Marcin przeczytał notatkę kilka razy. Za każdym razem jego twarz stawała się bledsza.
— Andrzej Nowak? — powiedział w końcu. — Ojciec Anny?
Krystyna siedziała nieruchomo.
Anna patrzyła na nią, czując, że wszystko, co wydarzyło się od chwili, gdy obudziła się z wygolonym pasem włosów, prowadziło właśnie do tego pokoju. Do kobiety, która przez lata pouczała ją, jak powinna zachowywać się „prawdziwa żona”, a jednocześnie ukrywała tajemnicę mogącą zniszczyć całą rodzinę.
— Odpowiedz mu — powiedziała Anna.
Krystyna uniosła głowę.
— Andrzej i ja byliśmy razem.
Marcin odsunął się od stołu.
— Co znaczy „razem”?
— Mieliśmy romans.
Anna poczuła mdłości.
— Kiedy?
— Przez kilka miesięcy. Zanim Andrzej odkrył malwersacje.
— Był wtedy z moją matką.
Krystyna zamknęła oczy.
— Tak.
Anna odwróciła wzrok. Kolejny fragment obrazu ojca, który nosiła w pamięci przez dwadzieścia lat, właśnie pękł.
— Czy Marcin jest moim bratem? — zapytała.
Krystyna zaczęła płakać.
— Nie wiem.
Marcin uderzył pięścią w stół.
— Jak możesz nie wiedzieć?!
— Bo byłam wtedy również z Pawłem. Kiedy zaszłam w ciążę, uznałam, że dziecko jest jego. Pobraliśmy się kilka miesięcy później. Nigdy nie zrobiłam testu.
Piotr przerwał:
— Ale Paweł zrobił.
Krystyna spojrzała na dokument.
— Najwyraźniej tak.
Anna poczuła nagle coś jeszcze bardziej niepokojącego.
— Kiedy poznałam Marcina, wiedziałaś, kim jestem.
Krystyna nie odpowiedziała.
— Wiedziałaś! — głos Anny zadrżał. — Pozwoliłaś nam być razem, wiedząc, że możemy mieć tego samego ojca?
— Nie wiedziałam, że Paweł zrobił test!
— Ale wiedziałaś, że taka możliwość istnieje!
— Byłam przekonana, że Marcin jest synem Pawła!
— Przekonana to nie to samo co pewna!
Marcin odsunął krzesło tak gwałtownie, że przewróciło się na podłogę.
— Muszę wyjść.
— Marcin — powiedziała Krystyna.
— Nie dotykaj mnie.
Wyszedł.
Anna nie próbowała go zatrzymać.
Niezależnie od tego, co zrobił jej w ostatnich latach, wiadomość, że człowiek uważany za jego ojca nim nie był, a biologicznym ojcem mógł być ojciec jego żony, była ciosem, którego nie potrafiła nawet sobie wyobrazić.
— Możemy to sprawdzić? — zapytała Piotra.
— Tak. Jeśli istnieje zachowany materiał biologiczny Andrzeja albo wiarygodna próbka. Ewentualnie przez badanie pokrewieństwa między tobą a Marcinem.
— Zróbmy to.
Krystyna poderwała głowę.
— Anna...
— Nie masz już prawa prosić mnie o niewiedzę.
Tego samego dnia Anna i Marcin oddali próbki w certyfikowanym laboratorium. Nie rozmawiali ze sobą. Kiedy wychodzili, Marcin zatrzymał ją na korytarzu.
— Jeśli okaże się, że jesteśmy rodzeństwem...
Anna poczuła ucisk w gardle.
— Poczekajmy na wynik.
— Przepraszam.
Spojrzała na niego.
— Za co?
— Za wszystko. Za fundusz. Za podpis. Za mamę. Za to, że kiedy zobaczyłem twoje włosy, bardziej zależało mi na tym, żeby nie sprzeciwić się jej, niż na tym, co zrobiła tobie.
Anna przez chwilę milczała.
— To, że teraz rozumiesz, co zrobiłeś, nie cofa tego.
— Wiem.
Po raz pierwszy nie próbował się bronić.
— Nie oczekuję, że wrócisz.
Anna skinęła głową.
— Dobrze.
I odeszła.
