Wioletta weszła do lobby Bursztynowej Zatoki tak, jak wchodziła wszędzie — z podniesioną głową i przekonaniem, że ludzie powinni usuwać jej się z drogi. Za nią szli Klaudia, Daniel oraz pozostali członkowie rodziny Marciniaków. Jeszcze kilka minut wcześniej śmiali się ze mnie w vanie. Teraz ich śmiech zastąpiły podekscytowane szepty. Apartament Prezydencki, szampan od hotelu, zaproszenie na spotkanie z właścicielką resortu — Wioletta uznała to wszystko za potwierdzenie swojej pozycji.
— Wiedziałam, że ktoś tutaj rozumie, kim jesteśmy — powiedziała do Klaudii, wystarczająco głośno, by usłyszała ją recepcjonistka. — Tak właśnie traktuje się odpowiednich gości.
Stałam piętro wyżej, za przyciemnioną szybą mojego gabinetu. Pan Kowalski czekał obok, trzymając tablet z harmonogramem wieczornego spotkania. Patrzyłam na Daniela. Rozglądał się niespokojnie, co kilka sekund sprawdzając telefon. Wysłał mi trzy kolejne wiadomości.
„Gdzie jesteś?”
„Nie wygłupiaj się, Maja.”
A potem:
„Mama jest wściekła. Przeproś ją wieczorem i zakończmy ten cyrk.”
Przeczytałam ostatnią wiadomość dwa razy. Przez siedem lat małżeństwa nauczyłam się, że Daniel nigdy nie mówił „moja matka cię skrzywdziła”. Zawsze mówił „nie pogarszaj sytuacji”. To drobne przesunięcie odpowiedzialności przez lata sprawiało, że zaczynałam wątpić we własne uczucia.
— Pani prezes? — odezwał się cicho Kowalski.
Odłożyłam telefon.
— Zaproś ich do sali bursztynowej.
— Wszystkich?
— Wszystkich.
Kilka minut później weszłam do sali bocznym wejściem przeznaczonym dla zarządu. Nie przebrałam się. Nadal miałam na sobie poplamioną winem jasnoniebieską sukienkę. Chciałam, żeby ta plama została. Była dowodem czegoś, czego nie dało się już przykryć drogimi perfumami ani rodzinnym uśmiechem.
Po drugiej stronie długiego stołu Wioletta poprawiała włosy, Klaudia robiła zdjęcia kryształowego żyrandola, a Daniel rozmawiał z jednym z kelnerów. Kiedy drzwi się otworzyły, wszyscy spojrzeli w moją stronę.
Pierwsza zareagowała Klaudia.
— Co ona tutaj robi?
Wioletta zmarszczyła brwi.
— Maja?
Daniel ruszył ku mnie.
— Jak się tu dostałaś?
Nie odpowiedziałam. Podeszłam do miejsca na końcu stołu. Pan Kowalski wszedł za mną.
— Szanowni państwo — powiedział. — Pozwólcie, że przedstawię panią Maję Arden, przewodniczącą rady nadzorczej Arden Capital i większościową właścicielkę Bursztynowej Zatoki.
Zapadła cisza.
Taka prawdziwa.
Nie teatralna cisza po obraźliwym żarcie Wioletty. Nie niezręczna cisza przy rodzinnym stole. Była to cisza ludzi, którym w jednej sekundzie odebrano wersję rzeczywistości, w którą wierzyli od lat.
Klaudia pierwsza się roześmiała.
— Bardzo zabawne.
Nikt jej nie odpowiedział.
Uśmiech zniknął jej z twarzy.
Wioletta spojrzała na Kowalskiego.
— Chyba zaszła pomyłka.
— Nie zaszła — odpowiedział spokojnie.
Daniel patrzył tylko na mnie.
— Maja…?
— Usiądź — powiedziałam.
— Możesz mi wyjaśnić, co się dzieje?
— Mogę. Ale najpierw usiądź.
Po raz pierwszy odkąd go znałam zrobił to, o co poprosiłam, bez dyskusji.
Wioletta jednak pozostała na nogach.
