Nikt nie poruszył się, kiedy Aleksander Krawczyk pochylił się w stronę kamery. Nagranie miało zaledwie sześć miesięcy, ale mężczyzna wyglądał na znacznie starszego niż na ostatnich fotografiach, które Maksymilian pamiętał z dzieciństwa. Włosy miał niemal całkowicie siwe, twarz wychudzoną, a na lewej dłoni widniało charakterystyczne wgłębienie po starej bliźnie. Maksymilian znał tę bliznę. Jako chłopiec pytał o nią dziesiątki razy. Ojciec zawsze odpowiadał, że przeciął dłoń przy naprawianiu łodzi.
— To naprawdę on — wyszeptał.
Anna nie odpowiedziała.
Na ekranie Aleksander poprawił okulary.
— Najpierw jedno. Jeśli powiedziano ci, że Program Dziedziczenia służył budowaniu idealnej linii Krawczyków, skłamano. Jeśli powiedziano, że służył wyłącznie medycynie, również skłamano.
Maksymilian zwiększył głośność.
— Program rozpoczął mój ojciec, Wiktor, w 1968 roku, kiedy odkryto, że pewna mutacja występująca w naszej rodzinie może być przekazywana przez kobiety. Przez lata sądziliśmy, że powoduje chorobę. Potem odkryliśmy coś gorszego: problemem nie była sama mutacja, lecz sposób, w jaki próbowaliśmy ją badać.
Aleksander przerwał.
— Antonina była ostatnim dzieckiem, na którym przeprowadzono Protokół 27.
Anna gwałtownie odsunęła się od laptopa.
Eleonora natychmiast objęła Zosię.
— Wyłącz to — powiedziała Anna.
— Musimy wiedzieć — odpowiedział Maksymilian.
— Ty musisz. Ja tam byłam.
W jej głosie nie było złości. Był strach.
Na nagraniu Aleksander mówił dalej.
— Protokół 27 był eksperymentalną procedurą immunologiczną. Miał zapobiegać powikłaniom, które obserwowano u części nosicielek. Zamiast tego niemal zabił moją córkę.
Maksymilian spojrzał na Annę.
— Dlatego matka cię zabrała.
Anna skinęła głową.
— Pamiętam tylko fragmenty.
Aleksander jakby odpowiadał im z ekranu.
— Małgorzata odkryła, że wyniki zostały sfałszowane, aby kontynuować program. Wyprowadziła Antoninę, sfingowała jej śmierć i zagroziła ujawnieniem dokumentów. Zawarliśmy układ.
— „Zawarliśmy”? — powtórzyła Eleonora.
Nagranie trwało.
— Oficjalnie umarłem kilka lat później. Była to jedyna możliwość, żeby odciąć program od nazwiska Krawczyków i ustalić, kto nadal go prowadził.
Maksymilian zacisnął szczękę.
— Zostawiłeś nas.
Wypowiedział te słowa do nagrania, choć wiedział, że ojciec nie może odpowiedzieć.
Aleksander mówił dalej:
— Popełniłem jednak błąd. Uwierzyłem niewłaściwemu człowiekowi.
Obraz nagle zadrżał.
Potem ekran zrobił się czarny.
— Co się stało? — zapytała Eleonora.
Maksymilian dotknął klawiatury.
Plik trwał nadal.
Po kilku sekundach obraz wrócił, ale fragment nagrania został usunięty.
Aleksander znajdował się już w innym miejscu.
— ...dlatego Eleonora Majewska nigdy nie powinna była znaleźć się w programie. Jej matka próbowała się z niego wycofać. Kiedy Helena zginęła, uznałem, że sprawa została zakończona.
Eleonora gwałtownie podniosła głowę.
— Co powiedział?
Maksymilian cofnął nagranie.
Ten sam fragment.
Kiedy Helena zginęła...
— Mój ojciec znał twoją matkę — powiedział.
Eleonora była blada.
— Chcę wiedzieć, jak zginęła.
