Maksymilian długo nie odrywał wzroku od daty. Sześć miesięcy. Nie siedemnaście lat. Nie archiwalna próbka przechowywana gdzieś od czasów jego dzieciństwa. Krew Aleksandra Krawczyka została pobrana pół roku temu, kiedy człowiek ten według aktu zgonu od dawna powinien leżeć w rodzinnym grobowcu.
— To może być fałszywe — powiedział w końcu.
Anna nie zaprzeczyła.
— Może. Dlatego przez sześć miesięcy próbowałam znaleźć źródło próbki.
— I?
— Znalazłam laboratorium. Nie znalazłam człowieka.
Eleonora zrobiła krok bliżej.
— Zosia. Najpierw zabierasz mnie do Zosi. Potem możecie rozmawiać o zmarłych, którzy być może nie są zmarli.
Anna skinęła głową.
Piętnaście minut później zatrzymali się przed niewielką prywatną kliniką ukrytą między przedwojennymi willami na Żoliborzu. Eleonora rozpoznała budynek natychmiast.
Zatrzymała się przed wejściem.
— Nie.
Maksymilian spojrzał na nią.
— Co się stało?
— To tutaj.
— Co?
— Tutaj przywiozłam Zosię, kiedy miała dziewięć miesięcy.
Anna pobladła.
— Jesteś pewna?
— Siedziałam wtedy całą noc przy tym oknie.
Wskazała parter.
— Lekarz powiedział, że to zwykła infekcja.
Maksymilian spojrzał na Annę.
— Powiedziałaś, że Zosia jest bezpieczna.
— Jest. Doktor Łuczak zna właścicielkę kliniki. Wybrałyśmy to miejsce, bo nie korzysta z centralnego systemu fundacji.
— A jednak właśnie tutaj pobrano pierwszą próbkę.
Anna zamilkła.
Pierwszy raz wyglądała na naprawdę zaniepokojoną.
Eleonora nie czekała. Weszła do środka i niemal pobiegła korytarzem.
— Mamusiu!
Zosia siedziała na łóżku w małym pokoju i jadła herbatnika. Wenflon miała zabezpieczony kolorowym bandażem. Kiedy zobaczyła Eleonorę, jej twarz rozjaśniła się tak gwałtownie, że Eleonora zatrzymała się na sekundę, jakby dopiero teraz pozwoliła sobie uwierzyć, że córka naprawdę żyje i jest bezpieczna.
Potem przytuliła ją tak mocno, że Zosia zapiszczała.
— Mamusiu, zgniatasz mnie.
Eleonora roześmiała się przez łzy.
— Wiem. Przepraszam.
Maksymilian stał przy drzwiach.
Zosia zauważyła go ponad ramieniem matki.
— Pan Maks też przyszedł.
„Pan Maks”.
Powinno go to zaboleć.
Zamiast tego poczuł wdzięczność, że w ogóle go zapamiętała.
— Przyszedłem — odpowiedział.
— Mama była smutna?
Spojrzał na Eleonorę.
— Bardzo.
Zosia pokiwała głową, jakby właśnie potwierdziła własną teorię.
— Mówiłam, że mama dużo płacze, kiedy myśli, że nie widzę.
Eleonora zamknęła oczy.
— Zosiu...
— Ale potem jest dzielna.
Maksymilian podszedł bliżej.
— Tak. Twoja mama jest najdzielniejszą osobą, jaką znam.
Eleonora spojrzała na niego, lecz tym razem w jej oczach nie było gniewu.
Doktor Łuczak weszła kilka minut później z wynikami.
— Mam dobrą wiadomość. Obecna infekcja nie wygląda na bezpośrednio związaną z mutacją, o której rozmawialiśmy. Zosia reaguje na leczenie. Ból w klatce prawdopodobnie był następstwem silnego kaszlu i odwodnienia.
Eleonora niemal osunęła się na krzesło.
— Czyli będzie dobrze?
— Na tę chwilę nie widzę bezpośredniego zagrożenia. Zostawimy ją pod obserwacją.
Maksymilian poczuł ulgę, lecz doktor Łuczak nie zamknęła teczki.
— Jest jednak coś jeszcze.
Anna stanęła przy drzwiach.
— Mutacja?
— Tak. Zosia rzeczywiście ją ma.
Eleonora pocałowała córkę w głowę.
— Co to dla niej oznacza?
— Medycznie być może niewiele. Potrzebujemy dalszych badań. Problem polega na czymś innym.
Lekarka położyła na stole wydruk.
— Kiedy analizowałam marker, znalazłam w systemie serię wcześniejszych próbek o niemal identycznym profilu.
Maksymilian spojrzał na Annę.
— Ile?
— Dwadzieścia trzy.
Eleonora zesztywniała.
— Dwadzieścia trzy dziewczynki?
— Kobiety i dziewczynki. Próbki zbierano przez prawie trzydzieści lat.
Anna podeszła do dokumentu.
— To lista programu.
— Nie cała — odpowiedziała doktor Łuczak. — Te próbki nie mają nazwisk. Tylko numery.
Maksymilian wyciągnął pendrive z sejfu.
— Może tutaj są nazwiska.
Podłączyli go do odłączonego od sieci laptopa kliniki.
Na ekranie pojawiły się trzy foldery.
A — NOSICIELKI
B — POTOMSTWO
C — PROTOKÓŁ 27
Anna nagle chwyciła Maksymiliana za rękę.
— Nie otwieraj trzeciego.
