Na urodzinach ojca mój brat ogłosił, że spłacił rodzinny dom. Chwilę później bank zadzwonił w sprawie kredytu na 480 000 zł pod mój podpis

— Piotr.

Nie zatrzymał się.

Przeszedł przez przedpokój tak szybko, że prawie wpadł na ciotkę Barbarę niosącą pusty półmisek.

— Dokąd idziesz? — zawołała.

— Do samochodu. Zaraz wrócę.

— Piotr!

Tym razem mój głos był na tyle głośny, że rozmowy przy stole ucichły.

Brat zatrzymał się z dłonią na klamce.

Nadal trzymałam telefon przy uchu.

— Pani Katarzyno? — odezwał się bankowiec.

— Jestem.

— Czy ktoś z pani rodziny miał dostęp do kopii pani dokumentów?

Patrzyłam na plecy brata.

Oczywiście, że miał.

Cztery lata wcześniej, podczas przepisywania domu, wszystkie dokumenty przechodziły przez rodzinne biuro.

Kopie dowodu.

Akt notarialny.

Numery księgi wieczystej.

Stare umowy kredytowe.

Piotr pomagał ojcu je porządkować.

— Tak — odpowiedziałam.

Brat powoli się odwrócił.

— Kasiu, z kim rozmawiasz?

Nie odpowiedziałam.

Bankowiec mówił dalej:

— Ze względu na pani oświadczenie oznaczę sprawę jako sporną. Proszę niczego nie potwierdzać telefonicznie ani mailowo, jeśli ktoś się z panią skontaktuje.

— Czy kredyt został uruchomiony?

— Nie mogę omówić wszystkich szczegółów przez telefon, zanim nie zakończymy weryfikacji. Mogę jednak powiedzieć, że proces jest zaawansowany.

Poczułam chłód w żołądku.

— Kto złożył dokumenty?

Chwila ciszy.

— Wniosek został powiązany ze spółką transportową Wolski Transport.

Firmą mojego ojca.

Firmą Piotra.

Spojrzałam na brata.

— Dziękuję. Oddzwonię w poniedziałek.

— Proszę również rozważyć zgłoszenie sprawy odpowiednim organom, jeśli potwierdzi pani, że podpis nie należy do pani.

Rozłączyłam się.

W salonie zrobiło się nienaturalnie cicho.

Ojciec siedział nadal przy stole.

— Co się dzieje?

Piotr westchnął.

— Nic. Jakiś problem w banku.

Spojrzałam na niego.

— Skąd wiesz, że chodzi o bank?

Zamarł.

Mama spojrzała najpierw na niego, potem na mnie.

— Kasiu?

Piotr natychmiast odzyskał pewność siebie.

— Bo słyszałem kawałek rozmowy.

— Stałeś kilkanaście metrów ode mnie.

— I co z tego?

Nie zamierzałam urządzać przesłuchania przy trzydziestu osobach.

Jeszcze nie.

— Porozmawiamy później.

Odwróciłam się.

Piotr złapał mnie za łokieć.

Nie mocno.

Ale wystarczająco, żebym spojrzała na jego dłoń.

Natychmiast ją cofnął.

— Nie rób przedstawienia na urodzinach taty.

— To ty wstałeś przy stole z teczką.

Ojciec podniósł się.

— Dosyć. O co chodzi?

Piotr był szybszy.

— Bank pomylił jakieś dokumenty dotyczące firmy. Kasi wydaje się, że stało się coś strasznego.

— Nie powiedziałam, że bank się pomylił.

Brat spojrzał na mnie ostrzegawczo.

To spojrzenie powiedziało mi więcej niż dziesięć minut rozmowy.

Wiedział.

Nie wiedziałam jeszcze dokładnie co.

Ale wiedział.

— Tato — powiedziałam spokojnie. — Czy podpisywałeś ostatnio coś w związku z firmą?

Ojciec zmarszczył czoło.

— Podpisuję różne rzeczy.

— Kredyt?

— Piotr zajmuje się finansami.

Brat natychmiast wszedł mi w słowo.

— Naprawdę będziemy to robić teraz?

Mama dotknęła ramienia ojca.

— Może porozmawiacie później.

Popatrzyłam na ich twarze.

Na mamę, która już była przestraszona.

Na ojca, który niczego nie rozumiał.

Na krewnych udających, że nie słuchają.

I na Piotra.

— Tak — powiedziałam. — Później.

Przyjęcie trwało jeszcze prawie dwie godziny.

Piotr ani razu nie został ze mną sam.

Zawsze ktoś przy nim był.

Rozmawiał.

Nalewał kawę.

Pakował jedzenie dla gości.

Zachowywał się tak normalnie, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie przesadzam.

Może rzeczywiście chodziło o błąd.

Może stara dokumentacja.

Może jakiś automatyczny proces bankowy.

Ale potem zobaczyłam granatową teczkę.

Leżała nadal na komodzie.

Tę samą, którą Piotr wcześniej podał ojcu.

Kiedy nikt nie patrzył, otworzyłam ją.

Na pierwszej stronie widniało logo banku.

Niżej:

POTWIERDZENIE CAŁKOWITEJ SPŁATY ZOBOWIĄZANIA.

Przejrzałam dokument.

Dotyczył starego kredytu ojca.

Kwota końcowej spłaty wynosiła nieco ponad sto osiemdziesiąt tysięcy złotych.

