Anna przez kilka sekund nie była w stanie oderwać wzroku od zdjęcia. Starszy mężczyzna siedzący przy oknie miał siwe włosy, głębokie zmarszczki i ten sam lekko przechylony uśmiech, który pamiętała z dzieciństwa. Nie było już żadnych wątpliwości. To był jej ojciec. Ale chłopiec stojący obok niego sprawił, że poczuła coś znacznie gorszego niż szok. Miał może dziewięć albo dziesięć lat. Patrzył prosto w obiektyw z poważną miną, a jego oczy były niemal identyczne jak oczy Jakuba. Anna powiększyła zdjęcie drżącymi palcami. Na nadgarstku chłopca widniała mała blizna w kształcie półksiężyca. Nie znała go, a jednak coś w jego twarzy wydawało jej się niepokojąco znajome. Piotr próbował zobaczyć ekran, lecz Anna odsunęła telefon.
— Kim on jest?
Piotr milczał.
— Kim jest ten chłopiec?
Mężczyzna spuścił głowę.
— Twoim przyrodnim bratem.
Anna poczuła, jak ziemia usuwa się jej spod nóg. Usiadła, nie spuszczając wzroku z fotografii. Przez całe życie była przekonana, że jest jedynaczką. Jej matka nigdy nie wspominała o innym dziecku. Ojciec również. Tymczasem ktoś przez lata ukrywał przed nią człowieka, który był częścią jej własnej rodziny.
— Jak ma na imię?
Piotr odpowiedział dopiero po chwili.
— Daniel.
Marek Zieliński natychmiast podszedł do telefonu.
— Proszę mi pokazać zdjęcie.
Anna podała mu urządzenie. Marek spojrzał na fotografię, a potem na Piotra.
— Czy Daniel żyje?
Piotr skinął głową.
— Tak.
— Gdzie?
— Z twoim ojcem.
Anna poderwała głowę.
— Więc mój ojciec od dwunastu lat ukrywał się z własnym synem?
— Nie od dwunastu.
Piotr zrobił pauzę.
— Od piętnastu.
Anna zmarszczyła brwi.
— Co masz na myśli?
Piotr spojrzał na Jakuba i Michała, a potem na sędzię.
— Twój ojciec dowiedział się o Danielu trzy lata przed swoją oficjalną śmiercią. Wtedy odkrył też, że pieniądze z firmy nie były wyprowadzane dla niego. Były przekazywane ludziom, którzy finansowali pewną sieć spółek. Twoja matka próbowała to zatrzymać.
Anna poczuła, jak gniew miesza się ze strachem.
— A Katarzyna?
— Wiedziała o wszystkim.
— A ty?
Piotr zamknął oczy.
— Dowiedziałem się później.
— I dlatego poślubiłeś mnie?
Piotr gwałtownie pokręcił głową.
— Nie. Ożeniłem się z tobą, bo cię kochałem. Dopiero później zrozumiałem, że twoje nazwisko i majątek stały się częścią planu ludzi, którzy chcieli przejąć firmę.
Anna długo milczała. Chciała mu wierzyć, ale zbyt wiele razy tego dnia słyszała słowo „ochrona”, które okazywało się przykrywką dla kłamstwa.
— Co stało się z moją matką?
Piotr spojrzał na Elżbietę.
Kobieta zacisnęła dłonie.
— Pani Maria nie zginęła w sposób naturalny.
Anna zamarła.
— Co pani mówi?
— W ostatnich dniach życia bardzo się bała. Powiedziała mi, że ktoś podaje jej lekarstwa, których nie przepisał lekarz. Nie miała jednak dowodów.
— Dlaczego pani tego nie zgłosiła?
Elżbieta spuściła wzrok.
— Bo wtedy zagrożono mojej córce.
Anna poczuła, że nie może już dłużej siedzieć spokojnie.
— Kto pani groził?
Elżbieta spojrzała na Piotra.
— Człowiek, którego nazwisko znajduje się w dokumentach spółki.
Piotr natychmiast zaprzeczył.
— Nie wiedziałem, że posuną się tak daleko.
— Kto? — powtórzyła Anna.
Elżbieta odpowiedziała:
— Roman Kowalski.
Anna zesztywniała.
— To nazwisko mojego ojca.
— Właśnie — powiedziała Elżbieta. — I dlatego wszystko jest bardziej skomplikowane, niż pani myśli.
Sędzia przerwała rozmowę.
— Chcę, abyśmy uporządkowali fakty. Mamy zeznania dziecka, nagrania, dokumenty finansowe, potencjalne fałszerstwo podpisu oraz informacje dotyczące osoby uznanej za zmarłą. Ta rozprawa nie może być dalej prowadzona jak zwykłe postępowanie rozwodowe.
Marek skinął głową.
— Zgadzam się. Ale jest jeszcze jeden dokument.
Wyjął z teczki małą kopertę.
— Pani Katarzyna przekazała mi ją godzinę temu.
Anna spojrzała na niego.
— Co w niej jest?
— List pani matki.
Serce Anny przyspieszyło.
Marek podał kopertę sędzi, lecz ta po krótkim spojrzeniu przekazała ją Annie.
— To pani dotyczy.
Anna drżącymi palcami otworzyła kopertę. W środku znajdowała się pojedyncza kartka.
Pismo rozpoznała natychmiast.
„Aniu, jeśli czytasz ten list, oznacza to, że Piotr w końcu nie zdołał cię ochronić. Nie ufaj temu, co powie ci o twoim ojcu. Twój ojciec rzeczywiście żyje, ale nie dlatego, że uciekł. Ukrywa się, ponieważ wie, kto zabił człowieka, którego wszyscy uznali za niego.”
Anna przeczytała ostatnie zdanie jeszcze raz.
Wtedy telefon ponownie zawibrował.
Tym razem wiadomość pochodziła z numeru jej ojca.
„Anno, musisz przyjechać sama. Piotr nie może wiedzieć, gdzie jesteśmy. Daniel chce cię poznać.”
Anna podniosła wzrok na Piotra.
Mężczyzna patrzył na nią z przerażeniem.
— Nie jedź.
— Dlaczego?
Piotr przełknął ślinę.
— Bo jeśli Daniel chce cię zobaczyć, oznacza to, że twój ojciec już wie, że ktoś znalazł miejsce, w którym się ukrywali.
Anna spojrzała na Jakuba. Chłopiec wpatrywał się w ekran telefonu.
— Mamo...
— Co?
Jakub wskazał ostatnią wiadomość.
— Ten numer... widziałem go już wcześniej.
Anna poczuła zimno na karku.
— Gdzie?
Jakub odpowiedział szeptem:
— Na telefonie taty. Zanim zaczęła się rozprawa.
Piotr nagle zbladł.
A wtedy Anna zrozumiała, że ktoś od początku tego procesu przekazywał informacje obu stronom — i osoba ta znajdowała się znacznie bliżej niej, niż ktokolwiek przypuszczał.
No comments yet