Anna podeszła do laptopa.
— Eleonoro...
— Przez dwadzieścia lat wierzyłam, że był to wypadek. Jeśli ktoś z tej rodziny wiedział coś więcej, chcę wiedzieć teraz.
Aleksander kontynuował:
— Gdy dowiedziałem się, że Maksymilian poznał córkę Heleny, zrozumiałem, że ktoś reaktywował projekt. Próbowałem ich rozdzielić. Małgorzata odmówiła.
Maksymilian spojrzał na Eleonorę.
— Matka próbowała nas rozdzielić.
— Dopiero później — odpowiedziała chłodno. — Najpierw ktoś nas połączył.
Na ekranie Aleksander spuścił głowę.
— Kiedy Eleonora zaszła w ciążę, Małgorzata podjęła decyzję bez mojej wiedzy. Ukryła dziecko przed Maksymilianem, ponieważ wiedziała, że oficjalne wpisanie dziewczynki do rodziny automatycznie uruchomi mechanizmy fundacji. Była okrutna wobec Eleonory. Wiem o tym. Ale jej celem było kupienie czasu.
Eleonora zamknęła oczy.
Nie było w niej ulgi. Świadomość, że groźby Małgorzaty miały jakiś cel, nie usuwała strachu, w którym przeżyła ciążę, poród i niemal trzy lata samotnego macierzyństwa.
Nagle Zosia poruszyła się na jej kolanach.
— Mamusiu, jestem głodna.
Cały świat dorosłych pełen martwych ludzi, tajnych programów i fałszywych grobów zatrzymał się przed tym prostym zdaniem.
Eleonora pocałowała ją w czoło.
— Zaraz coś zjemy.
Maksymilian wstał.
— Co lubisz?
Zosia zastanowiła się.
— Naleśniki.
— Załatwię naleśniki.
— Z truskawkami.
— Z truskawkami.
— I bez bananów.
— Zapamiętam.
Po raz pierwszy Zosia uśmiechnęła się do niego szerzej.
— Dobrze, panie Maksie.
Kiedy wyszedł na korytarz, Anna poszła za nim.
— Maks.
Zatrzymał się.
— Co?
— Jest fragment, którego nie powinieneś oglądać przy Eleonorze.
Maksymilian odwrócił się powoli.
— Dość decydowania za nią.
— Nie chodzi o nią. Chodzi o ciebie.
— Co tam jest?
Anna wyjęła małą kartę pamięci.
— Małgorzata zostawiła ją mnie przed śmiercią. Powiedziała, że mam ci ją przekazać dopiero wtedy, kiedy odnajdziemy Aleksandra.
— Więc dlaczego dajesz ją teraz?
— Bo rozpoznałam pokój z nagrania.
Maksymilian spojrzał na nią.
— Gdzie jest?
— Pod Warszawą. Dawny ośrodek rehabilitacyjny fundacji w Konstancinie.
— Ojciec jest tam?
— Nie wiem. Ale sześć miesięcy temu był.
Maksymilian zacisnął kartę w dłoni.
— Pojadę.
— Roth będzie wiedział.
— Tym lepiej.
Wrócili do pokoju.
Nagranie Aleksandra zbliżało się do końca.
— Jest jeszcze jedna rzecz — mówił. — Najważniejsza. Jeśli Zofia została zarejestrowana w programie, nie szukajcie odpowiedzi wyłącznie w jej DNA. Szukajcie Heleny Majewskiej. To od niej wszystko się zaczęło.
Eleonora zamarła.
— Moja matka nie żyje.
Aleksander spojrzał prosto w kamerę.
— Maksymilianie, jeśli Eleonora nadal wierzy, że jej matka zginęła w wypadku w 2010 roku, pokaż jej raport policyjny. Nie ten, który dostała rodzina. Oryginalny.
Nagranie zakończyło się.
Przez chwilę nikt się nie odezwał.
Maksymilian zadzwonił do człowieka z działu bezpieczeństwa swojej firmy.
