Sędzia Zapytała 9-Latka, Z Kim Chce Mieszkać — Wtedy Wyjął Dyktafon, A Jego Ojciec Zbladł

Anna patrzyła na ekran telefonu, nie mogąc oderwać wzroku od wiadomości. Jedno zdanie wystarczyło, by wszystko, co usłyszała w ciągu ostatnich kilku godzin, zaczęło układać się w jeszcze bardziej przerażającą całość. Jej ojciec żył. Człowiek, którego przez dwanaście lat opłakiwała, którego zdjęcie stało w rodzinnym domu, którego śmierć miała być wynikiem tragicznego wypadku, być może przez cały ten czas obserwował wydarzenia z ukrycia. A teraz twierdził, że chronił Piotra. Anna powoli odwróciła się w jego stronę.

— Od jak dawna wiedziałeś, że mój ojciec żyje?

Piotr nie odpowiedział.

— Od jak dawna?

— Od początku naszego małżeństwa — powiedział w końcu.

Anna poczuła, jak coś w niej pęka.

— Czyli przez całe te lata patrzyłeś mi w oczy i pozwalałeś mi wierzyć, że mój ojciec nie żyje?

— Próbowałem cię chronić.

— Wszyscy tak mówią!

Jej głos odbił się od ścian sali. Jakub natychmiast chwycił Michała za rękę. Sędzia poprosiła Annę, by usiadła, ale tym razem nawet ona wyglądała na wstrząśniętą skalą ujawnionych informacji.

— Panie Kowalski — powiedziała stanowczo — proszę wyjaśnić sądowi, dlaczego przez dwanaście lat utrzymywał pan przed żoną informację o życiu jej ojca.

Piotr spojrzał na Annę.

— Bo twój ojciec nie chciał, żebyś wiedziała.

— Dlaczego?

— Bo ludzie, którzy go szukali, mogliby dotrzeć do ciebie.

Anna zaśmiała się krótko, ale w jej głosie nie było ani odrobiny radości.

— A więc najlepszym sposobem ochrony było zrobienie ze mnie właścicielki konta wartego miliony, którego nawet nie znałam?

Piotr spuścił wzrok.

— To konto było zabezpieczeniem.

— Przed kim?

— Przed nimi.

— Kim są „oni”?

Piotr milczał.

Wtedy Elżbieta podeszła do stołu i położyła przed sędzią drugi dokument.

— Myślę, że nadszedł czas, żeby przestał milczeć.

Sędzia spojrzała na kartkę.

— Co to jest?

— Kopia aktu własności. Firma pana Kowalskiego nie została w całości odziedziczona po jego ojcu.

Piotr gwałtownie podniósł głowę.

— Elżbieta, nie.

— Już za późno.

Anna spojrzała na dokument.

Nazwisko jej ojca widniało tam wyraźnie.

Ale nie jako zmarłego właściciela.

Jako współwłaściciela.

— To niemożliwe — wyszeptała.

Marek wziął dokument do ręki i szybko zaczął go analizować.

— Ten dokument zmienia bardzo wiele.

Sędzia przyjrzała się podpisom.

— Data?

— Dwanaście lat temu — odpowiedział Marek.

Anna spojrzała na Piotra.

— W dniu jego rzekomej śmierci.

Piotr zamknął oczy.

— Tak.

— Co wydarzyło się wtedy naprawdę?

Piotr przez długą chwilę nie odpowiadał. W końcu powiedział:

— Twój ojciec odkrył, że ktoś wyprowadza pieniądze z firmy.

— Kto?

— Właśnie tego nie wiedział.

— A potem upozorował własną śmierć?

— Nie. To nie on ją upozorował.

Anna poczuła zimno na plecach.

— Więc kto?

Piotr spojrzał na Elżbietę.

— Człowiek, który od lat miał dostęp do wszystkich dokumentów.

Elżbieta odwróciła wzrok.

Anna zrozumiała.

— Katarzyna?

— Nie — odpowiedział Piotr.

Marek nagle przestał przeglądać dokumenty.

— Panie Kowalski, proszę spojrzeć na ostatnią stronę.

Piotr spojrzał.

Jego twarz natychmiast się zmieniła.

— Skąd to macie?

— Co tam jest? — zapytała Anna.

Marek obrócił dokument.

Na dole widniał podpis świadka.

Anna przeczytała nazwisko.

Piotr Kowalski.

Ale obok podpisu znajdowała się druga adnotacja, której nigdy wcześniej nie widziała.

„Dokument podpisany w obecności Anny Kowalskiej.”

Anna cofnęła się o krok.

— Nigdy tam nie byłam.

— Wiem — powiedział Piotr.

— Więc ktoś sfałszował mój udział.

— Tak.

— A ty podpisałeś ten dokument?

Piotr spojrzał na nią.

— Tak.

W sali zapadła cisza.

Anna poczuła, że wszystkie jej emocje zlewają się w jedną, zimną determinację.

— Dlaczego?

Piotr nie odpowiedział.

Zamiast tego wyjął z kieszeni portfel. Przez chwilę szukał czegoś w środku, aż w końcu wyciągnął starą fotografię.

Podał ją Annie.

Na zdjęciu była jej matka, młody Piotr i mężczyzna, którego Anna znała jedynie z rodzinnych fotografii.

Jej ojciec.

Ale obok nich stała jeszcze jedna osoba.

Katarzyna.

I trzymała w ręku ten sam telefon, który właśnie leżał na stole.

Anna przyjrzała się fotografii uważniej.

Na odwrocie znajdowała się data sprzed trzynastu lat i jedno krótkie zdanie napisane charakterem pisma jej matki:

„Jeżeli coś mi się stanie, Anna nie może dowiedzieć się, że jej ojciec ma drugą rodzinę.”

Anna podniosła wzrok.

— Drugą rodzinę?

Piotr pobladł.

— Tego właśnie chciałem ci oszczędzić.

Nagle telefon na stole ponownie zawibrował.

Tym razem przyszła wiadomość ze zdjęciem.

Anna otworzyła je.

Przedstawiało starszego mężczyznę siedzącego przy oknie.

Jej ojca.

A obok niego stał chłopiec mniej więcej w wieku Jakuba i Michała.

Pod fotografią znajdowało się jedno zdanie:

„Twój brat wie, dlaczego twoja matka musiała umrzeć.”