Przyznałam, Że W Wieku 28 Lat Wciąż Jestem Dziewicą — Miliarder Usłyszał Mój Sekret, Ale To, Co Ukrywała Jego Rodzina, Zmieniło Wszystko

Patrzyłam na zdjęcie tak długo, że cyfry zegara zdążyły zejść poniżej pięćdziesięciu ośmiu minut.

Tomasz Zieliński siedział naprzeciwko mojej matki.

Nie wyglądał jak zakładnik. Nie był związany. Nie widziałam na jego twarzy strachu. Przed nim stała filiżanka kawy, a jego marynarka wisiała swobodnie na oparciu krzesła. Jeszcze kilka minut wcześniej powiedział nam, że od trzech tygodni nie wie, gdzie jest Ewa.

— To może być stare zdjęcie — wyszeptała Hania.

Powiększyłam ekran.

Na stole leżało dzisiejsze wydanie gazety.

— Nie jest.

Hania natychmiast wybrała numer ojca.

Połączenie zostało odrzucone.

Spróbowała ponownie.

To samo.

— Tato, odbierz… — powiedziała do telefonu, jakby samą siłą głosu mogła go zmusić.

Aleksander w tym czasie fotografował dokumenty.

— Musimy ustalić, dokąd prowadzi licznik.

— Najpierw znajdziemy moją matkę.

— Jedno może prowadzić do drugiego.

Spojrzałam na niego.

— Przestań mówić do mnie jak prezes zarządzający kryzysem.

Zamilkł.

— To moja matka. Ojciec mojej najlepszej przyjaciółki właśnie nas okłamał. Twój zmarły ojciec żyje. A ty wciąż zachowujesz się, jakby odpowiednio dobra analiza mogła wszystko uporządkować.

Aleksander schował telefon.

— Bo jeśli przestanę analizować, zacznę myśleć o tym, że człowiek, którego pochowałem jedenaście lat temu, przez cały ten czas obserwował moje życie.

Pierwszy raz jego głos zadrżał.

Gniew we mnie osłabł.

Tylko trochę.

— Dlaczego powiedziałeś wcześniej, że podejrzewasz, kim jest mój biologiczny ojciec?

Hania podniosła wzrok.

Aleksander zesztywniał.

— Teraz?

— Właśnie teraz.

— Nie mam dowodu.

— Powiedziałeś to już. Chcę nazwiska.

Zegar pokazywał 56:41.

W końcu Aleksander odpowiedział:

— W dokumentach ojca znalazłem list Ewy.

Serce zabiło mi szybciej.

— Do kogo?

— Do Wiktora.

W pokoju zrobiło się cicho.

— Co było w tym liście?

— Napisała, że dziecko nie może dowiedzieć się prawdy.

— Dziecko. Czyli ja?

— Prawdopodobnie.

— I dlatego sądzisz, że Wiktor…

— Niczego nie sądzę bez dowodów.

Dokończyłam za niego.

— Że Wiktor Krawiec może być moim biologicznym ojcem.

Hania zamknęła oczy.

Mnie zrobiło się niedobrze.

Gdyby to była prawda, Aleksander…

Natychmiast spojrzałam na niego.

On zrozumiał.

— Właśnie dlatego odsunąłem się wtedy nad Wisłą — powiedział cicho. — Telefon, który dostałem, dotyczył wyników archiwalnych badań. Nie chciałem zrobić następnego kroku, dopóki nie będę wiedział.

Wszystko, co wydarzyło się między nami, nagle nabrało innego znaczenia.

— Czyli kiedy powiedziałeś, że chcesz być mężczyzną, który najpierw wybierze moje serce…

Urwałam.

Nie mogłam dokończyć.

— Nie wiedziałem wtedy o możliwości pokrewieństwa — powiedział. — Dowiedziałem się kilka minut później.

Odwróciłam wzrok.

— Potrzebujemy odpowiedzi od Ewy.

Wtedy Hania podniosła telefon.

— Mam coś.

Pokazała nam aplikację rodzinnej lokalizacji.

— Tata zawsze wyłącza udostępnianie pozycji podczas spotkań. Dzisiaj zapomniał.

Na mapie świeciła mała kropka.

Konstancin-Jeziorna.

Aleksander spojrzał na adres.

Jego twarz zmieniła się.

— Znasz to miejsce? — zapytałam.

— To była posiadłość mojego ojca.

Dwadzieścia minut później jechaliśmy przez mokre ulice na południe od Warszawy. Aleksander prowadził sam. Hania siedziała z tyłu, bez przerwy patrząc na nieruchomą kropkę telefonu ojca.

Zegar: 34:12.

— Maja — odezwała się nagle. — Jeśli mój tata naprawdę pracuje dla Wiktora…

— Nie wiem jeszcze, dla kogo pracuje.

— Ale jeśli…

Odwróciłam się.

Miała łzy w oczach.

— Ty nie jesteś swoim ojcem, Hania.

