Mąż Zostawił Mnie Z Wcześniakami I Myślał, Że Jestem Bezbronna — Nie Wiedział, Kim Jest Mój Dziadek

Dominik patrzył na Aleksandra tak, jakby właśnie usłyszał wyrok, którego nie potrafił jeszcze zrozumieć. Przez kilka sekund na oddziale panowała absolutna cisza. Słychać było tylko jednostajne piknięcia monitorów i cichy szum urządzeń podtrzymujących życie moich dzieci. To właśnie ten dźwięk sprawił, że przypomniałam sobie, gdzie jestem i dlaczego nie mogłam pozwolić, aby strach przejął nade mną kontrolę.

— Przynęta? — powtórzył Dominik. Jego głos był teraz zupełnie inny. Nie było w nim już pogardy. — Co pan ma na myśli?

Aleksander spojrzał na niego z chłodnym spokojem.

— Myślałeś, że przez trzy lata utrzymywałem moją wnuczkę przy życiu za pomocą „niewielkiego rodzinnego funduszu”? — zapytał. — Naprawdę sądziłeś, że człowiek, który od trzydziestu lat buduje grupę medyczną wartą miliardy, pozwoli swojej jedynej wnuczce żyć bez własnego zabezpieczenia?

Dominik zacisnął szczękę.

— Adrianna nic mi nie powiedziała.

— I właśnie dlatego cię obserwowaliśmy.

Te słowa sprawiły, że serce zabiło mi mocniej. Odwróciłam głowę w stronę dziadka.

— Dziadku…

Aleksander spojrzał na mnie łagodniej.

— Wiem, kochanie. Wiem, że nie chciałaś, żebym ingerował. Szanuję to. Ale kiedy podpisałaś dziś te dokumenty, uruchomił się mechanizm, którego nie mogłem już zatrzymać.

Prawnik wyjął z teczki kolejne dokumenty i położył je na pobliskim stoliku.

— Pani Adrianno, zgodnie z warunkami intercyzy, wszystkie aktywa, które zostały przekazane pani przed zawarciem małżeństwa, pozostają pani wyłączną własnością. Co ważniejsze, każda próba przejęcia, ukrycia lub transferu środków należących do pani lub wspólnoty majątkowej bez pani świadomej zgody podlega natychmiastowemu audytowi.

Dominik zrobił krok w jego stronę.

— Ja nie ukradłem żadnych pieniędzy.

Prawnik uniósł wzrok.

— Nie powiedziałem, że pan ukradł.

— Więc o co chodzi?

— O to, że pańska firma od osiemnastu miesięcy wykazuje nietypowe przepływy finansowe.

Dominik zbladł.

— To absurd.

— Trzy przelewy do spółek zarejestrowanych poza Polską. Dwie faktury za sprzęt medyczny, który nigdy nie został dostarczony. I jedna seria płatności konsultingowych na rzecz firmy, której właścicielem jest osoba powiązana z pańską wspólniczką.

Natalia gwałtownie podniosła głowę.

— To nie ma ze mną nic wspólnego.

Po raz pierwszy spojrzałam na nią uważnie.

— Wspólniczką? — zapytałam.

Prawnik nie odpowiedział od razu.

Aleksander zrobił to za niego.

— Natalia nie jest tylko twoją kochanką, prawda?

Dominik odwrócił się do niej.

— Natalia…

— Nie patrz na mnie! — syknęła. — Powiedz jej!

W jej głosie pojawiła się panika.

Dominik milczał.

I wtedy zrozumiałam, że w tej historii było coś znacznie większego niż zdrada.

— Od kiedy ją znasz? — zapytałam.

Natalia spuściła wzrok.

— Od prawie dwóch lat.

Poczułam zimno w dłoniach.

Dwa lata.

Leon i Zosia nie byli jeszcze nawet w planach.

Mój mąż od dwóch lat prowadził podwójne życie.

Aleksander skinął głową prawnikowi.

— Pokaż jej.

Mężczyzna wyjął tablet i przesunął go w moją stronę. Na ekranie zobaczyłam dokumenty dotyczące kilku spółek. Nazwiska zmieniały się, adresy również, ale jeden element powtarzał się niemal wszędzie.

To samo nazwisko.

Natalia Krawiec.

Zamrugałam.

— Ona jest właścicielką?

— Formalnie nie — odpowiedział prawnik. — Ale mamy dowody, że posiada pełnomocnictwa do rachunków dwóch z tych spółek.

Natalia zaczęła kręcić głową.

— To nie tak…

— Więc jak? — zapytałam.

Przez moment wyglądała, jakby chciała coś powiedzieć. Potem spojrzała na Dominika.

I właśnie wtedy zobaczyłam coś, czego wcześniej nie dostrzegłam.

Strach.

Nie przed Aleksandrem.

Przed Dominikiem.

— Natalia — powiedziałam cicho. — Co on ci obiecał?

Jej usta zaczęły drżeć.

Dominik natychmiast wszedł jej w słowo.

— Nie odpowiadaj jej.

Aleksander uderzył laską o podłogę.

— Wystarczy.

Ochroniarze ponownie podeszli do Dominika i Natalii.

Dominik jednak nie ruszył się z miejsca.

— Adrianno, proszę cię. Porozmawiajmy sami.

Spojrzałam na niego.

Jeszcze kilka godzin wcześniej był człowiekiem, który powiedział mi, że jestem nikim.

Teraz prosił o rozmowę.

— Nie mamy już o czym rozmawiać.

— Masz pojęcie, co się stanie, jeśli ten audyt ruszy? — wyszeptał. — Nie tylko ja będę miał problemy.

Natalia zamknęła oczy.

Aleksander natychmiast to zauważył.

— Kogo jeszcze próbujesz chronić, Dominiku?

Mój mąż nie odpowiedział.

Prawnik odebrał telefon, który właśnie zaczął wibrować w jego dłoni. Spojrzał na ekran i zmarszczył brwi.

— Panie Wysocki… mamy problem.

— Jaki?

Mężczyzna odszedł kilka kroków, odebrał połączenie i przez kilkanaście sekund słuchał w milczeniu. Potem spojrzał prosto na mnie.

— Pani Adrianno, ktoś właśnie próbował wejść do pańskiej prywatnej fundacji rodzinnej.

Aleksander zesztywniał.

— Kto?

Prawnik odpowiedział po chwili:

— Użyto autoryzacji Dominika.

Spojrzałam na mojego męża.

A on, zamiast zaprzeczyć, po raz pierwszy od naszego ślubu spuścił wzrok.