Piotr rzeczywiście go spłacił.

Tyle że data przelewu była sprzed dziewięciu dni.

Dziewięć dni wcześniej dostałam od niego wiadomość:

„Firma ledwo domyka miesiąc. Jeśli rodzice będą czegoś potrzebowali, pomożesz?”

Odpisałam:

„Oczywiście.”

Tego samego wieczoru przelałam mamie pięć tysięcy złotych.

Usłyszałam kroki.

Zamknęłam teczkę.

Piotr stał w drzwiach.

— Szukasz czegoś?

— Przeglądam prezent taty.

— Dokumenty bankowe to nie album rodzinny.

— Sto osiemdziesiąt tysięcy.

Nic nie powiedział.

— Dziewięć dni temu twierdziłeś, że firma nie ma pieniędzy.

— Nie twoja sprawa.

— Firma właśnie stara się o prawie pół miliona pod zabezpieczenie mojego domu. Chyba jednak trochę moja.

Jego szczęka się napięła.

— Ścisz głos.

— Podpisałeś za mnie pełnomocnictwo?

— Oczywiście, że nie.

— Więc kto?

— Nie wiem.

— Piotr.

— Powiedziałem, że nie wiem.

Patrzyliśmy na siebie kilka sekund.

W końcu podszedł bliżej.

— Posłuchaj mnie. Tata jest chory. Mama martwi się wszystkim. Nie rób im teraz problemów przez jakiś telefon z banku.

— To nie jest „jakiś telefon”.

— W poniedziałek wszystko wyjaśnimy.

— Razem?

— Jeśli chcesz.

— Dobrze.

Jego twarz na moment się rozluźniła.

Wtedy dodałam:

— I jutro rano zadzwonię do prawnika, który przygotowywał przekazanie domu.

Uśmiech zniknął.

— Po co?

— Bo chcę wiedzieć, czy ktoś jeszcze próbował zrobić coś z moją nieruchomością.

— Robisz z tego aferę.

— Jeśli wszystko jest w porządku, czego się boisz?

— Niczego.

Ale powiedział to za szybko.

Wróciłam do salonu.

Piętnaście minut później ostatni goście zaczęli wychodzić.

Ojciec był zmęczony.

Mama sprzątała talerze.

Zaproponowałam, że zostanę na noc.

— Pokój jest przygotowany — powiedziała. — Zawsze jest.

Piotr stał przy drzwiach.

— Ja też już jadę.

Spojrzałam na zegarek.

21:47.

— Do domu?

— A gdzie?

Wzruszył ramionami i wyszedł.

Przez okno patrzyłam, jak jego samochód znika za zakrętem.

Godzinę później rodzice poszli spać.

Ja zostałam w kuchni.

Nie mogłam zasnąć.

Otworzyłam laptop.

Zaczęłam przeglądać stare wiadomości.

Przelewy.

Dokumenty.

Maile od ojca.

Umowy.

Chciałam zrozumieć, skąd Piotr zdobył sto osiemdziesiąt tysięcy złotych.

O 23:36 znalazłam pierwszą rzecz, która nie pasowała.

Trzy miesiące wcześniej księgowa firmy wysłała mi przez pomyłkę wiadomość przeznaczoną dla ojca.

Nigdy wcześniej nie zwróciłam na nią większej uwagi.

Temat brzmiał:

„Zestawienie środków ze sprzedaży pojazdu”.

Otworzyłam załącznik.

Firma sprzedała ciężarówkę za 214 000 zł.

Problem polegał na tym, że podczas urodzin Piotr chwalił się dokładnie tą samą ciężarówką jako częścią obecnej floty.

Przeczytałam dokument drugi raz.

Numer rejestracyjny się zgadzał.

Numer VIN również.

Ciężarówka została sprzedana.

A przynajmniej według dokumentów.

Komu?

Przewinęłam niżej.

Nabywca:

PM Logistics sp. z o.o.

Nazwa nic mi nie mówiła.

Wpisałam ją w wyszukiwarkę.

Kilka sekund później zobaczyłam nazwisko członka zarządu.

Piotr Marek Wolski.

Mój brat.

Usłyszałam dźwięk telefonu.

Wiadomość.

Od Piotra.

„Nie grzeb w firmowych dokumentach. To naprawdę nie jest twoja sprawa.”

Spojrzałam na ekran.

Nie powiedziałam mu, co właśnie znalazłam.

Nie miał prawa wiedzieć, że siedzę przy laptopie.

A jednak wiedział.

Powoli podniosłam głowę.

Naprzeciwko kuchni znajdowało się niewielkie biuro ojca.

Drzwi były uchylone.

W środku świeciła mała dioda starej kamery internetowej podłączonej do komputera.

Podeszłam bliżej.

Ekran był wygaszony.

Poruszyłam myszką.

Pojawiło się okno programu do zdalnego dostępu.

Połączenie było aktywne.

Ktoś właśnie obserwował komputer mojego ojca z innego miejsca.

Na liście ostatnich połączeń widniała jedna nazwa urządzenia.

PIOTR-LAPTOP.

I wtedy zrozumiałam, że problem nie zaczął się od fałszywego podpisu.

Piotr od miesięcy miał dostęp do wszystkiego, co ojciec robił na tym komputerze.

Łącznie z dokumentami dotyczącymi mojego domu.
**Ciąg dalszy — kliknij Część 3, aby czytać dalej.**