda.
Podniósł ją na wysokość twarzy.
Oderwane fragmenty pasowały do siebie idealnie.
Mężczyzna spojrzał na Michała.
W jego oczach było coś niepokojąco znajomego.
— Nazywam się Aleksander Wolski — powiedział. — I zanim zaczniesz pytać, czy jestem twoim ojcem, powinieneś zadać znacznie ważniejsze pytanie.
Michał milczał.
Aleksander spojrzał na Roberta.
— Kto naprawdę zginął dwadzieścia dziewięć lat temu zamiast mnie?
No comments yet