Grabowski patrzył na mnie tak, jakby próbował zdecydować, czy właśnie usłyszał plan operacyjny, czy groźbę.
— Nie wykorzystamy pańskiej żony jako przynęty — powiedział.
— Nikt nie powiedział „przynęty”.
— A jak pan to nazywa?
Spojrzałem na zegar.
18:19.
Czterdzieści jeden minut.
— Spotkaniem, na które już miała pójść.
Hanna gwałtownie pokręciła głową.
— Nie.
— Sama wpisałaś je do kalendarza.
— Bo Marek kazał mi przyjść.
— Więc znasz go.
Zapadła cisza.
Grabowski odwrócił się do niej.
— Nazwisko.
Hanna objęła się ramionami.
— Marek Zieliński.
Nazwisko nic mi nie mówiło.
I właśnie to przeraziło mnie najbardziej.
— Kim jest?
— Ojcem jednego z uczniów z klasy Wiktorii.
— Którego?
— Kamila.
Przeszukałem pamięć.
Wiktoria wspominała Kamila może dwa razy. Nigdy w sposób, który zwróciłby moją uwagę. Chłopak z klasy. Czasami pomagał przy projektach. Raz pożyczył jej notatki, kiedy była chora.
Nic więcej.
— Dlaczego spotykasz się potajemnie z ojcem kolegi naszej córki?
Hanna spojrzała na mnie.
— Bo od kilku tygodni próbowałam rozwiązać coś, czego ty nawet nie wiedziałeś, że istnieje.
— Powiedz.
— Wiktoria była nękana.
— To już mówiłaś.
— Nie rozumiesz. To nie były głupie komentarze w internecie.
Jej głos zaczął drżeć.
— Ktoś robił jej zdjęcia. Pod szkołą. W autobusie. Raz dostała fotografię zrobioną przez okno naszego salonu.
Całe moje ciało znieruchomiało.
— Kiedy?
— Dziesięć dni temu.
— I nie zadzwoniłaś do mnie?
— Wiktoria błagała, żebym tego nie robiła.
— Miała piętnaście lat.
— Za dwa dni szesnaście.
— Nadal była dzieckiem.
— Wiedziałam!
Hanna krzyknęła tak głośno, że pielęgniarka przy stanowisku spojrzała w naszą stronę.
Hanna zakryła usta dłonią.
Po chwili powiedziała ciszej:
— Wiedziałam. Ale ona bała się, że jeśli wkroczysz, wszystko stanie się jeszcze gorsze.
Te słowa bolały bardziej, niż chciałem przyznać.
— Co ma z tym wspólnego Zieliński?
— Kamil też dostawał wiadomości.
Grabowski wyjął notes.
— Jakiego rodzaju?
— Groźby. Zdjęcia. Ktoś oskarżał go, że „za dużo wie”.
— O czym?
Hanna pokręciła głową.
— Tego Marek nie chciał powiedzieć przez telefon.
— Dlatego magazyn?
— Tak.
— Dlaczego nie policja?
Zaśmiała się bez humoru.
— Marek twierdził, że już próbował.
Grabowski zesztywniał.
— Gdzie?
— Nie wiem. Powiedział tylko, że zgłoszenie zniknęło.
Komisarz przez moment nic nie mówił.
Zauważyłem to.
— Co?
— Nic.
— Nie.
Zrobiłem krok w jego stronę.
— Tym razem pan coś rozpoznał.
Grabowski schował notes.
— Stary magazyn. Gdzie dokładnie?
Hanna podała adres.
Przemysłowa część miasta. Opuszczone hale po firmie transportowej, niedaleko bocznicy kolejowej.
Miejsce, w którym po zmroku nikt nie pytał, dlaczego zaparkował samochód.
Grabowski odszedł kilka kroków i zadzwonił.
Mówił cicho, ale wyłapałem słowa „obserwacja”, „bez sygnałów” i „dwa nieoznakowane”.
Kiedy wrócił, spojrzał na Hannę.
— Pojedzie pani.
Hanna pobladła.
— Przed chwilą mówił pan, że nie będę przynętą.
— Nie będzie pani sama.
Popatrzył na mnie.
— Pan zostaje.
— Nie.
— To nie propozycja.
