Weszłam Na Rozprawę O Opiekę Nad Bratem W Pełnym Wyposażeniu GROM — Wtedy Prawnik Popełnił Jeden Arogancki Błąd

Następnego ranka metalowy klucz leżał w przezroczystej kopercie dowodowej na stole między mną a prokurator Kowalczyk.

Kuba siedział obok mnie.

Nie chciałam go zabierać, ale kiedy usłyszał, że mamy otworzyć skrytkę dziadka, stanowczo odmówił pozostania w mieszkaniu.

— To on dał mi klucz — powiedział. — Jeśli naprawdę coś tam zostawił, chcę wiedzieć co.

Kowalczyk zgodziła się pod warunkiem, że podczas formalnych czynności będzie obecna osoba wspierająca małoletnich.

Tomasz Zieliński przyjechał osobno.

Kiedy wszedł do pomieszczenia, zrozumiałam, dlaczego nadal przebywał pod opieką lekarzy.

Miał rozcięty łuk brwiowy, usztywniony nadgarstek i siniak ciągnący się wzdłuż szczęki.

Kuba patrzył na niego podejrzliwie.

Ja również.

Tomasz usiadł powoli.

— Wiem, jak to wyglądało na nagraniu — powiedział.

— Wyglądało, jakby wszedł pan do biblioteki chwilę po tym, jak Bartosz Wysocki przyjął pieniądze.

— Bo wszedłem.

— Wiedział pan, po co tam był?

Tomasz spojrzał na prokurator.

Kowalczyk skinęła głową.

— Może pan odpowiedzieć.

— Podejrzewałem.

— To nie jest odpowiedź.

— Wasz dziadek poprosił mnie, żebym obserwował kilka osób związanych z funduszem. Wysocki był jedną z nich.

Kuba zmarszczył brwi.

— Dlaczego dziadek panu ufał?

Tomasz przez moment milczał.

— Bo kiedy odkryłem pierwsze nieprawidłowości, przyszedłem do niego, zamiast do waszych rodziców.

Poczułam napięcie w ramionach.

— Jakie nieprawidłowości?

— Niewielkie wypłaty. Na początku na tyle małe, żeby wyglądały jak koszty administracyjne. Potem coraz większe.

— Z funduszu Kuby?

— Z dochodów generowanych przez jego aktywa. Sam kapitał był chroniony znacznie mocniej.

Kuba patrzył na niego bez mrugnięcia.

— Ile?

Tomasz spuścił wzrok.

— Wtedy wiedzieliśmy o kilkuset tysiącach złotych.

— A teraz?

Odpowiedziała Kowalczyk.

— Teraz podejrzewamy znacznie większą kwotę.

Wstałam.

— Otwórzmy skrytkę.

Nie znajdowała się w banku.

Dziadek wybrał prywatny depozyt obsługiwany przez firmę przechowującą dokumenty prawne i testamentowe.

Do otwarcia wymagano fizycznego klucza oraz kodu, który znał Tomasz.

Cała procedura została nagrana.

Kiedy pracownik wyjął długą stalową kasetę, Kuba ścisnął krawędź krzesła.

Tomasz podał kod.

Ja użyłam klucza.

Zamek kliknął.

Wewnątrz nie było pieniędzy.

Było coś znacznie groźniejszego dla moich rodziców.

Dokumenty.

Dziesiątki.

Każdy uporządkowany, opisany i oznaczony datą.

Na samej górze leżała koperta z moim nazwiskiem.

Pod nią znajdował się pendrive oraz gruby segregator.

Kowalczyk założyła rękawiczki.

— Najpierw dokumenty.

Pierwsze strony przedstawiały historię funduszu.

Kolejne — wykaz wypłat.

Potem zaczęły pojawiać się nazwiska.

Mój ojciec.

Moja matka.

Bartosz Wysocki.

I kilka spółek, których nigdy wcześniej nie widziałam.

Kowalczyk przesuwała palcem po kolejnych pozycjach.

— Te przelewy zostały opisane jako usługi konsultingowe.

Tomasz pokręcił głową.

— Nie było żadnych usług.

— Skąd pan wie?

— Sprawdziłem firmy. Część nie prowadziła rzeczywistej działalności.

— A właściciele?

— Podstawione osoby.

Kuba nagle wskazał jedną stronę.

— To nazwisko znam.

Spojrzałam.

— Skąd?

— Tata rozmawiał z nim przez telefon. Kilka razy.

— Co słyszałeś?

Kuba zamknął oczy, próbując sobie przypomnieć.

— Powiedział: „Jak tylko sąd da nam pełną kontrolę, uruchamiamy drugi etap”.

Kowalczyk natychmiast zrobiła notatkę.

Otworzyła kolejną część segregatora.

Tam znajdowały się kopie wiadomości.

Jedna z nich była wymianą między moim ojcem a Bartoszem.