— Potrzebuję oryginalnego raportu z wypadku Heleny Majewskiej z 2010 roku. Wszystkiego. Zdjęć, protokołu identyfikacji, numerów sprawy.
— Ile mam czasu?
— Dziesięć minut.
Dokumenty przyszły po siedmiu.
Maksymilian otworzył pierwszy plik.
Eleonora stanęła obok niego.
Raport rzeczywiście opisywał samochód Heleny, który wypadł z drogi pod Warszawą. Pojazd spłonął. Identyfikacji dokonano na podstawie rzeczy osobistych i dokumentacji stomatologicznej.
— Widzisz? — powiedziała Eleonora. — To ona.
Maksymilian przewinął niżej.
— Nie.
— Co?
Wskazał ostatnią stronę.
Identyfikacja stomatologiczna — dokumentacja porównawcza dostarczona przez lekarza rodzinnego.
Pod spodem widniało nazwisko.
prof. Henryk Żmuda.
Eleonora przestała oddychać.
Anna zamknęła oczy.
Maksymilian otworzył załącznik, którego brakowało w kopii przekazanej rodzinie.
Była tam notatka funkcjonariusza sporządzona kilka godzin po wypadku.
„Brak możliwości jednoznacznego potwierdzenia tożsamości ofiary. W pojeździe nie odnaleziono materiału biologicznego pozwalającego na niezależne badanie DNA.”
Niżej znajdowała się kolejna informacja.
Świadek widział kobietę opuszczającą miejsce wypadku kilka minut przed pożarem.
Eleonora zaczęła drżeć.
— Moja matka mogła przeżyć.
Maksymilian czytał dalej.
Świadek zapamiętał samochód, do którego wsiadła kobieta.
Czarny Mercedes.
Numery rejestracyjne zostały zapisane częściowo, ale wystarczyły, by po latach odnaleźć właściciela.
Pojazd należał do Fundacji Rodziny Krawczyków.
Eleonora odsunęła się od Maksymiliana.
— Wasza fundacja zabrała moją matkę.
— Ela...
— Gdzie?
Nie wiedział.
Ale Anna patrzyła już na kartę pamięci, którą trzymał w dłoni.
— Konstancin — powiedziała cicho.
Eleonora odwróciła się do niej.
— Dlaczego?
Anna nie zdążyła odpowiedzieć.
Telefon doktor Łuczak zadzwonił.
Lekarka spojrzała na ekran i zmarszczyła brwi.
— Numer zastrzeżony.
Odebrała.
— Słucham?
Po kilku sekundach spojrzała na Eleonorę.
— To do pani.
Eleonora przyłożyła telefon do ucha.
— Halo?
Najpierw usłyszała tylko oddech.
Potem kobiecy głos.
Starszy. Drżący.
Ale głosów z dzieciństwa się nie zapomina.
— Elu?
Eleonora zrobiła się biała jak ściana.
— Mamo?
Po drugiej stronie rozległ się szloch.
— Nie przyjeżdżaj do Konstancina. Oni właśnie dowiedzieli się, że Maksymilian znalazł nagranie.
Eleonora ścisnęła telefon.
— Gdzie jesteś?
— Nie mogę powiedzieć.
— Mamo, proszę...
— Posłuchaj mnie. Aleksander nie jest człowiekiem, przed którym musicie uciekać.
Głos nagle przyspieszył.
— Roth nim jest.
W tle rozległ się trzask otwieranych drzwi.
Helena urwała.
Potem powiedziała tylko:
— I nie pozwól Maksymilianowi otworzyć karty od Małgorzaty. Jeszcze nie.
Połączenie zostało przerwane.
Maksymilian powoli otworzył dłoń.
Karta pamięci nadal leżała na jego skórze.
Na jej odwrocie, czego wcześniej nie zauważył, Małgorzata napisała cienkim czarnym markerem dwa słowa:
DLA MOJEGO SYNA.
No comments yet