Powiedziałam to i dopiero po chwili zdałam sobie sprawę, że Aleksander spojrzał na mnie w lusterku.

Te słowa dotyczyły również jego.

Posiadłość była ukryta za wysokim murem i starymi drzewami. Brama stała otwarta.

To było zbyt łatwe.

— Czekają na nas — powiedział Aleksander.

Weszliśmy do środka.

W salonie palił się kominek.

Przy stole siedzieli dokładnie ci sami ludzie co na zdjęciu.

Ewa.

Tomasz.

Wiktor.

Mama poderwała się na mój widok.

— Maja.

Nie podeszłam do niej.

— Dlaczego wysłałaś ludzi do mieszkania taty?

Jej twarz pobladła.

— Jakich ludzi?

— Nie kłam.

— Nie wysłałam nikogo.

— Rozpoznali cię.

Wiktor zaśmiał się cicho.

— Fotografia i głos wystarczą dziś, żeby człowiek zrobił wszystko, czego nigdy nie zrobił.

Spojrzałam na niego.

— Fałszywe nagranie?

— Nie tylko nagranie.

Aleksander wszedł między nas.

— Czego chcesz?

Wiktor spojrzał na syna.

— Tego samego, czego chciałem jedenaście lat temu. Żebyś przestał wierzyć, że jesteś najmądrzejszym człowiekiem w pokoju.

— Upozorowałeś własną śmierć.

— Bo ktoś próbował mnie zabić.

Tomasz podniósł się.

Hania ruszyła do niego.

— Tato, okłamałeś mnie.

— Tak.

— Dlaczego?

— Bo nie wiedziałem, kto słucha rozmowy.

— Wiedziałeś, gdzie jest Ewa.

— Przyjechałem tutaj godzinę temu.

Spojrzałam na matkę.

— Dobrowolnie tu jesteś?

— Tak.

— Więc dlaczego podczas połączenia wyglądałaś na przerażoną?

Ewa spojrzała na Wiktora.

— Bo nie boję się jego.

— To kogo?

Mama podeszła bliżej.

— Człowieka, który przez dwadzieścia dwa lata pilnował, żebyśmy wszyscy obwiniali Wiktora.

Aleksander prychnął.

— Naprawdę chcesz powiedzieć, że mój ojciec jest ofiarą?

— Nie — odpowiedziała Ewa. — Wiktor zrobił rzeczy, których nigdy mu nie wybaczę. Ukradł Piotrowi firmę. Fałszował dokumenty. Groził nam. Ale nie on zmusił mnie do pozostania martwą przez dwadzieścia dwa lata.

Serce zaczęło mi walić.

— Kto?

Ewa spojrzała na Tomasza.

On wyjął z kieszeni starą fotografię i położył ją na stole.

Było na niej czterech młodych ludzi.

Piotr.

Ewa.

Wiktor.

I czwarty mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

— Kto to jest?

— Adrian Wolski — odpowiedziała matka. — Pierwszy prawnik Vistuli.

Wiktor dodał:

— Człowiek, który przygotował dokumenty odbierające Piotrowi udziały.

— Gdzie jest teraz?

Tomasz spojrzał na zegar na moim telefonie.

18:03.

— Jeżeli archiwum Piotra zostanie opublikowane, prawdopodobnie sam się ujawni.

— Dlaczego?

Ewa ścisnęła moją dłoń.

— Bo na tym pendrivie nie ma tylko dowodów dotyczących firmy.

Spojrzałam na nią.

— Co jeszcze?

— Nagranie z nocy, kiedy rzekomo umarłam.

Przez chwilę nie potrafiłam oddychać.

— I co ono pokazuje?

Mama miała łzy w oczach.

— Człowieka, który próbował mnie zabić.

— Adriana?

Ewa pokręciła głową.

— Nie.

Wiktor odwrócił fotografię.

Na odwrocie widniała data sprzed dwudziestu ośmiu lat i cztery podpisy.

Pod jednym z nich moje serce stanęło.

Nie dlatego, że znałam nazwisko.

Dlatego, że widziałam ten charakter pisma setki razy.

Na kartkach z życzeniami.

Na szkolnych usprawiedliwieniach.

Na liście ukrytym w szarej teczce.

Piotr Nowak.

Spojrzałam na matkę.

— Co próbujesz mi powiedzieć?

Ewa zaczęła płakać.

— Twój ojciec nie zginął cztery lata temu tak, jak ci powiedzieliśmy.

Cofnęłam się.

— Byłam na jego pogrzebie.

— Wiem.

— Widziałam trumnę.

— Wiem.

— Więc co to znaczy?

Wtedy odezwał się Wiktor.

— To znaczy, Maju, że historia w tej rodzinie powtórzyła się po raz drugi.

Zegar na moim telefonie pokazywał 16:47.

Ewa spojrzała mi prosto w oczy.

— Piotr Nowak żyje.