— Jeśli to jakiś żart mający mnie upokorzyć…
— Upokorzyć? — przerwałam jej. — Zostawienie kobiety przy drodze i kazanie jej wracać pieszo było żartem, prawda?
Jej twarz stężała.
— To była rodzinna sprzeczka.
— Rozumiem. A wino na mojej sukience?
Klaudia opuściła wzrok.
— Przypadek.
— Oczywiście.
Podeszłam do okna. Za szybą Bałtyk był stalowoszary, a wiatr wyginał korony sosen.
— Trzy lata temu ten resort miał sto osiemdziesiąt milionów złotych zobowiązań. Arden Capital wykupiło większość udziałów, spłaciło najpilniejsze długi i sfinansowało modernizację. Nie używałam publicznie swojego nazwiska, ponieważ nigdy nie potrzebowałam, żeby ludzie wiedzieli, ile posiadam.
Spojrzałam na Wiolettę.
— Chciałam wiedzieć, jak traktują mnie wtedy, kiedy sądzą, że nie mam nic.
Daniel pobladł.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
To pytanie zabolało mnie bardziej, niż powinno.
— Powiedziałam ci przed ślubem, że prowadzę rodzinny holding inwestycyjny.
— Mówiłaś, że pracujesz w finansach.
— Nie. Ty tak to zapamiętałeś, bo nigdy nie zapytałeś.
Wioletta nagle parsknęła.
— Więc przez siedem lat urządzałaś nam test?
Odwróciłam się do niej.
— Nie. Przez siedem lat czekałam, aż przestaniecie traktować mnie jak test, którego nie zdałam.
Drzwi otworzyły się. Asystent Kowalskiego wszedł z czarną teczką i położył ją przede mną.
— Dokumenty Baltic Crown Hotels, pani prezes.
Wioletta drgnęła.
Tym razem zauważyłam to natychmiast.
Daniel również.
— Baltic Crown? — zapytał. — Co to ma wspólnego z nami?
Wioletta rzuciła mu szybkie spojrzenie.
Zbyt szybkie.
Otworzyłam teczkę. Przejęcie sieci Baltic Crown było największą transakcją mojego holdingu od pięciu lat. Siedem hoteli, dwa centra konferencyjne, kilkaset milionów złotych aktywów. Nie rozumiałam jednak, dlaczego na widok tej nazwy Wioletta nagle straciła pewność siebie.
— Mamo? — Daniel zmarszczył brwi. — Co jest?
— Nic.
Kowalski nachylił się do mnie.
— Jest jeszcze jedna rzecz. Audytorzy znaleźli problem przed finalizacją transakcji.
Podał mi dodatkowy dokument.
Przesunęłam wzrokiem po pierwszej stronie. Potem po drugiej.
I zatrzymałam się.
Jedna ze spółek świadczących usługi konsultingowe dla Baltic Crown otrzymała przez ostatnie dwa lata ponad cztery miliony złotych. Nazwa firmy nic mi nie mówiła.
Nazwisko beneficjenta już tak.
Wioletta Marciniak.
Podniosłam głowę.
Teściowa nie wyglądała już na obrażoną.
Wyglądała na przestraszoną.
— Skąd masz ten dokument? — zapytała.
Daniel powoli odwrócił się w jej stronę.
— Mamo… co ty zrobiłaś?
Wioletta zacisnęła palce na oparciu krzesła.
— Nie masz pojęcia, w co się mieszasz, Maja.
Spojrzałam ponownie na dokument. Na dole drugiej strony znajdował się jeszcze jeden podpis zatwierdzający część przelewów.
Przez moment byłam pewna, że źle przeczytałam.
Daniel Marciniak.
Mój mąż.
Uniosłam wzrok i zobaczyłam, że on również zauważył miejsce, na które patrzę.
— Maja — powiedział natychmiast, a jego głos nagle się załamał. — Mogę to wyjaśnić.
Wtedy zrozumiałam, że upokorzenie przed bramą resortu mogło być najmniejszym z problemów, jakie przywiozła ze sobą rodzina Marciniaków.
No comments yet