— Dlaczego?
— Bo ten numer pamiętam z dzieciństwa.
Maksymilian spojrzał na nią.
— Co pamiętasz?
Anna usiadła.
— Biały pokój. Profesor Żmuda. Ojciec. I matkę krzyczącą na korytarzu. Powtarzała: „Nie pozwolę wam uruchomić dwudziestego siódmego”.
Eleonora przytuliła Zosię mocniej.
Maksymilian kliknął folder A.
Lista nazwisk.
Przewijał powoli.
Antonina Krawczyk.
Kilka nieznanych kobiet.
Potem nazwisko, które sprawiło, że Eleonora przestała oddychać.
Helena Majewska.
— To moja matka — wyszeptała.
Maksymilian odwrócił się do niej.
— Twoja matka była w programie?
— Nie wiem. Nigdy o niczym takim nie mówiła.
— Żyje?
Eleonora potrząsnęła głową.
— Zginęła w wypadku samochodowym, kiedy miałam siedemnaście lat.
Anna podeszła do ekranu.
Przy nazwisku Heleny widniała adnotacja:
NOSICIELKA POTWIERDZONA. POTOMSTWO ŻEŃSKIE: E.M.
Niżej:
E.M. — obserwacja od 1997 r.
Eleonora cofnęła się.
— Miałam wtedy sześć lat.
Maksymilian zrozumiał pierwszy.
— Twoje spotkanie ze mną...
Eleonora spojrzała na niego.
Poznali się dopiero jako dorośli.
Przynajmniej tak zawsze sądzili.
Maksymilian otworzył folder B.
Przy nazwisku Eleonory znajdowały się skany dokumentów szkolnych, wizyt lekarskich, zdjęcia z liceum, studiów, pierwszej pracy.
Ktoś obserwował ją przez większość życia.
A potem pojawił się dokument zatytułowany:
PROJEKT M.K./E.M. — ZGODNOŚĆ REPRODUKCYJNA.
Eleonora zasłoniła usta dłonią.
— Nie.
Maksymilian otworzył plik.
Data powstania dokumentu przypadała na cztery lata przed ich pierwszym spotkaniem.
— Nasze małżeństwo... — powiedział cicho.
Anna dokończyła za niego.
— Ktoś je zaplanował.
Eleonora wpatrywała się w ekran, jakby zabrano jej właśnie nie tylko przeszłość, ale także prawo do własnych wspomnień.
— Nie. Poznaliśmy się przypadkiem. W Krakowie. Na konferencji.
Maksymilian pamiętał ten dzień doskonale. Eleonora wylała kawę na jego dokumenty. Pokłócili się. Dwie godziny później zaprosił ją na kolację.
Przez lata opowiadali tę historię jako dowód, że najważniejsze rzeczy zdarzają się przypadkiem.
Maksymilian przewinął dokument niżej.
ETAP 1: DOPROWADZIĆ DO KONTAKTU — KONFERENCJA KRAKÓW.
Eleonora odsunęła się od niego.
— Wiedziałeś?
— Nie.
— Maksymilian, patrz na mnie.
Spojrzał.
— Wiedziałeś?
— Przysięgam na Zosię, że nie.
Przez chwilę tylko na siebie patrzyli.
Wtedy Anna zauważyła coś na dole dokumentu.
— Jest nazwisko koordynatora.
Maksymilian przewinął stronę.
Nie był to profesor Żmuda.
Nie Małgorzata.
Nie Aleksander.
Pod planem pierwszego spotkania Maksymiliana i Eleonory widniał podpis:
Koordynator projektu: J. Roth.
Telefon Maksymiliana zadzwonił dokładnie w tej chwili.
Roth.
Maksymilian odebrał i włączył głośnik.
— Widzę, że wreszcie znaleźliście pendrive — powiedział prawnik.
Eleonora pobladła.
— Skąd pan wie?
Roth zignorował pytanie.
— Maksymilianie, nie otwieraj Protokołu 27.
— Właśnie zamierzam.
— Jeśli go otworzysz, dowiesz się, dlaczego twój ojciec wybrał Eleonorę na matkę twojego dziecka.
Maksymilian poczuł zimno.
— Mój ojciec nie mógł jej wybrać. Oficjalnie nie żył od lat.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
A potem Roth powiedział:
— Oficjalnie.
Maksymilian zacisnął dłoń na telefonie.
— Gdzie jest Aleksander?
Roth wypuścił powietrze.
— Bliżej, niż myślisz.
— Gdzie?
— Zanim ci odpowiem, spójrz na Zosię. Potem spójrz na Antoninę. I zadaj sobie pytanie, dlaczego w rodzinie Krawczyków przez trzy pokolenia ukrywano właśnie córki.
Połączenie się urwało.
W tej samej chwili laptop wydał krótki dźwięk.
Folder PROTOKÓŁ 27 otworzył się sam.
Na ekranie pojawiło się nagranie wideo.
Data: sprzed sześciu miesięcy.
Obraz był ciemny, lecz po chwili do kamery podszedł starszy mężczyzna.
Maksymilian poznał go natychmiast.
Tę twarz widział na fotografiach przez całe życie.
Aleksander Krawczyk usiadł przed kamerą.
Żywy.
Starszy.
I powiedział spokojnie:
— Jeśli oglądasz to nagranie, Maksymilianie, oznacza to, że urodziła ci się córka. A wtedy zostało nam mniej czasu, niż sądziliśmy.
No comments yet