MÓJ MĄŻ ZEPCHNĄŁ MNIE Z URWISKA DLA 200 MILIONÓW ZŁOTYCH — ALE NIE WIEDZIAŁ, ŻE PRZEŻYJĘ I ODKRYJĘ, KIM NAPRAWDĘ JEST MÓJ OJCIEC

Przez chwilę nie rozumiałam, co powiedział Roman. Śnieg wirował wokół nas, ale ja czułam tylko lodowaty ciężar jego słów.

„Co to znaczy?” — wyszeptałam.

Roman patrzył na mnie, jakby bał się odpowiedzi, którą sam miał wypowiedzieć.

„Tamtej nocy urodziły się dwa dzieci. Ty i twój brat.”

Aleksander gwałtownie odwrócił głowę.

„Roman…”

„Nie przerywaj mi.”

„Powiedz mi prawdę” — zażądałam. „Gdzie jest mój brat?”

Roman zacisnął usta.

„Nie wiem.”

„Nie wiesz?”

„Przez trzydzieści lat próbowałem go znaleźć.”

Wiktor roześmiał się zza jego pleców.

„Nie. Przez trzydzieści lat próbowałeś znaleźć coś, co należało do niego.”

Roman spojrzał na niego z nienawiścią.

„Jeszcze jedno słowo, a…”

„A co?” — Wiktor przerwał mu szyderczo. „Powiesz jej, że jej brat nie żyje? Tak samo jak powiedziałeś wszystkim, że ty nie żyjesz?”

Poczułam, że wszystko zaczyna się ze sobą łączyć.

„Dlaczego moja matka zmieniła mi nazwisko?”

Roman milczał.

Aleksander odpowiedział za niego.

„Bo jedno z was miało odziedziczyć majątek po twoim dziadku.”

„Które?”

„Ty.”

Roman pokręcił głową.

„Nie. Oboje mieliście dziedziczyć. Ale testament zawierał warunek.”

„Jaki?”

„Spadek mógł zostać przekazany tylko wtedy, gdy oboje dzieci osiągną pełnoletność i zostaną odnalezione.”

Zrozumiałam nagle, dlaczego przez całe życie ktoś tak bardzo chciał wiedzieć, gdzie jestem.

„Dlatego Wiktor mnie poślubił.”

„Tak” — powiedział Roman. „Ale nie tylko dlatego.”

Wiktor zrobił krok do przodu.

„Twój brat już dawno nie jest problemem.”

Serce ścisnęło mi się w piersi.

„Co mu zrobiłeś?”

„Nic.”

„Kłamiesz!”

Mój głos odbił się od ścian domu.

Mężczyzna trzymający moje dziecko cofnął się o krok. Syn zapłakał głośniej.

„Oddaj mi go!”

Wiktor spojrzał na niemowlę, potem na mnie.

„Zanim to zrobię, musisz zrozumieć jedną rzecz. Twój mąż nie wiedział, kim naprawdę jesteś. Wiedział tylko, że twoje nazwisko jest kluczem do pieniędzy.”

„Kto mu powiedział?”

Wiktor uśmiechnął się.

„Człowiek, który finansował całą operację.”

„Twój ojciec?” — zapytałam Romana.

Roman zamknął oczy.

„Nie.”

„Więc kto?”

Wiktor spojrzał na Aleksandra.

„On.”

Zapanowała cisza.

Spojrzałam na Aleksandra.

„Co?”

„To kłamstwo.”

Wiktor zaśmiał się.

„Powiedz jej, ile zapłaciłeś za odnalezienie jej sześć lat temu.”

Aleksander pobladł.

„Nie płaciłem Wiktorowi.”

„Nie. Zapłaciłeś komuś innemu.”

Patrzyłam na Aleksandra, czekając na odpowiedź.

„Powiedz jej” — nalegał Wiktor.

Aleksander w końcu powiedział:

„Wynająłem prywatnego detektywa, żeby odnaleźć Elenę.”

„Dlaczego?”

„Bo dowiedziałem się, że żyjesz.”

„I co wtedy?”

„Chciałem cię chronić.”

„Więc dlaczego pojawił się Wiktor?”

Aleksander nie odpowiedział.

Wiktor zrobił kolejny krok.

„Bo detektyw, którego wynajął Aleksander, pracował jednocześnie dla mnie.”

Poczułam, jak żołądek zaciska się z przerażenia.

Nagle wszystko stało się jeszcze bardziej skomplikowane.

Nie jeden człowiek mnie szukał.

Było ich wielu.

A ja przez całe życie nie wiedziałam nawet, że jestem poszukiwana.

„Oddaj mi dziecko” — powiedziałam.

Wiktor skinął głową.

„Dobrze.”

Mężczyzna stojący za nim zaczął podchodzić.

Ale Roman nagle wyjął z kieszeni małe urządzenie i nacisnął przycisk.

Z wnętrza domu dobiegł alarm.

Mężczyzna odruchowo odwrócił głowę.

W tej samej chwili policjanci ruszyli.

Roman rzucił się na człowieka trzymającego dziecko. Aleksander pobiegł za nim. Wiktor próbował uciec, ale funkcjonariusze powalili go na śnieg i zakuli.

Ja stałam bez ruchu, przerażona, aż nagle Aleksander wrócił z moim synem w ramionach.

„Jest z tobą” — powiedział.

Wyciągnęłam ręce.

Kiedy przytuliłam dziecko, rozpłakałam się.

Był ciepły.

Żywy.

Mój.

Ale radość nie trwała długo.

Policjant podszedł do Romana.

„Znaleźliśmy coś w domu.”

Podał mu małe metalowe pudełko.

Roman spojrzał na nie i natychmiast zbladł.

„Skąd to macie?”

„Było ukryte pod podłogą.”

Roman nie chciał go otworzyć.

Aleksander wyrwał pudełko z jego rąk.

W środku znajdowała się stara fotografia.

Na zdjęciu były dwie kobiety.

Moja matka.

I druga kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałam.

Obok nich stało dwoje niemowląt.

Na odwrocie ktoś napisał:

**„Elena jest bezpieczna. Drugie dziecko pozostaje pod moją opieką.”**

Pod spodem widniała data.

Ta sama data, kiedy się urodziłam.

A niżej tylko jedno imię:

**Sabina.**