Anna patrzyła na zdjęcie tak długo, aż ekran telefonu przygasł. Koperta leżąca w drewnianej skrzynce wyglądała zwyczajnie: pożółkły papier, zagięty narożnik, niewielki znak narysowany czarnym długopisem. A jednak według Krystyny właśnie ten przedmiot znajdował się przy jej ojcu w noc jego śmierci.
— Skąd wiesz, że miał ją przy sobie? — zapytała Anna.
— Sama mu ją dałam — odpowiedziała Krystyna. — Były w niej kopie trzech przelewów i nazwiska osób, które zatwierdzały fikcyjne faktury.
— A po wypadku?
— Koperty nie znaleziono.
Piotr natychmiast wyjął telefon.
— Informujemy policję. Nikt nie jedzie tam sam.
Anna skinęła głową, ale wtedy przyszła kolejna wiadomość od Marcina.
„Masz dwadzieścia minut. Potem oddaję wszystko Markowi.”
Krystyna zaklęła pod nosem.
— Skąd Marcin zna Marka? — zapytała Anna.
Cisza była odpowiedzią.
Anna spojrzała na teściową.
— Krystyno.
— Poznali się kilka miesięcy temu.
— Jak?
— Marek znalazł Marcina.
Anna poczuła, jak gniew wypiera strach.
— I nie uznałaś za stosowne mi powiedzieć?
— Próbowałam odsunąć Marcina od tej sprawy.
— Obcinając mi włosy?
Krystyna spuściła wzrok.
Anna odwróciła się. Nie chciała kolejnego usprawiedliwienia. Nie teraz.
Policja została powiadomiona, ale Anna zgodziła się odpowiedzieć Marcinowi tak, jakby zamierzała spełnić jego warunek. Kiedy przyjechali pod dom, samochód Piotra zatrzymał się dwie ulice dalej. Funkcjonariusze pozostali poza zasięgiem wzroku.
Anna weszła sama.
W salonie paliła się tylko jedna lampa.
Marcin siedział przy stole. Drewniana skrzynka stała przed nim.
— Zamknij drzwi — powiedział.
Anna zrobiła to.
— Gdzie jest Marek?
Marcin drgnął.
— Skąd wiesz o Marku?
— O wiele ciekawsze pytanie brzmi: skąd ty go znasz?
Marcin oparł dłonie o stół.
— Powiedział mi prawdę.
— Jaką?
— Że twoja rodzina siedzi na pieniądzach, które nie należą do niej.
Anna niemal usłyszała słowa Krystyny: „Marcin nie rozumie, czym są te pieniądze”.
— Dlatego próbowałeś dostać się do funduszu?
— Do naszego funduszu.
— Mojego.
— Jesteśmy małżeństwem!
— I dlatego podrobiłeś mój podpis?
Marcin zamilkł.
Po raz pierwszy nie próbował zaprzeczać.
— Marek powiedział, że to formalność.
— Trzy razy?
— Pierwszy raz mama mi pomogła.
— Żeby sprawdzić, czy fundusz istnieje.
Twarz Marcina zdradziła zaskoczenie.
— Rozmawiałaś z nią.
— Tak.
— Oczywiście. Teraz nagle zrobiła z siebie twoją obrończynię.
Anna podeszła bliżej.
— Co Marek ci obiecał?
Marcin zacisnął szczękę.
— To nie ma znaczenia.
— Ile?
— Dwa miliony.
Odpowiedział tak cicho, że Anna przez moment sądziła, że źle usłyszała.
— Sprzedałeś informacje o mnie za dwa miliony?
— Nie sprzedałem ciebie!
— Przekazałeś obcemu człowiekowi dane potrzebne do przejęcia majątku na moje nazwisko.
— Chciałem zabezpieczyć naszą przyszłość!
Anna spojrzała na człowieka, którego kiedyś kochała, i nagle zobaczyła coś boleśnie prostego. Marcin naprawdę wierzył w swoje usprawiedliwienie. Przez lata przyzwyczaił się, że jej pieniądze są „ich”, jej sukcesy są problemem, a jego decyzje nie wymagają jej zgody.
— Dlatego twoja matka obcięła mi włosy?
