Wróciłem Z Misji GROM I Znalazłem Żonę Z 31 Złamaniami — Potem Zobaczyłem Pierścień Mojego Generała

Maks wyszedł ze szpitala dwadzieścia minut później, sam i wyraźnie roztrzęsiony.

Ruszyłem za nim z dystansu, nie dlatego, że zamierzałem zrobić mu krzywdę, lecz dlatego, że przerażeni ludzie często uciekają prosto w stronę prawdy.

Pojechał do opuszczonego magazynu przeładunkowego nad Wisłą.

Przez wybite okno obserwowałem, jak wchodzi do środka i ciężko osuwa się na drewnianą skrzynię.

Wtedy z cienia wyłoniła się druga postać.

Komisarz Milewski.

— Miałeś trzymać język za zębami — syknął Milewski.

Maks zakrył twarz dłońmi.

— Rozpoznała nas.

Krew zastygła mi w żyłach.

Milewski chwycił go za kołnierz.

— Wiktor zapłacił wam, żebyście ją nastraszyli, a nie zmasakrowali.

— Dominik nie chciał przestać — wyszeptał Maks. — Powiedziała, że ma kopie.

— Kopie czego?

— Umów. Transportów wojskowych. Wszystkiego.

Nagle wszystko stało się jasne.

Przez ostatnie miesiące Teresa pracowała jako księgowa w Wilk Industries. Nie zaatakowali jej przeze mnie.

Coś odkryła.

Nagrałem każde słowo telefonem.

Wtedy deska pod moim butem skrzypnęła.

Milewski gwałtownie odwrócił się w stronę okna.

— Ktoś tu jest.

Przemknąłem za stalowy filar, gdy dwóch uzbrojonych mężczyzn wybiegło na zewnątrz.

Zadziałało wyszkolenie.

Pierwszego rozbroiłem bez oddania strzału, drugiego powaliłem na ziemię i zniknąłem, zanim zdążyli zrozumieć, co właściwie się wydarzyło.

O świcie znów siedziałem przy Teresie.

Monitor wybijał równy rytm, a deszcz uderzał o szyby OIOM-u.

Wziąłem ją za rękę.

— Już wiem, dlaczego ci to zrobili — wyszeptałem.

Jej palce się poruszyły.

Ledwie zauważalnie.

Potem jeszcze raz.

Oczy nadal miała zamknięte, ale jej usta rozchyliły się pod maską tlenową.

— To nie… Wiktor — wydusiła.

Nachyliłem się bliżej.

— Teresa, kto?

Jej serce zaczęło bić szybciej.

— Generał.

Zanim zdążyła powiedzieć coś więcej, monitor zawył alarmem.

Lekarze wbiegli do sali i wypchnęli mnie na korytarz.

Tam, obok wind, czekał mój były dowódca, generał Marek Rudzki.

Miał na sobie biały mundur galowy i trzymał bukiet róż.

Na jego twarzy malowała się perfekcyjnie odegrana troska.

— Adam — powiedział cicho. — Przyjechałem, gdy tylko się dowiedziałem.

Wtedy zauważyłem srebrny pierścień na jego dłoni.

Ten sam pierścień z głową wilka, który było widać na nagraniu z monitoringu naszego domu.

Rudzki uśmiechnął się i położył mi dłoń na ramieniu.

— Wyglądasz na wykończonego, żołnierzu.

Patrzyłem prosto w oczy człowieka, który kiedyś uratował mi życie.

Nie przyjechał mnie pocieszyć.

Przyjechał upewnić się, że Teresa nigdy się nie obudzi.