Moja Córka Wróciła Zakrwawiona W Noc Poślubną — Teściowa Pobiła Ją Za Odmowę Przepisania Mieszkania, Ale Nie Wiedziała, Kim Jest Jej Ojciec

Natalia natychmiast odłączyła komputer od sieci. Przez chwilę nikt się nie odezwał. Na ekranie nadal widniało nazwisko Aleksandra, a obok niego znacznik czasu i numer certyfikatu elektronicznego. Zofia patrzyła na ojca z mieszaniną strachu i podejrzliwości, której nie potrafiła już ukryć. Aleksander to zauważył.

— Nie podpisałem tego.

— Wczoraj dowiedziałam się, że mąż ożenił się ze mną dla pieniędzy — powiedziała Zofia. — Dzisiaj odkrywam, że babcia brała udział w planie przejęcia mojego majątku, a teraz dokumenty pokazują nazwisko ojca. Wybacz, jeśli przestałam wierzyć ludziom na słowo.

Aleksander przyjął to bez protestu.

— Masz rację.

Marek przyjrzał się numerowi certyfikatu.

— Aleksander, gdzie jest twój token do podpisu elektronicznego?

— W sejfie w biurze.

— Kiedy ostatnio go używałeś?

— Kilka miesięcy temu.

Marek już wybierał numer. Po krótkiej rozmowie odłożył telefon.

— Sejf jest pusty.

Aleksander zesztywniał.

— Niemożliwe.

— Kto zna kod?

— Ja i…

Urwał.

— I kto? — zapytałam.

— Moja asystentka, Monika.

Marek natychmiast spróbował się z nią skontaktować. Telefon był wyłączony. W systemie firmy znaleźliśmy natomiast coś jeszcze: Monika wzięła trzy dni urlopu dokładnie dzień przed ślubem Zofii.

— Przypadek? — spytał Jakub.

Aleksander rzucił mu zimne spojrzenie.

— W tej chwili przestałem wierzyć w przypadki.

Natalia otworzyła kopię dokumentów pozostawionych przez ojca. Jeśli sfałszowane pełnomocnictwo Jakuba zostało wykorzystane, nowy administrator funduszu mógł rozpocząć transfer aktywów. Nie mógł jednak zakończyć operacji bez drugiego poziomu autoryzacji.

— Kto ma drugi podpis? — zapytała Zofia.

Natalia odnalazła odpowiednią stronę.

— Beneficjent albo opiekun wskazany w akcie założycielskim.

— Czyli ja?

— Po dwudziestych piątych urodzinach tak. Do tego czasu opiekun.

Zofia przełknęła ślinę.

— Kto nim jest?

Natalia odwróciła dokument.

Rubryka była zaczerniona.

— Ojciec celowo usunął nazwisko z kopii.

Aleksander zacisnął szczękę.

— Oryginał?

— Depozyt bankowy. Ten klucz, który wam dałam, otwiera skrytkę.

Nie minęło pół godziny, kiedy byliśmy w prywatnym banku w centrum Warszawy. Zofia została wpisana jako osoba uprawniona do dostępu, ale pracownik poprosił ją o dowód osobisty.

Zamarła.

— Został w hotelu.

Jakub odezwał się cicho:

— Widziałem twoją torebkę u mojej matki.

Zofia odwróciła się do niego.

— Karolina ma moje dokumenty?

— Kiedy Adrian mnie wypuścił, widziałem ją w holu. Trzymała twoją torebkę.

Marek spojrzał na Aleksandra.

— Paszport?

— W mieszkaniu Elżbiety jest stary, ale ważny — powiedziała Zofia.

Pojechaliśmy po niego. Kiedy wróciliśmy, pracownik banku przeprowadził nas do pomieszczenia bez okien. Metalowa skrytka była niewielka. W środku znajdowała się tylko gruba koperta i stary dyktafon.

Na kopercie widniało pismo Romana Dębskiego: „Dla Zofii. Otworzyć wyłącznie w obecności Aleksandra.”

Zofia rozerwała papier.

Pierwszym dokumentem był pełny akt funduszu Aurelia. Przewracała strony, aż znalazła nazwisko opiekuna.

Spojrzała na mnie.

— Mamo.

Poczułam ukłucie niepokoju.

— Co?

Podała mi dokument.

Przeczytałam rubrykę dwa razy.