Marcin odwrócił wzrok.
— Nie wiedziałem, że to zrobi.
— Ale kiedy zobaczyłeś, co zrobiła, stanąłeś po jej stronie.
Nie odpowiedział.
Anna wskazała skrzynkę.
— Pokaż mi dokumenty.
— Najpierw podpiszesz oświadczenie, że wycofujesz separację.
Anna prawie się roześmiała.
— Nadal sądzisz, że możesz negocjować?
— Bez tego nie dostaniesz skrzynki.
— W takim razie zatrzymaj ją.
Odwróciła się.
— Anna!
Zatrzymała się.
— Marek powiedział mi coś jeszcze.
Powoli spojrzała przez ramię.
— Co?
Marcin wyjął kopertę.
— Twój ojciec nie zginął od razu.
Anna znieruchomiała.
— Co powiedziałeś?
— Przeżył wypadek. Podobno był przytomny przez kilkanaście minut.
Anna poczuła, że ściany salonu przesuwają się bliżej.
— Skąd Marek to wie?
— Bo był tam.
Cisza.
Marcin położył na stole starą kasetę.
— To podobno nagranie zrobione następnego dnia.
Anna zrobiła krok do przodu.
— Daj mi ją.
— Najpierw podpis.
— Nie.
— Więc wychodzę.
Marcin chwycił skrzynkę.
Wtedy za oknem pojawiło się światło samochodu.
Marcin spojrzał w tamtą stronę i pobladł.
— Nie...
— Co?
— To on.
Przed domem zatrzymał się ciemny samochód.
Drzwi otworzyły się.
Wysiadł Marek Domański.
Anna sięgnęła po telefon, ale Marcin złapał ją za nadgarstek.
— Nie dzwoń.
— Puść mnie.
— Nie rozumiesz. On ma coś na mamę.
— Co?
Marcin patrzył na nią przerażony.
— Dowód, że była przy samochodzie twojego ojca po wypadku.
Klamka drzwi wejściowych poruszyła się.
Raz.
Drugi.
Marcin puścił Annę.
— Tylne wyjście.
Anna nie ruszyła się.
— Dlaczego miałabym uciekać?
— Bo Marek nie przyjechał po mnie.
Drzwi otworzyły się.
Marek wszedł do przedpokoju spokojnie, jak człowiek odwiedzający własny dom.
— Anno — powiedział. — Wreszcie możemy porozmawiać bez ludzi, którzy przez dwadzieścia lat cię okłamywali.
Anna spojrzała na niego.
— Zacznij od mojego ojca.
Marek uśmiechnął się smutno.
— Właśnie dlatego tu jestem.
Położył na stole niewielki dyktafon.
— Andrzej nie umarł sam. Krystyna była przy nim.
Marcin pobladł jeszcze bardziej.
Anna nie spuściła wzroku z Marka.
— To już wiem. Powiedz coś, czego nie wiem.
Uśmiech zniknął z jego twarzy.
— Dobrze. Twój ojciec przed śmiercią zdążył powiedzieć jedno nazwisko. Krystyna przez wszystkie te lata twierdziła, że go nie usłyszała.
Marek nacisnął przycisk odtwarzania.
Najpierw rozległy się trzaski. Potem kobiecy płacz.
Anna rozpoznała młodszy głos Krystyny.
Następnie usłyszała słaby męski głos.
Głos swojego ojca.
Nagranie było niewyraźne, lecz dwa słowa zabrzmiały wystarczająco czysto:
— ...nie Marek...
Anna spojrzała na stojącego przed nią mężczyznę.
Na nagraniu ojciec próbował powiedzieć coś jeszcze.
Marek gwałtownie sięgnął po dyktafon.
Anna była szybsza.
Cofnęła nagranie i zwiększyła głośność.
Trzaski.
Oddech ojca.
A potem urwane zdanie:
— Nie Marek... znajdźcie Pawła...
Anna poczuła lodowaty dreszcz.
Jej ojciec miał na imię Andrzej.
Jej matka nie znała żadnego Pawła.
Ale Anna znała.
Paweł Kowalski był zmarłym ojcem Marcina.
No comments yet