— Moja córka napisała „MAR”. Żona ma spotkanie z Markiem. Jeśli te rzeczy są połączone, zamierzam wiedzieć dlaczego.
— I właśnie dlatego pan zostaje. Jest pan emocjonalnie zaangażowany i wyszkolony do robienia rzeczy, których później nie da się cofnąć.
Podszedłem bliżej.
— Jeśli Zieliński ma informacje o człowieku, który prawie zabił Wiktorię, nie potrzebujecie mnie do tego, żeby go skrzywdzić.
Zawiesiłem głos.
— Potrzebujecie mnie, żeby zauważyć, kiedy kłamie.
Grabowski nie wyglądał na przekonanego.
Ale nie miał czasu na dłuższą dyskusję.
O 18:46 jechaliśmy dwoma samochodami.
Hanna siedziała z przodu w nieoznakowanej skodzie.
Ja byłem w drugim aucie z Grabowskim, dwie przecznice za nią.
Miałem słuchawkę w uchu.
Przez mikrofon ukryty pod kołnierzem Hanny słyszałem każdy jej oddech.
18:58.
Jej samochód zatrzymał się przed rzędem starych magazynów.
Metalowe ściany pokrywała rdza.
Większość okien była wybita.
Na końcu ulicy wisiała lampa, która zapalała się i gasła co kilka sekund.
— Widzę jej samochód — powiedział jeden z policjantów przez radio.
— Zielińskiego? — zapytał Grabowski.
— Brak.
Hanna wysiadła.
Każdy mój instynkt krzyczał, żebym poszedł za nią.
Zostałem.
Przynajmniej przez pierwsze trzydzieści sekund.
Hanna podeszła do bocznych drzwi hali.
Były uchylone.
Dokładnie tak jak drzwi naszego domu.
Poczułem zimno.
— Niech nie wchodzi — powiedziałem.
Grabowski podniósł radio.
Za późno.
Hanna już była w środku.
W słuchawce usłyszałem echo jej kroków.
— Marek?
Nic.
— Marek, jestem.
Trzask.
Hanna gwałtownie wciągnęła powietrze.
Wyskoczyłem z samochodu.
Grabowski zaklął i ruszył za mną.
Do hali dobiegliśmy w kilkanaście sekund.
Dwóch funkcjonariuszy weszło pierwszych.
— Policja!
Światła latarek przecięły ciemność.
Hanna stała kilka metrów od wejścia.
Cała się trzęsła.
Nie patrzyła na nas.
Patrzyła na krzesło stojące pośrodku pustej hali.
Na krześle leżał telefon.
Nic więcej.
Grabowski podszedł powoli.
Ekran się świecił.
Trwało odtwarzanie nagrania.
Na filmie był mężczyzna około pięćdziesiątki. Miał zakrwawioną wargę i spoglądał gdzieś poza kamerę.
Hanna wyszeptała:
— Marek.
Mężczyzna na ekranie odezwał się łamiącym głosem.
— Hanna, jeśli to oglądasz, nie udało mi się dotrzeć na spotkanie.
Przełknął ślinę.
— Kamil nie nękał Wiktorii. Próbował jej pomóc. Oboje znaleźli coś, czego nie powinni byli znaleźć.
Obraz zadrżał.
Ktoś poza kadrem powiedział:
— Dalej.
Marek zacisnął szczękę.
— Wiktoria wiedziała, kto używał czwartego telefonu.
Serce uderzyło mi o żebra.
Marek spojrzał prosto w kamerę.
— I nie był to telefon Hanny.
Nagranie nagle się urwało.
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem telefon zawibrował.
Nowa wiadomość.
Grabowski przeczytał ją na głos.
— „Maciej powinien był zostać przy córce.”
Zamarłem.
W następnej chwili mój własny telefon zadzwonił.
Numer szpitala.
Odebrałem natychmiast.
— Tak?
Po drugiej stronie usłyszałem zdyszany głos pielęgniarki.
— Panie Kowalski, proszę natychmiast wrócić.
— Co się stało?
Krótka cisza.
— Ktoś próbował wejść do sali Wiktorii, podając się za członka rodziny.
Ciąg dalszy — kliknij Część 5, aby czytać dalej.
No comments yet