Umarłam, Rodząc Trojaczki — Mój Mąż Miliarder Podpisał Rozwód Przed OIOM-Em, Nie Wiedząc, Że Jednym Podpisem Oddał Mi Kontrolę Nad Rodzinnym Imperium

Przez chwilę nie rozumiałam znaczenia jego słów. Patrzyłam na Marka, a jednocześnie gdzieś obok mnie jedno z dzieci zaczęło cicho płakać. Pielęgniarka pojawiła się w drzwiach, lecz Helena zatrzymała ją gestem i sama przysunęła łóżeczko bliżej. Wyciągnęłam rękę. Maleńka dłoń zacisnęła się na moim palcu i właśnie ten dotyk nie pozwolił mi rozsypać się całkowicie.

— Powtórz.

Marek opuścił wzrok.

— Elżbieta Lewandowska nie była twoją biologiczną matką.

— Nie nazywaj jej tak.

Spojrzał na mnie.

— Co?

— To była moja mama. Bez względu na jakiś raport.

Głos mi zadrżał, ale nie pozwoliłam sobie zapłakać.

— Skąd miałeś moje DNA?

— Podczas badań prenatalnych pobrano materiał.

— Wykorzystałeś próbkę medyczną bez mojej zgody?

— Miałem powód.

— Ty zawsze masz powód.

Helena podeszła bliżej.

— Jaki?

Marek długo milczał.

— Sześć miesięcy temu dostałem anonimową kopertę. Było w niej zdjęcie Anny jako dziecka i dokument z 1989 roku.

— Jaki dokument?

— Akt urodzenia innej dziewczynki.

Wyjął telefon, odnalazł fotografię i podał mi urządzenie.

Na ekranie zobaczyłam nazwisko: „Anna Maria Zawadzka”.

Data urodzenia była dokładnie taka sama jak moja.

Poczułam mdłości.

— To może być przypadek.

— Też tak myślałem. Dlatego zleciłem badanie.

Helena wyrwała mu niemal telefon.

— Nazwiska rodziców są zamazane.

— Tak dostałem dokument.

— Kto wysłał kopertę?

— Nie wiem.

— Dlaczego nikomu o tym nie powiedziałeś?

Marek spojrzał na mnie.

— Bo jeśli Anna jest osobą, o której myślałem, sytuacja funduszu zmienia się całkowicie.

W pokoju znów zapadła cisza.

Helena pobladła.

— Nie.

Marek skinął głową.

— Właśnie.

— O czym wy mówicie? — zapytałam.

Helena usiadła.

— Aleksander miał córkę.

Nigdy o niej nie słyszałam.

— Marek ma ciotkę?

— Miał — odpowiedziała Helena. — Katarzyna Zawadzka zniknęła w 1989 roku. Rodzina twierdziła później, że wyjechała za granicę.

— A prawda?

— Nigdy jej nie znaleziono.

Marek odebrał telefon.

— Katarzyna była jedynym dzieckiem Aleksandra z pierwszego małżeństwa. Formalnie posiadała prawa do części rodzinnego majątku. Gdyby miała dziecko, ono również byłoby beneficjentem.

Zaczynałam rozumieć.

I nie chciałam rozumieć.

— Uważasz, że jestem córką Katarzyny?

— Nie wiem.

— Raport?

— Potwierdził tylko brak biologicznego pokrewieństwa z Elżbietą. Drugiej części badania nie udało się zakończyć.

— Dlaczego?

Marek zawahał się.

— Laboratorium zgłosiło, że próbka porównawcza Katarzyny została usunięta z archiwum.

Helena zerwała się z krzesła.

— Kiedy?

— Dwa tygodnie temu.

Dokładnie wtedy, gdy przygotowywano transfer do NW Capital.

— Dlatego chciałeś przenieść aktywa — powiedziałam.

Marek nie zaprzeczył.

— Jeśli jesteś córką Katarzyny, możesz mieć bezpośrednie prawa do funduszu. Nie tylko jako moja była żona.

— Więc rozwiodłeś się ze mną, zanim zdążyłam się o tym dowiedzieć.

— Chciałem zabezpieczyć firmę.

— Chciałeś zabezpieczyć siebie.

Odwrócił wzrok.

To wystarczyło.

Helena zaczęła przeglądać dokumenty.

— Jest sposób, żeby to sprawdzić.

— Jaki?

— Aleksander.

Spojrzałam na nią z niedowierzaniem.

— Przecież nie żyje.

— Jego materiał biologiczny został zdeponowany w prywatnym banku medycznym po operacji serca. Fundusz utrzymuje depozyt właśnie na potrzeby sporów spadkowych.

Marek natychmiast wstał.

— Nie możesz tego uruchomić bez zgody rady.

— Mogę — odpowiedziała Helena. — Anna posiada teraz tymczasowe uprawnienia zarządzającego.

Spojrzała na mnie.

— Jeśli pani podpisze wniosek, możemy przeprowadzić badanie pokrewieństwa.

Marek podszedł do łóżka.

— Anna, zastanów się.

— Nad czym?

— Jeżeli wynik będzie pozytywny, uruchomisz największy konflikt spadkowy w historii tej rodziny.

— A jeśli będzie negatywny?

— Wszystko się skończy.

Popatrzyłam na zdjęcie siedmioletniej mnie stojącej obok mamy i Aleksandra.

Przez całe życie uważałam, że znałam swoją historię. Nagle każde wspomnienie miało drugie dno.

Podpisałam wniosek.

Marek zamknął oczy.

— Właśnie popełniłaś błąd.

— Nie. Po raz pierwszy przestałam pozwalać tobie decydować, którą prawdę mogę poznać.

Helena zabrała dokument.

Badanie miało potrwać czterdzieści osiem godzin.

Nie potrwało.

Następnego ranka obudził mnie telefon Heleny.

Jej głos był napięty.

— Anna, mamy problem. Bank medyczny nie może wydać próbki Aleksandra.

— Dlaczego?

— Ktoś ją pobrał.

Usiadłam mimo bólu.

— Kiedy?

— Sześć lat temu.

— Kto?

Po drugiej stronie zapadła cisza.

— W dokumentacji znajduje się pani podpis.

Zrobiło mi się zimno.

Sześć lat temu byłam już żoną Marka, ale nigdy nie słyszałam o żadnym banku medycznym.

— To niemożliwe.

— Wiem. Dlatego sprawdziliśmy nagrania archiwalne i formularz odbioru.

— I?

Helena wzięła głęboki oddech.

— Próbkę odebrała kobieta posługująca się pani dokumentami. Na nagraniu widać jej twarz.

— Kto to był?

— Pani matka.

Przestałam oddychać.

— Moja mama nie żyła wtedy od czterech lat.

— Właśnie dlatego zadzwoniłam.

Usłyszałam szelest papieru.

— Kobieta podpisała się „Elżbieta Lewandowska”. I wygląda dokładnie jak osoba stojąca obok pani na fotografii z Aleksandrem.

Spojrzałam na stare zdjęcie leżące na stoliku.

Kobietę, którą pochowałam cztery lata wcześniej.

Helena powiedziała jeszcze ciszej:

— Anna, zaczynamy podejrzewać, że osoba pochowana jako Elżbieta Lewandowska mogła wcale nie być pani matką.