Nie było w niej bezpośredniego przyznania się do przestępstwa.

Było coś bardziej wymownego.

Ojciec pytał, czy „problem pełnoletności” można obejść.

Bartosz odpowiedział:

„Tylko jeśli uzyskamy kontrolę opiekuńczą przed uruchomieniem ograniczeń testamentowych”.

Kuba przeczytał zdanie dwa razy.

— Czyli dlatego chcieli mnie odzyskać.

Kowalczyk spojrzała na niego.

— To jedna z rzeczy, które będziemy wyjaśniać.

— Nie chodziło o mnie.

Jego głos zaczął drżeć.

— Nigdy nie chodziło o mnie.

Położyłam dłoń na stole obok jego ręki.

Nie dotykałam go, dopóki sam nie przesunął palców bliżej.

— Kuba.

Spojrzał na mnie.

— To, czego oni chcieli, nie określa twojej wartości.

Przez chwilę walczył ze łzami.

Potem skinął głową.

Kowalczyk wyjęła pendrive.

— Sprawdzimy go na zabezpieczonym komputerze.

Na nośniku znajdował się tylko jeden plik wideo.

Dziadek siedział w swojej bibliotece.

Wyglądał na zmęczonego.

Był chudszy, niż go zapamiętałam.

Przez kilka sekund patrzył prosto w kamerę.

— Jeśli oglądacie to nagranie — powiedział — oznacza to, że wydarzyło się dokładnie to, czego się obawiałem.

Kuba zasłonił usta dłonią.

Ja nie mogłam się poruszyć.

— Kuba, jeśli jesteś przy tym obecny, chcę, żebyś wiedział, że fundusz nigdy nie miał być ciężarem. Miał dać ci wybór, kiedy dorośniesz.

Dziadek odetchnął.

— A ty…

Zwrócił się bezpośrednio do mnie.

— Jeśli do ciebie trafił ten materiał, to znaczy, że wróciłaś, kiedy twój brat cię potrzebował.

Poczułam pieczenie pod powiekami.

— Twoi rodzice powiedzą ci, że ich zdradziłaś. Mówili podobne rzeczy mnie, kiedy zacząłem kwestionować sposób, w jaki traktują pieniądze Kuby.

Tomasz spuścił wzrok.

Dziadek kontynuował:

— Nie ufaj nikomu wyłącznie dlatego, że nosi garnitur, ma tytuł albo należy do rodziny.

Na ekranie uniósł dokument.

— Zostawiłem pełny zapis tego, co odkryłem. Ale najważniejsze jest coś innego.

Kowalczyk pochyliła się bliżej.

— Jeżeli spróbują uzyskać opiekę nad Kubą w celu przejęcia kontroli nad funduszem, jego aktywa mają zostać natychmiast zamrożone.

Spojrzałam na prokurator.

— Są zamrożone?

Nie odpowiedziała.

Na nagraniu dziadek mówił dalej.

— Jedyną osobą z rodziny, której daję prawo wystąpienia o ochronę funduszu w imieniu Kuby, jest moja wnuczka.

Kuba spojrzał na mnie.

Dziadek uśmiechnął się smutno.

— Wiem, że twoja służba zabiera cię daleko. Ale wiem też, kim jesteś, kiedy ktoś słabszy potrzebuje ochrony.

Nagranie zakończyło się.

Przez chwilę nikt się nie odezwał.

Wreszcie Kowalczyk otworzyła kopertę z moim nazwiskiem.

W środku znajdował się poświadczony dokument zawierający instrukcję blokady funduszu.

Jej wzrok przesuwał się po tekście.

Nagle zatrzymał się.

— Co? — zapytałam.

Nie odpowiedziała od razu.

Sięgnęła po telefon i zadzwoniła.

— Potrzebuję natychmiastowego sprawdzenia wszystkich dyspozycji z ostatnich siedmiu dni dotyczących funduszu Jakuba Nowaka.

Czekaliśmy.

Po minucie ktoś odpowiedział.

Twarz Kowalczyk stężała.

— Kiedy?

Spojrzała na zegarek.

— Proszę zablokować to natychmiast.

Rozłączyła się.

— Co się stało?

Odwróciła ekran telefonu w naszą stronę.

— Wczoraj wieczorem złożono ostatnią dyspozycję przeniesienia aktywów.

— Ile?

Jej odpowiedź sprawiła, że Kuba pobladł.

— Prawie cały fundusz.

— Dokąd?

— Do tej samej prywatnej spółki, którą znaleźliśmy wcześniej.

— Kiedy przelew ma zostać wykonany?

Kowalczyk spojrzała na zegarek jeszcze raz.

— Dzisiaj.

— O której?

— Za trzydzieści siedem minut.

Ciąg dalszy — kliknij Część 8, aby czytać dalej.