Anna przez kilka sekund patrzyła na Jakuba, jakby jej umysł odmawiał przyjęcia tego, co właśnie usłyszała. Chłopiec wypowiedział imię osoby, której nie spodziewała się zobaczyć po żadnej stronie tego konfliktu. Jej własnej siostry, Katarzyny. Wspomnienie tamtego wieczoru wróciło nagle z siłą, od której zakręciło jej się w głowie: światło w garażu, zimna posadzka pod dłonią, głos Piotra gdzieś nad nią i czyjaś kobieca sylwetka stojąca przy otwartych drzwiach. Wtedy uznała, że był to tylko fragment niewyraźnego snu. Teraz wiedziała, że nie śniła. Jakub nie mógł znać tego szczegółu, gdyby naprawdę niczego nie widział. Anna uklękła przed synem i ściszyła głos.
— Jesteś pewien, że to była ciocia Katarzyna?
Jakub skinął głową.
— Poznałem ją po głosie.
— Co mówiła?
Chłopiec zawahał się.
— Powiedziała tacie, że muszą się spieszyć.
Anna poczuła, jak jej dłonie robią się lodowate. Katarzyna była jedyną osobą z rodziny, która przez ostatnie miesiące nieustannie przekonywała ją, że powinna przestać walczyć z Piotrem. To ona powtarzała, że rozwód jest nieunikniony. To ona mówiła, że dla dobra dzieci Anna powinna podpisać dokumenty i zacząć nowe życie. Anna przez chwilę próbowała znaleźć inne wyjaśnienie, ale wszystkie prowadziły w to samo miejsce.
Wtedy drzwi sali rozpraw otworzyły się ponownie. Sędzia poprosiła Annę i dzieci do środka. Piotr siedział już przy stole, lecz jego twarz wyglądała zupełnie inaczej niż godzinę wcześniej. Nie był spokojnym biznesmenem, który przyszedł wygrać sprawę. Teraz co chwilę zerkał na drzwi, jakby oczekiwał kogoś, kto mógłby jeszcze uratować sytuację. Jego pełnomocniczka pochylała się nad nim i mówiła coś szeptem.
Anna usiadła.
Sędzia spojrzała na zabezpieczoną kartę pamięci.
— Materiał zostanie przekazany do odpowiedniej analizy. Jednak zanim podejmę decyzję dotyczącą dalszego postępowania, chcę zadać Jakubowi kilka pytań. Pani Kowalska, proszę pozwolić mu odpowiedzieć samodzielnie.
Jakub stanął przed sędzią.
— Powiedziałeś, że widziałeś ciocię Katarzynę w garażu. Czy widziałeś coś jeszcze?
Chłopiec zacisnął palce.
— Tak.
Piotr gwałtownie podniósł głowę.
— Wysoki Sądzie...
— Panie Kowalski, jeszcze jedno przerwanie i poproszę pana o opuszczenie sali.
Piotr zamilkł.
Jakub wziął głęboki oddech.
— Tata miał w ręce kopertę. Dał ją cioci Kasi.
Anna spojrzała na Piotra. Mężczyzna pobladł jeszcze bardziej.
— Widziałeś, co było w środku? — zapytała sędzia.
— Nie. Ale potem ciocia powiedziała: „Jeśli to wyjdzie na jaw, wszyscy będziemy mieli problem”.
W sali znów rozległ się cichy szmer.
Sędzia przez chwilę milczała, po czym zwróciła się do Piotra.
— Czy ma pan coś do powiedzenia?
— To absurd. Dziewięcioletni chłopiec źle zinterpretował rozmowę dorosłych.
Jakub odwrócił się do ojca.
— Nie źle zinterpretowałem.
Jego głos był cichy, ale tym razem nie drżał.
— Wiem, co słyszałem.
Piotr spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Jakub, nie rozumiesz, w co się pakujesz.
— Rozumiem bardziej niż ty myślisz.
Anna zobaczyła, jak twarz Piotra twardnieje.
I wtedy stało się coś, czego nikt się nie spodziewał.
Drzwi sali otworzyły się gwałtownie.
Do środka wszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu, trzymając w ręku teczkę. Podszedł do protokolantki i podał jej dokument.
— Przepraszam za zakłócenie rozprawy — powiedział. — Nazywam się Marek Zieliński. Jestem pełnomocnikiem pani Katarzyny Nowak.
Anna poderwała głowę.
Katarzyna nie miała żadnego pełnomocnika.
A przynajmniej tak jej mówiła.
Marek spojrzał w stronę Piotra.
— Przynoszę dokumenty, które moja klientka poleciła mi przekazać sądowi.
Piotr gwałtownie wstał.
— Katarzyna nie może tego zrobić.
Marek nawet na niego nie spojrzał.
— Właśnie dlatego je przynoszę.
Sędzia odebrała teczkę. Otworzyła pierwszą stronę i zaczęła czytać. Po kilku sekundach jej twarz wyraźnie się zmieniła.
Anna obserwowała ją z rosnącym niepokojem.
— Wysoki Sądzie? — zapytała.
Sędzia uniosła wzrok.
— Pani Kowalska, czy wie pani, że kilka tygodni przed złożeniem pozwu rozwodowego na pani nazwisko została podpisana pełnomocnictwem umowa dotycząca sprzedaży udziałów w jednej ze spółek pana Kowalskiego?
Anna zmarszczyła brwi.
— Nie. Niczego takiego nie podpisywałam.
Piotr natychmiast odpowiedział:
— To niemożliwe.
Marek położył przed sędzią kolejną kartkę.
— Podpis na dokumencie jest przypisany pani Annie Kowalskiej. Problem polega na tym, że dokument został podpisany trzy dni po tym, jak pani Kowalska przebywała w szpitalu.
Anna poczuła, że przestaje oddychać.
— Byłam wtedy nieprzytomna.
Marek spojrzał na nią.
— Właśnie.
Sędzia powoli odłożyła dokument.
— Kto miał dostęp do pani dokumentów i podpisu?
Anna chciała odpowiedzieć, ale zanim zdążyła, Jakub odezwał się z końca sali.
— Tata.
Piotr zamknął oczy.
A wtedy jego telefon, leżący na stole, nagle zawibrował.
Na ekranie pojawiło się jedno nazwisko.
Katarzyna.
Piotr spojrzał na telefon, a następnie na sędziego.
Nie odebrał.
Po kilku sekundach przyszła wiadomość.
Anna zobaczyła ją z daleka tylko przez moment, ale wystarczyło jedno zdanie, by poczuła zimno przebiegające po plecach:
„Nie powiedziałam im jeszcze, kto naprawdę podpisał dokumenty.”
No comments yet