OPIEKUN BENEFICJENTA: ELŻBIETA LEWANDOWSKA.

— Nie — powiedziałam. — Nigdy tego nie podpisywałam.

Natalia obejrzała dokument.

— Nie musiała pani. Została pani wskazana przez fundatora.

— Kto był fundatorem?

Przesunęła palcem na pierwszą stronę.

Nie Aleksander.

Nie Helena.

Nazwisko należało do człowieka, którego znałam aż za dobrze.

Mój ojciec, Stanisław Maj.

Zrobiło mi się słabo.

— Tata zmarł osiemnaście lat temu.

Aleksander patrzył na dokument równie oszołomiony.

— Rok przed utworzeniem funduszu.

Natalia pokręciła głową.

— Według aktu podpisał dokumenty założycielskie osiem miesięcy przed śmiercią. Fundusz został aktywowany później, kiedy Aleksander przekazał Zofii udziały.

Nagle przypomniałam sobie ostatnie miesiące życia ojca. Częste spotkania z prawnikami. Jego obsesyjne pytania o interesy Heleny. Wtedy uważałam, że po prostu jej nie lubi.

Zofia wzięła dyktafon.

— Może dlatego to zostawił.

Urządzenie miało prawie dwadzieścia lat, ale nadal działało. Nacisnęła przycisk.

Najpierw usłyszeliśmy szum, potem głos mojego ojca.

„Elżbieto, jeśli tego słuchasz, oznacza to, że Helena zrobiła dokładnie to, czego się obawiałem.”

Zakryłam usta dłonią.

Nagranie trwało kilkanaście minut. Ojciec opowiadał o podejrzeniach dotyczących Heleny, o pieniądzach wyprowadzanych z Vistuli i o Adrianie, który pomagał mu zbierać dowody. Fundusz Aurelia miał być pułapką. Ojciec umieścił w nim aktywa i dokumentację transakcji, wiedząc, że jeśli Helena spróbuje je przejąć, ujawni własne powiązania z siecią spółek.

Potem jego głos zrobił się cichszy.

„Zofia będzie bezpieczna, dopóki nie skończy dwudziestu pięciu lat. Wtedy otrzyma dostęp do wszystkiego. Ale jeśli ktoś spróbuje zmusić ją wcześniej do małżeństwa, podpisania pełnomocnictwa albo przekazania majątku, Elżbieta musi uruchomić zabezpieczenie.”

Spojrzeliśmy na siebie.

— Jakie zabezpieczenie? — wyszeptała Zofia.

Nagranie odpowiedziało chwilę później.

„Kod znajduje się w oryginalnym akcie. Tylko Elżbieta może go użyć.”

Natalia zaczęła przeglądać dokument. Na ostatniej stronie znajdował się ciąg dwunastu cyfr.

— To może być klucz awaryjny — powiedziała. — Jeśli system funduszu nadal działa według starego statutu, może pani zablokować wszystkie transfery.

Pierwszy raz od wielu godzin poczułam, że mamy przewagę.

Natalia zalogowała się do zabezpieczonego panelu. Wpisałam kod.

Na ekranie pojawił się komunikat:

„PROCEDURA OCHRONNA AKTYWOWANA. WSZYSTKIE OPERACJE WSTRZYMANE.”

Zofia wypuściła powietrze.

Ale sekundę później pojawił się drugi komunikat.

„OSTRZEŻENIE: procedura może zostać anulowana przez fundatora nadrzędnego.”

Natalia zmarszczyła brwi.

— Fundatora nadrzędnego? W dokumentach nie ma takiej funkcji.

Ekran odświeżył się sam.

Ktoś właśnie zalogował się do systemu z drugiej lokalizacji.

Blokada została anulowana.

Pod spodem pojawiło się nazwisko osoby, która ją cofnęła.

STANISŁAW MAJ.

Patrzyłam na imię mojego ojca, który od osiemnastu lat leżał na warszawskim cmentarzu.

W tej samej chwili mój telefon zadzwonił.

Numer był zastrzeżony.

Odebrałam.

Przez kilka sekund słyszałam tylko czyjś oddech.

Potem odezwał się starszy mężczyzna.

— Elżbieto, nie ufaj Aleksandrowi.

Kolana się pode mną ugięły.

Znałam ten głos.

— Tato? — wyszeptałam.

Połączenie zostało przerwane.