Trzy dni oczekiwania na wynik były najdłuższymi trzema dniami jej życia. W tym czasie śledczy ponownie otworzyli materiały dotyczące wypadku Andrzeja. Oryginalna kaseta oraz dokumenty ze skrzynki trafiły do analizy. Marek został wezwany na przesłuchanie, tym razem w związku ze starymi operacjami finansowymi.
Największy przełom przyszedł jednak z Zurychu.
Piotr wszedł do gabinetu Anny z grubą teczką.
— Odzyskali brakującą stronę dokumentacji funduszu.
Anna odłożyła długopis.
— Warunki dostępu?
— Tak. I wiemy już, dlaczego twój ojciec wskazał ciebie jako beneficjentkę.
Nie chodziło o spadek.
Pieniądze pochodziły z odzyskanych aktywów spółki oraz późniejszych inwestycji dokonanych przez administratorów. Andrzej pomógł stworzyć mechanizm zabezpieczający środki do czasu wyjaśnienia roszczeń osób poszkodowanych. Anna została wskazana jako niezależna osoba, która po osiągnięciu czterdziestu lat miała uzyskać prawo do uruchomienia procedury rozliczeniowej.
— Czyli nie mogę po prostu zabrać tych pieniędzy.
— Nie. I nigdy nie mogłaś. Marcin i Marek próbowali przejąć coś, czego nawet po uzyskaniu dostępu nie mogliby legalnie wykorzystać jak prywatnego majątku.
Anna niemal się uśmiechnęła na absurd sytuacji.
Tyle kłamstw. Tyle manipulacji.
W pogoni za fortuną, która nigdy nie miała należeć do nich.
— Ile jest teraz w funduszu?
Piotr zawahał się.
— Po ponad dwóch dekadach inwestowania? Około trzydziestu dwóch milionów złotych.
Anna znieruchomiała.
— Ale najważniejszy jest ostatni warunek — kontynuował Piotr. — Po twoich czterdziestych urodzinach możesz zarządzić audyt i rozpocząć wypłaty należne poszkodowanym lub ich spadkobiercom. Jeśli odmówisz, kontrolę przejmie administrator.
— Ojciec chciał, żebym dokończyła to, czego on nie zdążył.
— Na to wygląda.
Telefon Anny zawibrował.
Laboratorium.
Wyniki były gotowe.
Otworzyła plik.
Piotr odwrócił wzrok, dając jej prywatność.
Anna znalazła najważniejszą rubrykę.
„Badane osoby nie wykazują relacji biologicznej odpowiadającej rodzeństwu ani rodzeństwu przyrodniemu.”
Wypuściła powietrze, którego nieświadomie wstrzymywała.
Marcin nie był jej bratem.
Ale dokument zawierał dodatkową informację. Laboratorium porównało próbkę Marcina z materiałem archiwalnym Andrzeja, który na wniosek śledczych udało się zabezpieczyć.
Prawdopodobieństwo ojcostwa: wykluczone.
Andrzej również nie był jego ojcem.
Anna natychmiast zadzwoniła do Piotra.
— Więc notatka Pawła była błędna.
— Albo ktoś chciał, żeby tak myślał.
W tej samej chwili zadzwoniła Krystyna.
Anna odebrała.
Nie usłyszała powitania.
— Znalazłam coś w rzeczach Pawła — powiedziała Krystyna. — Dokument, którego wcześniej nie widziałam.
— Co?
— Akt urodzenia Marcina.
— Przecież wiesz, kiedy się urodził.
— Nie chodzi o datę.
Głos Krystyny drżał.
— Na dokumencie, który przechowywał Paweł, jest nazwisko lekarza prowadzącego mój poród. Marek Domański.
Anna poczuła chłód.
— Marek był lekarzem?
— Zanim przeszedł do biznesu, pracował kilka lat jako lekarz.
Cisza.
— Krystyno, co próbujesz mi powiedzieć?
— Że pamiętam już, dlaczego nazwisko Marka było mi znajome jeszcze przed pracą z Andrzejem.
Anna zacisnęła telefon.
— Dlaczego?
Krystyna zaczęła płakać.
— Bo dziewięć miesięcy przed narodzinami Marcina to nie Andrzej był człowiekiem, którego najbardziej bałam się spotkać.
Urwała.
— To był Marek.
No comments yet